เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 637
ตอนที่ 637 เพื่อนางไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น (10)
“เจ้าค่ะ คุณหนู”
สตรีของจวนเฟิงอวิ๋นติดตามอยู่ด้านหลังเฟิงหรูชิงล้วนตอบอย่างขัดเขิน หากคนไม่รู้ความพบเข้าพานจะคิดว่าเฟิงหรูชิงเป็นบุรุษในดวงใจของพวกนางแล้ว
หนานเสียนลมหายใจเย็นเยียบ ดวงตาตวัดมองหญิงสาวที่ขวยเขินทั้งหลาย แววตาทอประกายเย็นชา
“ชิงเอ๋อร์ พวกนี้คือสาวใช้ที่จะหนีตามไปกับเจ้าอย่างนั้นหรือ”
“...”
‘หนีตาม’ มันคือเรื่องตอนไหนกัน ทำไมนางไม่รู้เรื่อง
เฟิงหรูชิงอึ้งงัน มองหนานเสียน “ใครบอกท่านว่าหนีตามกันแล้ว”
“ชิงน้อย” หนานเสียนตอบตามตรง
เฟิงหรูชิงหน้าง้ำงอ “ข้ากลับไปจะเตรียมทำซุปงู”
ชิงน้อยที่หน้าตาย ถึงกับกล้าให้ร้ายนางต่อหน้ากั๋วซือ รอครั้งหน้าได้เจอมัน นางไม่ปล่อยมันไปแน่!
ไม่ไกลออกไป ชิงน้อยเลื้อยออกมาจากหลุมลึกอย่างยากลำบาก มันอดจามออกมาไม่ได้ รู้สึกว่ามีคนพูดถึงมัน
“ช่างมันเถอะ นายท่านกับองค์หญิงจากไปไกลแล้วแน่ๆ ข้าต้องรีบกลับไป เขาคิดจะทิ้งข้าไม่ง่ายขนาดนั้น ต่อให้ข้าต้องเลื้อยไปเองก็ต้องเลื้อยไปแคว้นหลิวอวิ๋นให้ได้!” สายตาชิงน้อยยึดมั่นไปด้วยความหนักแน่น
คิดจะทิ้งมันหรือ ชั่วชีวิตนี้ไม่มีทาง!
แน่นอน หากมันรู้ว่าเฟิงหรูชิงคิดจับมันทำซุปงู เกรงว่าไม่ต้องให้หนานเสียนพูดมาอีกประโยค มันก็จะหนีไปเอง ไม่ต้องกลับมาแบบนั้น!
…
สำนักกรงเล็บอินทรี
หน้าประตู มีเงาร่างลนลานสายหนึ่ง เขาหน้าตาขาวซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อขาดวิ่นราวกับขอทาน
ที่สำคัญก็คือ เขาถูกศิษย์เฝ้าประตูของสำนักกรงเล็บอินทรีขวางเอาไว้!
“ไสหัวไป ข้าคือเจ้าสำนักของพวกเจ้า ใครสั่งให้พวกเจ้าขวางข้า” จ้าวเย้าบังเกิดโทสะ สีหน้าอำมหิต ไม่มีความอ่อนโยนเหมือนวันก่อนอีก
ศิษย์เฝ้าประตูค่อยจำคนตรงหน้าได้ เขาตกใจถอยไปสองสามก้าว รีบคุกเข่า “ท่านเจ้าสำนักไว้ชีวิตด้วย เมื่อ...เมื่อครู่ศิษย์ดูไม่ออก ขอโปรดไว้ชีวิตด้วย”
จ้าวเย้าตวาดด้วยโทสะ “รีบไสหัวไป!”
ไม่ง่ายเลยที่เขารอดชีวิตหนีกลับมาจากป่าแห่งสัตว์วิเศษได้ ผลคือถูกศิษย์เฝ้าประตูขวางเอาไว้อีก
ยังมีเจ้าสำนักคนไหนที่น่าอดสูเช่นเขาบ้าง
จ้าวเย้าเข้าใจดีว่าไม่อาจลงโทษศิษย์ด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ มิฉะนั้น ภาพลักษณ์ที่เขาตั้งใจสร้างขึ้นต่อหน้าเฟ่ยเสวี่ยก็หมดสิ้นแล้ว!
อาจเป็นเพราะอีกประเดี๋ยวอาจได้พบเฟ่ยเสวี่ยผู้เป็นภรรยา จ้าวเย้าจึงรีบจัดผมเผ้า สาวเท้ากว้างเดินเข้าประตูไป
ศิษย์เฝ้าประตูมองเงาร่างจ้าวเย้าที่ห่างออกไป ร้องเพ้ยคำหนึ่ง ถ่มน้ำลายลงพื้น “ก็คือพวกเกาะผู้หญิงกิน อาศัยภรรยาถึงได้มีทุกวันนี้ ก่อนหน้าข้ายังเห็นเขาลูบก้นศิษย์หญิงคนหนึ่ง ศิษย์คนนั้นเป็นเด็กใหม่เพิ่งมา กำลังอ่อนด้อย พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ ถึงได้กล้ำกลืนโทสะเอาไว้”
พวกสารเลวขนานแท้!
ศิษย์อีกคนรีบส่งสายตามาทันที “เจ้าหยุดพูดได้แล้ว หากเขาได้ยินเข้า ชีวิตพวกเราคงไม่เหลือ!”
เมื่อได้ฟังคำเตือนของสหาย ศิษย์ผู้นั้นมิได้เอ่ยต่อ สายตาที่มองจ้าวเย้าเต็มไปด้วยความแค้น
คนสารเลวแบบนี้ ดันแสดงออกต่อหน้าฮูหยินดีเหลือเกิน แต่ไรมาฮูหยินให้เกียรติจ้าวเย้า ต่อให้พวกเขาพูดออกไป นางย่อมไม่เชื่อแน่
…
ภายในเรือน
จ้าวเย้าเพิ่งเข้ามาถึงภายใน ก็พบภรรยาคนงามในศาลารับลม
หญิงงามมีเรียวคอยาวสวยดูสง่า หว่างคิ้วเผยความองอาจไม่เหมือนหญิงผู้อ่อนแอ
“เสวี่ยเอ๋อร์!” น้ำเสียงจ้าวเย้าคร่ำครวญ เดินไปทางภรรยา