เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 689
ตอนที่ 689 ลูกสาวเบียดเบียนพ่อ (7)
บทลงโทษกำหนดจากระดับขั้นความบาดเจ็บ
หากคนของโลกปุถุชนไม่ตาย เช่นนั้นลงโทษเล็กน้อยก็พอแล้ว
หากมีคนตายอย่างนั้นก็ต้องใช้ชีวิตทดแทน!
นี่คือกฎที่กำหนดไว้
แน่นอนว่าหากคนของโลกปุถุชนเป็นฝ่ายเริ่มก่อน อย่างนั้นต่อให้คนของโลกสันโดษลงมือก็ถือว่ามีเหตุผล
ทว่าแม่นางผู้นั้นยังไม่ทันทำอะไร จิ่วเยว่ก็ส่งคนไปฆ่านาง เขาเอาความกล้ามาจากไหนกัน เคราะห์ดีที่แม่หนูนั่นไม่ตาย ไม่เช่นนั้น...จิ่วเยว่อย่าคิดหนี!
ตอนนั้นทุกคนใช้เลือดสาบาน หากไม่รักษากฎ ตายศพไม่สมบูรณ์!
นายผู้เฒ่าหลับตาลง สักพักเขาก็ลืมตาทั้งสองขึ้น
“ใครก็ได้ นำตัวจิ่วเยว่ไปที่ห้องลงทัณฑ์!”
“ท่านพ่อ?” จิ่วเยว่เบิกตาอย่างเหลือเชื่อ “ท่านพ่อ ข้าเสียขาไปข้างหนึ่งแล้ว ท่านยังจะโบยข้าอีกหรือ”
นัยน์ตาของนายผู้เฒ่าแฝงความเจ็บปวด “หากนางหนูนั่นเป็นคนโลกสันโดษก็ช่างเถอะ เจ้าดันทำผิดกฎ ปีนั้นพวกเราถูกบีบให้ทำสัญญาเลือดสาบาน หากคนของโลกสันโดษผิดกฎ พวกเราไม่จัดการก็จะมีความผิดร่วมกัน ตายศพไม่สมบูรณ์!”
ในทวีปชางเยว่ ทุกคนต่างเชื่อลิขิตสวรรค์ ไม่มีใครกล้าผิดคำสาบาน
ยิ่งกว่านั้นยังเป็นสัญญาเลือดอีกด้วย
“ข้าจะส่งคนไปดูการลงทัณฑ์” กู้สื่อค่อยยิ้มออกด้วยความพึงพอใจ
เขามีคำตอบให้ลูกสาวแล้ว
ด้วยเหตุนี้เขาจะไม่รั้งอยู่ต่อ สะบัดชายเสื้อจากไป
“ท่านพ่อ” จิ่วยวนขมวดคิ้ว “เหมือนหมิงเอ๋อร์จะหลงใหลเด็กนั่นมากเกินไปจะไม่เป็นเรื่องดี อีกอย่างทำไมท่านไม่ขวางไม่ให้หมิงเอ๋อร์ลงมือกับน้องรอง”
หากนายผู้เฒ่ายื่นมือเข้าช่วย หมิงเอ๋อร์ก็ทำร้ายน้องชายไม่ได้
“นิสัยของลูกชายเจ้าแย่ขึ้นทุกวัน” นายผู้เฒ่าส่ายหน้า “วันนี้หากหยุดยั้งเขาไว้ ก็มีแต่เสี่ยงชีวิตเจ้าตายข้ารอดกับเขาเท่านั้น ข้าหวังแต่ว่า...เขาจะเกิดความเมตตา อย่างไรในหลิงเสินเหมินของเรา ไม่อนุญาตให้คนในตระกูลทำร้ายกันเอง!”
มิฉะนั้นยามเมื่อสามอิทธิพลใหญ่รวมตัวกัน เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
“ส่วนนางหนูผู้นั้น...” นายผู้เฒ่าหรี่ตาลง “อย่าเพิ่งแตะต้องนางชั่วคราว”
จิ่วยวนอึ้งงัน นายผู้เฒ่าใช้คำว่าชั่วคราว
นั่นก็หมายความว่าแม้กระทั่งนายผู้เฒ่าก็คิดสังหารแม่นางผู้นั้นแล้วหรือ
ก็ถูก นายผู้เฒ่าเกลียดการทำร้ายในตระกูลที่สุด ผลคือเพราะนางหนูผู้นั้น จิ่วหมิงถึงทำแบบนี้กับน้องรอง นายผู้เฒ่าย่อมเกิดโทสะ
เขาไม่อาจลงมือกับจิ่วหมิงเพราะเรื่องนี้ได้ จึงได้แต่จัดการกับนางหนูผู้นั้นแล้ว
“แต่ว่า...” จิ่วยวนเงียบไปสักพัก “น้องรองต้องการหอแห่งแรก คงไม่ใช่เพราะยาวิเศษเท่านั้น ต่อให้เขาอยากได้ยาวิเศษแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องทำผิดกฎเช่นนี้ บางทีอาจเป็นเพราะอาหารบำรุงสุขภาพ”
หนึ่งปีก่อน ไม่รู้ว่าจิ่วหมิงหาสูตรอาหารบำรุงสุขภาพมาจากไหน สามารถช่วยคนได้อย่างมาก
พ่อครัวของหอแห่งแรกกลับปิดบังมิดชิด ไม่ปล่อยให้ตำรับยาหลุดรอดออกมาได้
“ความจริง” นายผู้เฒ่าหลับตาลง “อาหารบำรุงสุขภาพพวกนั้นใช้ยาทั่วไปทำออกมา กลับมีสรรพคุณถึงเพียงนี้ หากเปลี่ยนไปใช้ยาวิเศษเล่า”
หากเปลี่ยนเป็นยาวิเศษ...ผลลัพธ์ต้องเพิ่มพูนขึ้นไม่ใช่แค่สิบเท่า!
“คนที่คิดค้นอาหารบำรุงสุขภาพขึ้นมาเป็นอัจฉริยะ น่าเสียดายอัจฉริยะผู้นั้นไม่มีคนหนุนหลัง ถึงได้แต่ใช้ตัวยาทั่วไปทำอาหารออกมา จุดนี้ หมิงเอ๋อร์ไม่อาจสู้น้องรองของเจ้าได้ หากเปลี่ยนเป็นน้องรองเจ้า ต้องมอบยาวิเศษจำนวนนับไม่ถ้วนให้กับอัจฉริยะผู้นั้น ถึงขั้นบีบให้เขาปรุงอาหารบำรุงสุขภาพวิเศษออกมาถึงจะรามือ!”