เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 639
ตอนที่ 639 ไม่รับแล้วยังตอบโต้กลับ (2)
จ้าวเย้าแอบกัดฟันด้วยความแค้น
นางแม่เสือตัวนี้! มีสตรีนางไหนที่เหมือนนางไม่ยอมให้รับอนุบ้าง ทั้งไม่ยอมให้เขาคบหาสตรีนางไหนเลย
หากมิใช่เพราะเขา...หวั่นเกรงบิดานางมาตลอด เขาคงหย่ากับนางแม่เสือไปแล้ว
แต่ต่อให้ใจเคียดแค้นเท่าไร แววตาของจ้าวเย้ายังเจือเต็มไปด้วยความรักเข้มข้น
“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถิด หากมีวันใดที่ข้าทรยศเจ้า ข้าก็จะ...”
เขายังไม่ทันเอ่ยคำพูดสุดท้ายจนจบ เฟ่ยเสวี่ยก็รีบยกมือปิดปากเขา ใบหน้าบึ้งตึงในตอนแรกผ่อนคลายลง
“นิสัยของท่าน ข้าย่อมเชื่ออยู่แล้ว อีกอย่างท่านไม่สาบานผลลัพธ์ก็ไม่ต่างกัน หากท่านไม่ทรยศข้า ข้าย่อมดีต่อท่านไปชั่วชีวิต หากท่านกล้าผิดคำสัญญาละก็ ข้าจะไม่ให้ท่านได้ตายดี!”
แววตาเฟ่ยเสวี่ยเผยรอยยิ้ม นางไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าแข็งขืนของจ้าวเย้า
“จริงสิ ท่านพาข้าไปหาผู้หญิงคนนั้น ข้าอยากถามนางเหลือเกินว่ายังมียางอายอยู่หรือไม่ ถึงได้กล้ายั่วยวนสามีผู้อื่น!”
นางเชื่อใจจ้าวเย้า
ไม่ยอมให้ใครคิดไม่ซื่อต่อเขา!
“ได้”
จ้าวเย้าไม่กังวลว่าเฟิงหรูชิงจะพูดถึงจื่อเยียน
ถึงเวลานั้นต่อให้เขาตายก็ไม่ยอมรับก็พอแล้ว!
กลับกันเฟ่ยเสวี่ยผู้นี้ไร้สมอง เขาพูดอะไรก็เชื่อ ขอเพียงนางไม่เห็นเขากับจื่อเยียนอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าผู้อื่นจะพูดอย่างไร นางก็ไม่มีทางเชื่อ
ในเวลานี้ ศิษย์ผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “ท่านเจ้าสำนัก คนของจวนเฟิงอวิ๋นมาหาท่าน”
จวนเฟิงอวิ๋น
แววตาจ้าวเย้าเผยความฉงน ระยะนี้เขาไม่ได้พบคนของจวนเฟิงอวิ๋นเลย คนของจวนเฟิงอวิ๋นมาหาเขาด้วยเรื่องอะไร
“ท่านกับจวนเฟิงอวิ๋นไปเกี่ยวข้องกันตั้งแต่เมื่อไร” เฟ่ยเสวี่ยแปลกใจเล็กน้อย
ตำแหน่งฐานะของจวนเฟิงอวิ๋นในโลกสันโดษยังนับว่าสูงส่ง ถึงจะไม่อาจเทียบกับตระกูลผู้มีอิทธิพลหลายตระกูลก่อนหน้า
บรรดาตระกูลผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นมีรากฐานมาหลายร้อยปี ส่วนจวนเฟิงอวิ๋นเป็นกลุ่มอิทธิพลที่เพิ่งก่อสร้างขึ้นมาไม่ถึงยี่สิบปีก็เท่านั้นเอง
สร้างมาไม่ถึงยี่สิบปีก็มีฐานะตำแหน่งเท่านี้แล้ว เห็นได้ว่าภายหน้าจวนเฟิงอวิ๋นต้องยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน!
อย่าพูดถึงสำนักกรงเล็บอินทรีในเวลานี้เลย ต่อให้เป็นตอนที่ท่านพ่อเป็นเจ้าสำนัก ก็ยังมิอาจเทียบจวนเฟิงอวิ๋นได้
จ้าวเย้าส่ายหน้า “ข้าไม่เคยติดต่อกับจวนเฟิงอวิ๋นมาก่อน แต่ว่าเสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าสตรีที่ชอบข้ามีมากมาย ข้ากลับรักเจ้าเพียงคนเดียว ดังนั้นมีสตรีจำนวนมากคิดทำลายความรักของพวกเรา ข้าคาดว่า...ไม่รู้เป็นสตรีนางไหนที่รักแต่มิอาจครอบครองถึงได้ตามมาหาเรื่องแล้ว”
เขาไม่รู้ว่าคนของจวนเฟิงอวิ๋นมาหาเขาด้วยเรื่องอันใด
แต่ผู้อาวุโสใหญ่ของจวนเฟิงอวิ๋นเป็นบุรุษ เจ้าบ้านก็หายตัวไปหลายไปหลายปีแล้ว จวนเฟิงอวิ๋นมิได้มีคุณหนูคนไหน
ดังนั้นคนที่มาหาเขาสมควรเป็นศิษย์หญิงฐานะไม่สูงนักเท่านั้นเอง
ศิษย์หญิงธรรมดาหลงรักเจ้าสำนักก็เป็นเรื่องปกติ
อีกอย่างต่อให้เขาไม่รู้ว่าจวนเฟิงอวิ๋นมาทำอะไร กลับรู้สึกไม่สงบ ดังนั้นเขาจึงต้องฝังความคิดนี้ให้เฟ่ยเสวี่ย เมื่อถึงเวลาไม่ว่าศิษย์หญิงนี้ทำอะไรก็ผลักไสไปว่ารักแต่มิอาจครอบครองได้
แววตาเฟ่ยเสวี่ยฉงนสงสัย จวนเฟิงอวิ๋นมีคนชอบพอจ้าวเย้าด้วยหรือ
แต่เมื่อนางคิดว่าคนในสำนักจำนวนไม่น้อยคิดยั่วยวนจ้าวเย้า ทว่าทุกครั้งล้วนถูกเขาปฏิเสธไร้เยื่อใย ดังนั้นนางก็สงบใจได้หลายส่วน
มีสามีที่รักนางถึงเพียงนี้ นางไม่มีอะไรให้กังวล
ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวเย้าก็เพียบพร้อมมาก ไม่เช่นนั้นคงไม่มีคนจำนวนมากคิดปีนขึ้นเตียงเขา
ยังดีที่ทุกครั้งเขาล้วนปฏิเสธสิ่งล่อลวงไปได้ เพื่อนาง ไม่รับอนุอีก กระทั่งไม่เหลือบแลหญิงอื่น
บุรุษเช่นนี้ ดูว่าในโลกนี้จะมีน้อยมากกระมัง