เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 673
ตอนที่ 673 สองร้อยห้าสิบอีกแล้ว (7)
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าความงามอีกแล้ว!
อันชุ่ยกำมือแน่น ใช้แววตาดุร้ายมองเฟิงหรูชิง สุดท้ายนางก็ไม่พูดอะไร หมุนกายเดินจากไป
“รอก่อน...”
จู่ๆ เฟิงหรูชิงก็เอ่ยปากเรียกอันชุ่ย
อันชุ่ยชะงักฝีเท้า มองเฟิงหรูชิง “เจ้ายังจะทำอะไรอีก”
เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ใส่ร้ายข้า บัญชีนี้...จะคิดอย่างไร ข้าไม่ชอบเป็นแพะรับบาป”
“ข้า...” อันชุ่ยกระบอกตาแดงก่ำ กลับพูดไม่ออกสักคำ
หากเป็นเหมือนในอดีต นางคงยกตระกูลของตนข่มขู่ผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว
แต่กู้อีอียังอยู่ นางไม่กล้าแสดงอิทธิพลของจวนเทียนเสิน!
“งั้นเจ้าจะเอาอย่างไร” นางกัดฟันถาม
“ง่ายมาก” เฟิงหรูชิงยิ้มจางๆ “คุกเข่ายอมรับผิด เรียกพ่อ!”
“เจ้า...” อันชุ่ยเบิกตากว้าง เหมือนกับได้รับความอยุติธรรมเป็นอย่างมาก น้ำตาเกือบไหลลงมา
ตอนอยู่จวนเทียนเสิน ลูกไม้นี้ของนางไม่เคยพลาดมาก่อน ขอเพียงแค่บุรุษหนุ่มในจวนเทียนเสินเห็นน้ำตานางล้วนช่วยเหลือนางโดยไม่แบ่งแยกถูกผิด
แต่น้ำตานางไหลออกมาแล้ว คนที่มาล้อมวงทั้งหลายกลับไม่มีใครช่วยนางพูดเลยแม้แต่คนเดียว
ในโลกปุถุชนนี้...มีแต่คนแล้งน้ำใจอำมหิตเช่นนี้หรือ
ทั้งๆ ที่นางถูกรังแกเช่นนี้ ยังไม่มีใครคิดช่วยนางอีก!
“พี่หญิง?” สุดท้ายอันชุ่ยก็หันไปมองกู้อีอี
“เมื่อครู่เจ้าผลักข้า ยังคิดให้ข้าช่วยเจ้าอีกหรือ” กู้อีอีถลึงตาใส่อันชุ่ยด้วยความเดือดดาล “เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่ไปแล้วใช่หรือไม่”
อันชุ่ยลงมือกับนางแท้ๆ กลับแสร้งกลายเป็นคนดี โยนความผิดทุกอย่างกลับมาที่นาง
ยามนี้ดูไปแล้ว ตอนอยู่จวนเทียนเสิน อันชุ่ยก็เป็นคนที่ต่อหน้าทำอย่างลับหลังทำอย่างใช่หรือไม่ แต่ตอนนั้นนางกลับไม่รู้เรื่อง
อันชุ่ยหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง สักพักนางค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา
ท่ามกลางสายตาของทุกคน นางย่อเข่าสั่นไหวลงไปจนแตะที่พื้น
“ท่านพ่อ...” น้ำเสียงแฝงไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตา “ข้าผิดไปแล้ว...”
“อ้อ” เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “แต่ข้าไม่มีลูกสาวอกตัญญูแบบเจ้า อีกอย่าง ข้าเป็นผู้หญิง เจ้าเรียกข้าว่าพ่อ เจ้านี่มันโง่หรือ”
อันชุ่ยเกือบหายใจไม่ออก
เจ้าเป็นคนสั่งให้ข้าเรียกไม่ใช่หรืออย่างไร สรุปใครกันแน่ที่โง่
“เจ้าไสหัวไปได้แล้ว” เฟิงหรูชิงสีหน้าไร้อารมณ์
อันชุ่ยตัวสั่นลุกขึ้นจากพื้น นางเก็บงำประกายตาอำมหิต ใช้สายตาสิ้นหวังมองกู้อีอีก่อนจากไป
สายตานั้นคล้ายกำลังโทษที่กู้อีอีไม่ช่วยเหลือนาง!
“เสี่ยวอิ่น พวกเราไปกันเถอะ”
เฟิงหรูชิงรั้งสายตากลับมา เอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อน
“อืม ได้”
ถังอิ่นอยู่ข้างๆ เฟิงหรูชิงอย่างเชื่อฟังจนคล้ายกับสุนัขกระดิกหาง
“ไม่ได้นะ พวกเจ้ายังไปไม่ได้!” กู้อีอีร้อนรนแล้ว ก้อนเนื้อบนร่างกระเพื่อมไม่หยุด รีบอ้อมมาอยู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิง
นางเพิ่งวิ่งได้ไม่กี่ก้าว ก็หายใจไม่ออก
“เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเจ้าลดน้ำหนักอย่างไร”
เฟิงหรูชิงมองกู้อีอีด้วยรอยยิ้มที่เหมือนไม่ยิ้ม “เจ้าไปกินอาหารที่หอแห่งแรก ก็จะลดน้ำหนักได้เอง”
กู้อีอีเบิกตากว้างด้วยความตะลึง
กินข้าวแล้วยังลดน้ำหนักได้ด้วยหรือ อะไรจะดีขนาดนี้
“เจ้าพูดจริงหรือ ไม่ได้หลอกข้านะ เจ้าอย่าคิดว่าข้าเรียนมาน้อย ตัวอ้วน ถึงจะหลอกได้ง่ายๆ ล่ะ”