เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 396

ตอนที่ 396 วิญญาณวีรชนไม่มีวันดับ (4)

เฟิงหรูซวงโมโห ขายชาติร่วมมือกับศัตรูอะไรกัน? นางเฟิงหรูซวงไปขายชาติร่วมมือกับศัตรูตั้งแต่เมื่อใด?

“คนของสี่แคว้นเพียงแค่ช่วยท่านตาของข้าขึ้นสูงตำแหน่งผู้ที่อยู่สูงสุดก็เท่านั้น ขายชาติร่วมมือกับศัตรู ข้าไม่ยอมรับ! แคว้นหลิวอวิ๋นเพียงแค่เปลี่ยนสกุลเท่านั้นยังคงเป็นแคว้นหลิวอวิ๋นดังเดิม!”

ชายหนุ่มถ่มเลือดใส่หน้าเฟิงหรูซวง “ตระกูลน่าหลานคือวีรชนแต่ตระกูลหลิวของพวกเจ้าล้วนเป็นหมีหมา![footnoteRef:1] หลิวอวี๋นเซียวทำลายร้างมนุษยชาติ สังหารหมู่ผู้คน เจ้าเฟิงหรูซวงขายชาติร่วมมือกับศัตรูจะต้องไม่ได้ตายดี!” [1: หมีหมา คือ เปรียบเทียบคนขี้ขลาดไร้ประโยชน์]

หลังจบคำว่าจะต้องไม่ได้ตายดี ชายหนุ่มก็หายใจเฮือกสุดท้ายร่างล้มลงพื้นสิ้นชีพ เฟิงหรูซวงโกรธจนสั่นไปทั้งตัว นางรีบใช้ชายเสื้อเช็ดคราบเลือดออกความรังเกียจฉายในแววตาแล้วสะบัดชายเสื้อเดินหน้าต่อ

ยังคงมีคนไม่สนใจความเป็นความตายคิดอยากจะฆ่าเฟิงหรูซวง แต่กลับไม่สามารถทะลุผ่านการป้องกันของหลิวอวี๋นเซียวและถังซานได้

อันที่จริงยอดฝีมือสี่แคว้นก่อนหน้านี้พวกเขาก็ไม่สามารถเอาชนะได้แล้ว ตอนนี้มีมาอีกหนึ่ง...ถังซานที่เป็นระดับเสวียนอู่ คนอื่นๆ ได้แต่ใช้สายตาแห่งความโกรธแค้นจ้องมองร่างเฟิงหรูซวงจากไป ในดวงตาคือความเกลียดชังที่ไม่อาจลบล้าง

หลิวอวี๋นเซียวไม่ได้ส่งนางไกลนักก็ให้นางเดินไปวังหลวงเอง ส่วนเขาเลือกที่จะกลับไปยังประตูเมือง อยากจะเห็นว่าตระกูลน่าหลานจะพังยับเยินอย่างไร!

ถังซานไม่แม้แต่จะหยิบอาวุธออกมา ฝ่ามือพัดลมไปทางถังจือทันที หมาป่าสีขาวเป็นกังวลรีบพุ่งเข้าไปใช้ร่างกายอันใหญ่โตของมันบังหน้าถังจือเอาไว้ ฝ่ามือปะทะเข้าที่ตัวหมาป่าสีขาวอย่างแรง พลันร่างของมันก็ลอยขึ้นบนท้องฟ้าหมุนเป็นวงไปทางนอกประตูเมืองก่อนจะตกลงจากฝากฟ้า

“เอ๋าว์วู!”

หมาป่าสีขาวลุกลี้ลุกลนอุ้งเท้าตะเกียกตะกายอยู่กลางอากาศ มันกลัวว่าตัวเองจะไม่ได้ถูกถังซานตีตายแต่จะตกลงไปตายแทน!

ร่างของมันตกลงด้วยความรวดเร็วไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดการณ์ไว้ ใต้ร่างของมันนุ่มนิ่มนอนสบาย สบายจนมันอดจะขยับตัวส่งเสียงร้องเอ๋าว์วูไม่ได้

“ฮือว้า!” จู่ๆ ก็มีเสียงร้องห่มร้องไห้ราวกับผีสางดังขึ้นทำเอาหมาป่าสีขาวสะดุ้งตัวโยน

มันหันไปมองก็เห็นถังอิ่นร้องไห้ดั่งดอกสาลี่ต้องการหยาดฝนตะโกนเสียงแหบแห้ง “เสี่ยว...เสี่ยวชิง...ฮือฮือ เสี่ยวชิง...”

“เอ๋าว์วู?” หมาป่าสีขาวงุนงงเล็กน้อย นังหนูนี่เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่? นายท่านเล่า?

สายตาของมันค่อยๆ มองลงไปข้างล่าง ก็เห็นใบหน้าดำทะมึนที่คุ้นเคยปรากฏอยู่...ใต้ร่างของมัน?

ในหัวหมาป่าสีขาวมีเสียงอื้ออึง จบสิ้นแล้ว เทียนหลิงกั่วเดือนหนึ่ง...ไม่มีแล้ว...

“เสี่ยวชิง!” ถังอิ่นร้องหนักเสียยิ่งกว่าพ่อเสีย ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยน้ำตาเจ็บปวดรวดร้าวหาที่ใดเปรียบ

“เอ๋าว์วู” หมาป่าสีขาวตกใจจนร้องไห้จริงๆ

ฮือฮือ มันไม่ได้ตั้งใจ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของถังซานคนชั่วนั่น มันไม่รู้เรื่อง นายท่านต้องเชื่อดวงใจที่จริงใจของมัน!

เฟิงหรูชิงยังคงถูกทับหายใจไม่ออกอยู่ด้านล่าง “...” ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก!

นางต่อยออกไปด้วยความโมโหทำให้หมาป่าสีขาวลอยไปไกลหลายเมตร

เดิมนางกับถังอิ่นก็อยู่บนถนนดีๆ กลับมีโชคร้ายตกลงมาจากฟ้า ถูกเจ้าหมาป่าตัวนี้ใช้เป็นแพะรับบาป

“เอ๋าว์วู”

หมาป่าสีขาวกลิ้งสองสามตลบก็พุ่งมาตรงหน้าเฟิงหรูชิงอีก น้ำตาคลอท่าทางเศร้าสร้อยน่าสงสาร

สายตาเฟิงหรูชิงหยุดอยู่ที่รอยเลือดบนร่างของหมาป่าสีขาว

เมื่อครู่นางถูกหมาป่าสีขาวทับไว้ใต้ร่าง จนถึงตอนนี้เพิ่งจะเห็นรอยดาบลึกหลายรอยบนหลังของหมาป่าสีขาว...ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นฉับพลัน ดวงตาสีดำของนางราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดเข้ามาไม่รู้จบ