เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 627

ตอนที่ 627 คนจวนเทียนเสินมา (10)

ฝูเฉินก็ไม่พูดอะไรอีก

เขาตกต่ำถึงขนาดไปแย่งกระดูกตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ไม่ใช่ ต้าเฮยก็ไม่ใช่มะหมา!

...

เฟิงหรูชิงไม่สนใจคนอื่นอีก

ราวกับในโลกใบนี้ ในสายตาและในใจของนางมีเพียงคนคนเดียว

“เขารังแกเจ้าใช่หรือไม่?” นิ้วมือของชายหนุ่มลูบเส้นผมนางอย่างอ่อนโยน สายตาเย็นชาหันไปมองมู่หย่งที่ตะลึงตาโตอ้าปากค้าง

มู่หย่งตะลึงงันไปจริงๆ

เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดบอกเขาว่าหนานเสียนจะปรากฏตัวที่นี่

เดี๋ยวก่อน นายท่านรองล่ะ? เขาจากไปเช่นนี้หรือ?

เพราะแม้ว่าเมื่อครู่มู่หลิงจะบอกให้มู่หย่งพูดอย่างไร ทว่าข่าวหนานเสียนอยู่ที่ป่าสัตว์วิเศษเขาบอกกับมู่ซีเงียบๆ ไม่ได้บอกมู่หย่ง ทำให้มู่หย่งไม่รู้เรื่องจริงๆ

เฟิงหรูชิงมองตามสายตาของหนานเสียนก็เห็นมู่หย่งแล้วเงียบไปชั่วขณะ “เขารังแกมังกรของข้า”

“อื้อ” ชายหนุ่มยกยิ้มบาง “เช่นนั้นข้าฆ่าเขาระบายความโกรธให้เจ้าดีหรือไม่?”

เฟิงหรูชิงเลิกคิ้ว “ไม่เพียงเท่านั้น ตระกูลมู่จวนเทียนเสินนี่ยังเคยไปจวนองค์หญิงของข้า บอกว่าให้ข้าเป็นอนุ”

เป็นอนุ?

ของใคร?

มู่หลิงหรือว่ามู่ซี?

เจตนาฆ่านัยน์ตาของหนานเสียนมากขึ้นยิ่งกว่าเก่า

ไม่ว่าเป็นของใคร ก็ล้วนห้ามใครมาดูหมิ่นชิงเอ๋อร์ของเขา!

“จวนองค์หญิงอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง!” สีหน้ามู่หย่งเปลี่ยนไปกัดฟันเอ่ย “คุณชายหนานเสียน ช่วงนี้นายท่านสุขภาพไม่ดีนัก มีเพียงเนื้อมังกรดำเท่านั้นที่สามารถบำรุงได้ หรือว่าเจ้า...อยากจะมองดูนายท่านป่วยนอนติดเตียงต่อหน้าต่อตา?”

มิน่านายท่านรองจึงให้เขาผลักเรื่องนี้ไปที่นายท่าน ที่แท้นายท่านรองก็รู้แต่แรกว่าคุณชายหนานเสียนก็อยู่ด้วย!

เป็นความจริง หากให้หนานเสียนรู้ว่าเอามังกรดำกลับไปให้ชิงเยียนฮูหยินเขาต้องขัดขวางแน่ มีเพียงแต่ใช้นายท่านเป็นข้ออ้างเขาจึงจะยอมหลีกทาง

“อื้อ”

น้ำเสียงของหนานเสียนนิ่งเรียบ ไม่มีคลื่นใดในดวงตา

มู่หย่งถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนว่าใช้นายท่านเป็นข้ออ้างจะมีประโยชน์มากจริงๆ

ทว่าวินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็ต้องแข็งทื่อ

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าต้องการให้ทำให้เขาพิการก่อนค่อยฆ่าหรือฆ่าก่อนเลย?”

“หนานเสียน!” มู่หย่งโมโหกัดฟันแน่น “นี่เจ้าไม่รู้ว่านายท่านป่วยงั้นหรือ? ความกตัญญูของเจ้าเล่า? อีกทั้งข้าเป็นลุงสองของเจ้า นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะกล้าทำกับข้าเช่นนี้?”

สายตาสงสัยของเฟิงหรูชิงหันไปมองหนานเสียน

หนานเสียนยังคงกอดนางไว้ในอ้อมแขนเช่นเดิมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ “ข้าไม่รู้จักเขา”

“...” มู่หย่งโกรธจนเกือบตาย สีหน้าเขียวคล้ำ “ข้าคือลุงสองของเจ้า สายเลือดเดียวกัน! ความสัมพันธ์ของพวกเราใกล้ชิดกันเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะทำเป็นไม่รู้จักข้า?”

“ชิงน้อย” หลังจากหนานเสียนเงียบไปชั่วครู่ก็อ้าปากร้องเรียก

ชิงน้อยยื่นหัวออกมาอย่างสบายๆ มองมู่หย่งแวบหนึ่ง “นายท่าน เขาเป็นลุงสองของท่านจริง เมื่อก่อนเคยเจอกันครั้งหนึ่ง”

“เห็นหรือยัง? หนานเสียนข้าไม่ได้หลอกเจ้า ข้าเป็นลุงสองของ...”

ใบหน้ามู่หย่งเผยรอยยิ้ม กำลังคิดจะเอ่ยต่ออีกสองประโยคเสียงของชิงน้อยก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“นายท่านความจำของท่านนี่แย่จริงเชียว เหตุใดคนที่ไม่สำคัญท่านจึงจำไม่ได้ตลอดเลย? ทุกครั้งล้วนต้องถามข้า! ข้าเป็นกุนซือของท่านหรืออย่างไร?”

ต้องจดจำคนมากมายเช่นนี้มันก็เหนื่อยมากนะ!

นายท่านเคยคิดหรือไม่ว่ามันเป็นเพียงงูตัวหนึ่ง?

หนานเสียนก้มหน้ามองชิงน้อย “ซุปงู?”

ชิงน้อยตัวสั่นรีบเปลี่ยนเป็นท่าทีจริงจัง “นายท่าน ในสมองของท่านทั้งหมดมีเพียงองค์หญิง คนพวกนั้นไม่จำเป็นต้องให้ท่านจดจำ ให้ข้าจดจำแทนท่าน ท่านจดจำเพียงองค์หญิงก็เพียงพอแล้ว”