เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 398

ตอนที่ 398 ดุร้ายมาก (2)

“ท่านแม่ เขาเสียงดังจริง” ชิงหานขมวดคิ้วเล็กน่ารักตาโตแสดงความไม่พอใจ

ถังซานหันมาตะโกนขึ้น “นังหนูเจ้าหุบปาก ที่นี่ไม่มีที่ให้เด็กน้อยพูด!”

หลังจากหมาป่าสีขาวที่ยังหมอบอยู่ข้างเฟิงหรูชิงได้ยินคำพูดของถังซานมันก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความนับถือ

ไม่มีใครรู้ว่าวินาทีที่ชิงหานปรากฏตัว หมาป่าสีขาวก็ถูกบรรยากาศน่ากลัวของนางทำให้ตกใจจนหมอบลง ตอนนี้สองขายังสั่นเทาลุกขึ้นยืนไม่ได้

แต่หมาป่าสีขาวไม่เคยคิดเลยว่า บนโลกใบนี้จะยังมีคนไม่กลัวตายกล้าพูดเช่นถังซาน

มันนับถือในความกล้าหาญของเขา!

หลังจากนั้น...ทุกคนก็เห็นภาพที่ยากจะลืมไปทั้งชีวิต ตื่นตระหนก หวาดกลัวและสิ้นหวัง

ความรู้สึกนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในดวงตายอดฝีมือสี่แคว้นทำให้มือเท้าของพวกเขาเย็นเฉียบ คิดอยากจะหนีแต่เท้ากลับหนักอึ้งไม่สามารถขยับได้

เห็นเพียงเถาวัลย์ใต้เท้าถังซานเกี่ยวรัดร่างเขาเอาไว้ ลากร่างเขาไปที่ปากชิงหานโดยไม่สนว่าเขาจะตื่นตระหนกหรือร้องตะโกน

ใช่แล้ว ที่ปาก

ปากเล็กๆ ของชิงหานอ้ากว้างขึ้นฉับพลัน อ้ากว้างเสียยิ่งกว่าร่างนางทั้งร่างกลืนถังซานตัวเป็นๆ ลงท้องไปในคำเดียว

หลังจากกลืนถังซานลงไปแล้วปากของนางจึงค่อยๆ ปิดลงกลับกลายเป็นเล็กลงดังเดิม

ท้องของเด็กหญิงยังคงแบนเรียบไม่ว่าใครก็ดูไม่ออกว่าในท้องเล็กๆ ของนางจะบรรจุคนที่ตัวใหญ่กว่านางเอาไว้

“ข้าบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าข้าดุร้ายมาก กัดคนได้” เด็กหญิงเบะปากเล็กๆ ด้วยความน้อยใจ

“แต่เหตุใจจึงไม่เชื่อข้ากัน?”

นางดุร้ายจริงๆ ไม่ได้โกหก

ทุกคนสัมผัสได้เพียงความเย็นที่พวยพุ่งเข้ามาในจิตใจ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไม่สามารถขยับได้ เหล่าคนที่เดิมสู้รบกับแคว้นหลิวอวิ๋นล้วนหยุดทุกความเคลื่อนไหวลง ความตื่นตระหนกอย่างไม่มีที่สิ้นสุดโจมตีหัวใจพวกเขา

เฟิงหรูชิงแตกตื่นรีบพุ่งไปทางชิงหาน “ชิงหานเจ้าจะกินทุกอย่างไม่ได้ รีบคายออกมาเกิดกินไปท้องเสียจะทำอย่างไร? รีบคายออกมา!”

ชิงหานเป็นเด็กน้อยเชื่อฟังคำสั่ง นางเชื่อฟังคำท่านแม่ที่สุดแล้ว

ดังนั้นหลังจากเฟิงหรูชิงพูดจบชิงหานก็อ้าปาก คนที่ตัวเปียกน้ำกรดในกระเพาะทั้งตัวถูกคายออกจากปากของนาง

เพียงแต่คนตรงหน้านี้...ขาดขาไปสองข้าง

ถังซานอยากจะตายไปเร็วๆ ร่างของเขาขดงอสั่นสะท้าน

เจ้าปีศาจน้อยนี่กินเขาก็กินไปแล้วไม่นานเขาก็จะถูกย่อยสลาย เหตุใดจึงคายเขาออกมาอีก? เหตุใดกัน?

แม้แต่ตายยังไม่ยอมให้เขาตายแต่โดยดี? เหตุใดต้องทรมานเขาเช่นนี้!

“ขาเขาล่ะ?” เฟิงหรูชิงมอขาสองข้างที่ขาดไปของถังซานแล้วเอ่ยถาม

ชิงหานพองแก้ม “ย่อยไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ท่านแม่ให้ข้าคายเขาออกมาตอนนี้เขาไม่เหลือแม้แต่เส้นผม ข้าบอกแต่แล้วว่าข้าดุร้ายมาก พวกเขาคิดว่าข้าโกหก ข้าเป็นเด็กดีไม่เคยโกหก”

ตอนแรกนังหนูนี่หน้าตาไร้เดียงสาไร้พิษภัยไม่เป็นอันตราย ใครก็คิดไม่ถึงว่านางจะเป็นปีศาจน้อย

ทว่าตอนนี้...ไม่มีใครคิดว่านางเป็นเด็กหญิงธรรมดาอีกแล้ว

คนธรรมดาของเจ้าปากสามารถขยายใหญ่ได้เพียงนั้นเลยหรือ?

คนธรรมดาสามารถกลืนเสวียนอู่คนหนึ่งได้หรือ?

คนธรรมดาสามารถเอาของที่กลืนลงไปแล้วคายออกมาได้อีกหรือ?

“ชิงหาน มัดคนพวกนี้ไว้ให้ข้า” เฟิงหรูชิงครุ่นคิดแล้วก็เอ่ยขึ้นต่อด้วยความไม่วางใจ “พวกตาแก่เหล่านี้ล้วนไม่ได้อาบน้ำ ห้ามกิน หากเจ้าจะกินก็ต้องอาบน้ำให้พวกเขาก่อน แล้วก็ปรุงอาหารเสียหน่อยค่อยโรยใบยี่หร่า ผัดน้ำมันจะดีที่สุดห้ามกินดิบ”