เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 373

ตอนที่ 373 การทำร้ายที่หรงเยียนได้รับ (1)

หรงเยียนยกมุมปากยิ้มเยาะ

นางไม่ชอบคนที่หลังจากนางถูกทำร้ายแล้วมาร้องไห้ตะโกนบอกจะระบายความโกรธให้นาง

นางชอบเฉกเช่นเฟิงเทียนอวี้...คนที่ไม่เคยยอมให้นางถูกทำร้าย!

ถังลั่วเห็นแววตาของหรงเยียนสีหน้าก็แสดงความโกรธออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“เยียนเอ๋อร์ เฟิงหรูชิงมีน้องสาวต่างแม่พ่อเดียวกัน! ผู้ชายคนนั้นหักหลังเจ้านานแล้ว มีเพียงข้า มีเพียงข้าถึงจะไม่ทำ!”

“อ้อ” ท่าทีหรงเยียนนิ่งเรียบ “เช่นนั้นแล้วอย่างไร?”

ถังลั่วตะลึงไม่อยากจะเชื่อ “เช่นนี้แล้วเจ้าจะยังยกโทษให้เขาอีก?”

หรงเยียนมองถังลั่วด้วยรอยยิ้ม “ข้าเชื่อเขา เขาไม่มีทางทำ”

ไม่พูดถึงความเชื่อใจที่นางมีต่อเฟิงเทียนอวี้

ตอนแรกก่อนที่นางจะออกมานางก็พบว่าเฟิงเทียนอวี้ถูกพิษแล้ว พิษชนิดนั้นทำให้เฟิงเทียนอวี้ไม่สามารถมีสัมพันธ์ได้! ไม่เช่นนั้นจะต้องตายทันที

ทว่าวันเวลาหลังจากนั้นเฟิงเทียนอวี้กลับอยู่มาได้เป็นอย่างดี นี่ก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้อุปถัมภ์สนมคนใด

อย่างไรเสียในตอนแรก...นางก็เป็นคนแอบผนึกพิษให้เฟิงเทียนอวี้จึงทำให้ร่างกายตัวเองอ่อนแอ แม้แต่ตอนใกล้คลอดก็ยังไม่ฟื้นคืน เปิดโอกาสให้คนข้างๆ

แม้พิษจะถูกผนึกแล้วเขาก็ยังไม่สามารถมีสัมพันธ์ได้เช่นเดิม ดังนั้นทุกครั้งที่เฟิงเทียนอวี้อยากจะพลิกฟ้าพลิกฝน[footnoteRef:1]กับนาง นางก็จะใช้ข้ออ้างว่าตั้งครรภ์เพื่อหลีกเลี่ยง [1: พลิกฟ้าพลิกฝน หมายถึง มีความสัมพันธ์กัน ]

เช่นนี้แล้ว...หญิงสาวผู้นั้นมาจากที่ใดก็ไม่จำเป็นต้องรู้แล้ว

ดวงตาถังลั่วแดงก่ำเอ่ยขึ้นอย่างดุร้าย “เจ้าเชื่อเขาถึงเพียงนี้? เขาหักหลังเจ้าแล้วเจ้าก็ยังเชื่อเขา? เพราะเหตุใด? เยียนเอ๋อร์ เจ้าจึงได้ชอบผู้ชายคนนั้นถึงเพียงนี้? ผู้ชายในโลกปุถุชนคนหนึ่งมีอะไรคุ้มค่ากับความชอบของเจ้า?”

“ข้าก็มาจากโลกปุถุชนนั่น ข้ากับเขาก็เข้ากันได้พอดีมีอะไรไม่ได้อีก?”

“เยียนเอ๋อร์ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไป ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่มีทาง!” ถังลั่วคว้าข้อมือหรงเยียนมาจับไว้แน่น

ผู้หญิงคนนี้เขาให้ความสุขนางมาสิบปีแล้วกลับยังจะทิ้งเขา

เหตุใดนางจึงใจร้ายเช่นนี้!

แค่เพราะการกระทำของหญิงรับใช้กับหมอ?

ก่อนนี้เขาไม่ได้ทำอะไรก็เพราะว่าเขาไม่รู้ หลังจากได้รู้แล้วย่อมไม่มีทางปล่อยคนพวกนั้น เช่นนี้แล้วยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเขารักนางอีกหรือ?

เช่นนั้นนางต้องการให้เขาทำอย่างไรกันแน่!

ปึ้ง!

ฉับพลันพลังวิเศษก้อนหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านนอกกระท่อมไม้ใส่อกของหรงเยียนอย่างแรง

หรงเยียนเดิมร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว ภายใต้พลังวิเศษนี้นางไม่ทันระวังล้มหงายหลังลงไปศีรษะกระแทกผนังเจ็บจนศีรษะชาหน้าหรงเยียนขาวซีด

มือของหรงเยียนสั่นน้อยๆ

ความสามารถของนางในตอนนี้อ่อนแอถึงเพียงนี้แล้วหรือ? ใครก็สามารถทำร้ายนางได้?

“อวี้เอ๋อร์เจ้าทำอะไร?” ถังลั่วหันไปเห็นถังอวี้ยืนหน้านิ่งอยู่ก็ขมวดคิ้วเอ่ยถาม

ถังอวี้ยิ้มเย็น “ท่านพ่อ ผู้หญิงคนนี้คิดอยากจะไปจากตระกูลถังแล้ว ท่านยังคิดจะปล่อยนางเป็นอิสระเช่นเมื่อก่อนอีกหรือ? ปล่อยให้นางเดินเล่นหลังเขา? หากท่านชอบนางจริงทางที่ดีควรจะมัดผู้หญิงคนนี้ไว้เพื่อไม่ให้นางหนี!”

หรงเยียนยืนขึ้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

นางคิดจะรวบรวมก้อนพลังวิเศษที่กลางฝ่ามือ แต่พลังวิเศษเพิ่งจะออกมาก็หายไปอีก

นางลองดูอีกครั้งก็ยังไม่สำเร็จ

“แค่กแค่ก!” นางไอเบาๆ ก็มีเลือดออกมาจากปาก ใช้แววตาเย็นชานั่นมองไปทางพ่อลูกตระกูลถัง

ถังลั่วตะลึงหันไปมองหรงเยียน “นี่...”

มัดนาง เขาจะไปทำลงได้อย่างไร...

“ท่านพ่อ ท่านใช้เวลาสิบปีเพื่อนางนางไม่ซาบซึ้งแม้แต่น้อยกลับคิดจะหาข้ออ้าง ข้าปฏิบัติต่อนางเช่นไรท่านพ่อไม่เห็นชัดเจนหรือ? ข้าทำเพื่อท่านยินยอมรับเอาผู้หญิงไร้ประโยชน์คนหนึ่งมาเป็นแม่ตัวเอง นี่ยังพิสูจน์ความจริงใจของข้าไม่พออีกหรือ?”