เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 626

ตอนที่ 626 คนจวนเทียนเสินมา (9)

สายตาทุกคนล้วนจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา ความตื่นตระหนกในแววตาไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังแฝงด้วยความรังเกียจ

ทว่าด้านหลังหน้ากากนั่นเป็นใบหน้าที่งดงาม

มีเสน่ห์อย่างหาที่เปรียบมิได้ งดงามอย่างมาก

ทว่าบนใบหน้าด้านซ้ายของชายหนุ่มตั้งแต่หางคิ้วลงมาจนถึงบริเวณใต้ตามีลวดลายฟ้าผ่าสีม่วงรอยหนึ่ง ความชัดเจนสลักลึกในสายตาทุกคน

มือของจิ่วหมิงปิดที่หางตาเอาไว้ มุมปากของเขามีรอยยิ้มบางๆ “นางหนู เจ้ากลัวข้าหรือไม่?”

เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น แม้นางจะไม่รู้ว่าลวดลายนี้หมายถึงอะไร ทว่าจากปฏิกิริยาของคนอื่นๆ ก็พอรู้ได้

จู่ๆ นางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ครั้งนี้นางไม่ได้ออกห่างจิ่วหมิง เสียงนั้นสดใสและมั่นคง

“ชีวิตนี้ข้าพบเจอผู้คนมามากมาย สิ่งที่ได้ชื่อว่าใจมนุษย์นั้นน่ากลัวกว่านรกมากนัก ใบหน้าของเจ้าจะเป็นอะไรไป? ทั้งๆ ที่รูปงามมากแท้ๆ กลับมีบางคนเห็นความอัปลักษณ์เป็นสิ่งสวยงาม เห็นสิ่งสวยงามเป็นอัปลักษณ์”

สายตานางกวาดมองทุกคนในที่นั้น นัยน์ตาเย็นชายกยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก

ใช่แล้ว...บนโลกใบนี้ที่น่ากลัวที่สุดก็คือใจคน

ใบหน้าหนึ่งจะเป็นอะไรกัน?

จิ่วหมิงรูปงามถึงขั้นนี้ นางกลับเห็นเพียงความรังเกียจในสายตาคนเหล่านั้น

เป็นเพราะลวดลายหนึ่งหรือ?

น่าขัน!

มือของจิ่วหมิงที่ปิดหางตาไว้แข็งทื่อ เขาหัวเราะออกมาแผ่วเบา

ตั้งแต่เกิดมาเขาก็มีลวดลายนี้ติดตัวมาด้วย

ทุกคนล้วนเห็นเขาเป็นลางร้าย เรียกเขาว่าปีศาจ

สายตาคนเหล่านั้นเป็นเช่นนี้ตลอด รังเกียจ แตกตื่น หวาดกลัว...

ต่อมาเพื่อจำกัดสายตาเหล่านั้นเขาจึงสวมหน้ากาก ไม่กล้าถอดออกอีกเลย

จนกระทั่ง...พบกับเฟิงหรูชิง...

บนโลกใบนี้มีเพียงนางที่ชมว่าเขารูปงามจากใจจริง!

มีเพียงนางที่หลังจากเห็นใบหน้าเขาแล้วไม่หลบหลีกหรือรังเกียจ!

วินาทีนั้นใจของเขาสั่นอย่างแปลกประหลาด ราวกับมีความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกหลั่งไหลออกมา ความรู้สึกที่เขาไม่อาจแม้แต่จะควบคุม...

“นางหนู เช่นนั้นไม่สู้พวกเราสองคนจับคู่กันใช้ชีวิตด้วยกันเป็นอย่างไร? อย่างไรเสียข้าก็ชอบเจ้า เจ้าก็ไม่ได้รังเกียจข้า พวกเราแต่งงานก็ได้พอดี” จิ่วหมิงแย้มยิ้ม

ในตอนที่เขาพูดจบ อากาศหนาวเย็นก็พัดมาจากไม่ไกล

ลมหนาวนี้เข้มข้นยิ่งนัก เข้มข้นจนน่ากลัวและยังแฝงด้วยลมพายุอันน่าสะพรึง

เฟิงหรูชิงเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นร่างร่างหนึ่งจากไม่ไกลก็สะท้อนเข้ามาในดวงตาของนาง

ดวงตาของนางเป็นประกาย ร่างกายดุจสายลมพุ่งไปยังชายหนุ่มทันที เหมือนหมาป่าหิวโซกระโจนใส่อาหาร ชนใส่อ้อมกอดของชายหนุ่มเต็มแรง

จิ่วหมิง “...”

ต้าเฮย “...”

อากาศหนาวเหน็บทั้งหมดพลันหายไปในตอนนี้เอง

ชายหนุ่มกอดหญิงสาวที่มาให้กอดถึงที่ ก้มหน้าลงน้อยๆ มุมปากยกยิ้มบาง นัยน์ตาเย็นชาของเขาแฝงด้วยความอ่อนโยน

โลกใบนี้เกรงว่าจะมีเพียงนางที่สามารถทำให้เขามีความอ่อนโยนและเอาอกเอาใจ

ต้าเฮยโกรธจนร้องไห้ “เสี่ยวจิ๋วจิ่วเหตุใดเจ้าจึงอยู่กับเจ้าเด็กนี่อีกแล้ว?”

ชาติก่อนเขาพ่ายแพ้ในเงื้อมือของชายข้างนอกคนนี้ ชาตินี้อาศัยตอนที่เขาหลับลึกชายข้างนอกก็มาล่อลวงเสี่ยวจิ๋วจิ่วของเขาไปอีก

เขาจะต้องโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่คนเดียวอีก...

“มะหมาตัวใหญ่เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้เล่า?” ชิงหานมองต้าเฮยน้ำตาไหลไม่หลุด ดวงตางงงวยกะพริบปริบๆ “ฝูเฉินแย่งกระดูกของเจ้าไปกินหรือ?”

ต้าเฮยเงียบ...