เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 604
ตอนที่ 604 ความเคลื่อนไหวในป่าสัตว์วิเศษ (7)
คิด...คิด...แล้วก็โมโห
“ข้าจะแช่น้ำต่ออีกสักพัก รอนางมาแล้วค่อยเรียกให้ข้าตื่น”
มังกรดำพลิกตัวสองสามครั้งอย่างสบายไม่ได้ย่ำแย่ดังที่ข้างนอกพูดกันแม้แต่น้อย มันหลับตาลงเพลิดเพลินกับการนวดของบรรดาสัตว์วิเศษ...
...
“ท่านแม่ น่าจะเป็นที่นี่แหละ”
ฝูเฉินดึงมือเฟิงหรูชิงหยุดฝีเท้าลง
“ตั้งแต่มาถึงที่นี่ข้าก็ไม่รู้สึกถึงอะไรอีกเลย หากแม่ของเสือน้อยไม่ได้ออกจากป่าสัตว์วิเศษไป และยังมีชีวิตอยู่ละก็ มันน่าจะอยู่ข้างใน”
“อื้อ”
เฟิงหรูชิงลูบคางเบาๆ นางหันไปมองเหล่าสัตว์วิเศษด้านหลัง
ในตอนนี้ด้านหลังของนางมีสัตว์วิเศษยืนอยู่นับไม่ถ้วน
เสือดาวสีเงิน เสวียนหนิว จิ้งจอกไฟ กระต่ายตาม่วง งูสองหัว...มองไปแน่นขนัดไม่เห็นปลายแถว
ถึงขั้นยังมีต้นไม้อีกต้นหนึ่ง
ใช่แล้ว! ต้นไม้ปีศาจ!
เมื่อมาถึงส่วนลึกในป่าสัตว์วิเศษ เฟิงหรูชิงจึงพบว่ามีต้นไม้โบราณกลายเป็นปีศาจแล้ว!
ต้นไม้ต้นนี้น่าจะไม่จัดอยู่ในสัตว์วิเศษ น่าจะจัดเป็นยาวิเศษชนิดหนึ่ง อย่างไรเสียที่ยอดเยี่ยมที่สุดก็คือต้นไม้เหล่านี้สามารถออกผลได้ ผลที่ออกมาไม่เพียงแต่จะมีรสชาติหวานอร่อยยังสามารถให้พลังวิเศษได้อย่างมหาศาลอีกด้วย!
ตอนนั้นต้นไม้นี่กำลังถูกคนล้อมโจมตี ไม่ต้องรอให้เฟิงหรูชิงลงมือ เหล่าสัตว์วิเศษที่ถูกช่วยมาด้านหลังนางก็ชิงลงมือก่อน
ทว่า...
ที่ทำให้เฟิงหรูชิงแปลกใจก็คือ ตอนนี้ถึงส่วนลึกของป่าสัตว์วิเศษแล้วแท้ๆ สัตว์วิเศษแข็งแกร่งที่สุดที่นางพบมีเพียงแค่ระดับห้า ส่วนระดับหกขึ้นไปแม้แต่เห็นนางยังไม่เห็นสักตัว...ไม่รู้ว่าหนีไปที่ใดกันหมดแล้ว
ต้นไม้ปีศาจสั่นใบไม้ของมันให้ผลตกลงมาหนึ่งผลแล้วยื่นไปตรงหน้าเฟิงหรูชิงอย่างเอาใจพร้อมรอยยิ้ม
เฟิงหรูชิง “...ข้ากินจนอิ่มแล้ว”
ตลอดทางต้นไม้ปีศาจส่งผลไม้ให้นางนับครั้งไม่ถ้วน กินจนแค่เห็นผลไม้ก็อยากจะอ้วกแล้ว
ต้นไม้ปีศาจเกาศีรษะ มันเด็ดดอกไม้ดอกเล็กออกมาจากต้นแล้วส่งให้เฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่มรับเอามาแล้วยังลูบกิ่งเล็กๆ ของต้นไม้ปีศาจอีก
หมีหนึ่งกวาดสายตามองไปทันที
หากใช้คำพูดของพี่หมาป่ามาพูด ต้นไม้ต้นนี้คือนางเจ้าเล่ห์ นึกไม่ถึงว่าจะเอาใจนายท่านต่อหน้าพวกมันพี่น้อง!
ทนไม่ได้!
ดังนั้นหมีหนึ่งจึงกัดขนบนตัวตัวเองออกมากระจุกหนึ่ง วิ่งไปตรงหน้าเฟิงหรูชิงต้องการจะส่งให้นาง
“...” เฟิงหรูชิงมองขนที่หมีหนึ่งยื่นมาให้อย่างครุ่นคิด “ต่อไปนี้เจ้าติดต่อกับหมาป่าสีขาวน้อยลงหน่อย”
“...”
“ตอนแรกข้าคิดว่าเจ้าจะซื่อๆ แค่เพียงภายนอกแต่ความจริงแล้วเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอก ตอนนี้สติปัญญาของเจ้าถูกหมาป่าน้อยปรับให้เหมือนกันเสียแล้ว นับวันจะยิ่งน้อยลง”
แววตาหมีหนึ่งงงงัน
ต้นไม้ปีศาจเด็ดดอกไม้บนตัวตัวเองส่งให้นายท่าน นายท่านอารมณ์ดี
มันก็ดึงขนมาจากบนตัวตัวเองเหตุใดนายท่านจึงไม่ชอบ?
สรุปแล้วก็คือต้นไม้ปีศาจนั่นเป็นนางเจ้าเล่ห์!
แววตาของสัตว์วิเศษตัวอื่นๆ ที่มองไปยังต้นไม้ปีศาจแฝงด้วยความอิจฉาและขุ่นเคือง
ต้นไม้ปีศาจกลับไม่สนใจแม้แต่น้อยสั่นกิ่งและใบ ฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์
ช่วยไม่ได้บรรดาสัตว์วิเศษเดิมก็สติปัญญาน้อยนิดอายุก็ไม่แก่พอ ไม่มีทางสู้...ต้นไม้ที่อยู่มาเป็นร้อยปีจึงจะสามารถกลายเป็นปีศาจได้เลย!
อากาศที่มันเคยหายใจเยอะกว่าที่พวกมันเคยเห็นเสียอีก!
“พวกเราเดินกันต่อเถอะ”
เฟิงหรูชิงนำดอกไม้ไปเก็บในมิติว่างด้วยรอยยิ้ม
ผลบนต้นไม้เป็นยาวิเศษเช่นเดียวกัน ดอกไม้นี่ก็ย่อมเป็นเช่นนั้น...
มิเช่นนั้นตอนนั้นคงจะไม่มีกลุ่มกำลังมากมายล้อมต้นไม้ต้นนี้เอาไว้!