เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 325
ตอนที่ 325 คุณชายหนานเสียน (4)
ในป่าไผ่ทิศใต้
หญิงสาวตามเสียงพิณของเขามา
เมื่อมองเห็นนาง เขาก็รู้สึกเจ็บที่หัวใจ
ความรู้สึกเจ็บนั้นชัดเจนมาก เหมือนความรู้สึกทุกครั้งที่ฝัน
ดังนั้น...เขารู้ทันทีว่า คนที่เขาตามหา ในที่สุดก็มา!
ดังนั้นเขามองออกทันทีว่า หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่เฟิงหรูชิงคนเดิม!
แต่เขาไม่สนใจว่านางจะเป็นใครกันแน่ เขารู้อย่างเดียวว่า นางคือคนที่เขารอมานาน เป็นหญิงที่เขาตามหามาแสนนาน!
เป็นคนที่ทำให้เขาเจ็บแปลบในหัวใจ เป็นคนที่เขาอยากปกป้องชั่วชีวิต!
เจ้างูเขียวอึ้ง “นายท่าน...ท่านหมายความว่า ครั้งแรกที่ได้เห็นองค์หญิง ท่านก็คิดกับนางแบบเกินเลยแล้วหรือ แล้วทำไมท่านถึงไม่พูดออกไป ทำไมท่านถึงเอาแต่ปฏิเสธองค์หญิง หรือท่านคิดว่า...อะไรที่ได้มาง่ายไป ก็จะไม่เห็นคุณค่า? ท่านอยากให้องค์หญิงหวงแหนท่านใช่หรือไม่”
ไอเย็นพัดผ่านหัวของเจ้างูเขียว มันตกใจจนต้องหุบปาก ตัวสั่นไปหมด
จะทำอย่างไรดี ความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจของนายท่านถูกมันงัดแงะออกมาเสียแล้ว นายท่านคงไม่รู้สึกโกรธเพราะความอับอาย จนอยากจะฆ่ามันทิ้งหรอกนะ
“เจ้าคิดมากไปเอง” หนานเสียนมองเจ้างูเขียวด้วยแววตาไม่สบอารมณ์นัก เขาพูดเบาๆ “ข้าปฏิเสธนางตั้งแต่เมื่อไรกัน”
ฮะ...
เจ้างูเขียวงง
ดูเหมือนไม่เคยปฏิเสธนะ
องค์หญิงอยากนอนกับนายท่าน นายท่านก็ไม่ได้พูดปฏิเสธตรงๆ แค่บอกให้นางไปยกระดับกำลังความสามารถมาก่อนเท่านั้น
เวลาที่องค์หญิงลวนลามนายท่านอยู่บ่อยๆ นายท่านไม่เคยโกรธ แถมยัง...เคลิบเคลิ้มไปด้วย
ใช่ ในมุมมองของเจ้างูเขียว การที่หนานเสียนไม่เคยปฏิเสธการลวนลามของเฟิงหรูชิง แสดงให้เห็นว่าเขากำลังเคลิบเคลิ้ม!
แต่กระทั่งบัดนี้องค์หญิงยังไม่รู้ว่า ตั้งแต่นางปรากฏตัวขึ้น ความคิดที่นายท่านมีต่อนาง และการที่นางตกลงไปในหลุมพรางของเขา นางคงไม่มีวันปีนป่ายออกมาได้อีกเลย
เมื่อคิดดูแล้ว นายท่านร้ายกาจกว่านางไม่เบาเลย
“เรื่องนี้ ถ้าเจ้าบอกให้ชิงเอ๋อร์รู้ละก็...” แววตาหนานเสียนดูน่ากลัว “ข้าจะจับเจ้าทำเป็นงูตุ๋นถวายฮ่องเต้”
เจ้างูเขียว “...”
นายท่าน หากท่านต้องการเอาใจว่าที่พ่อตา ทำไมต้องสละชีวิตงูน้อยที่บอบบางน่าสงสารอย่างข้าด้วย
ท่านทำได้ลงคอหรือ
“ไปกันเถอะ” หนานเสียนไม่มองดูเจ้างูเขียว เขาเดินลงเขาไป
“นายท่าน ท่านไม่ไปพักฟื้นแล้วหรือ”
“อืม” หนานเสียนขานตอบด้วยเสียงเรียบๆ “บาดเจ็บเล็กน้อยแค่นี้ ปล่อยให้มันหายเองก็พอ ตอนนี้ข้าอยากพบชิงเอ๋อร์”
สองเดือนแล้วที่ไม่ได้พบหน้า
ไม่รู้ว่ากำลังความสามารถของนางก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว
...
หน้าทางเข้าจวนเฟิงอวิ๋น เฟิงอิงกับชิงหย่วนมองดูหนานเสียนเดินจากไป
จนกระทั่งหนานเสียนเดินลับตาไป พวกเขาจึงหันหลังเดินกลับเข้าจวน
ในขณะนั้นเอง ถังอวี้วิ่งออกมาด้วยสีหน้ารีบร้อน นางมองหาไปทั่วทุกทิศ แต่ไม่เห็นคนที่นางอยากเจอ แววตาของนางเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เมื่อความผิดหวังจางลง ก็มีความโมโหโกรธาเข้ามาแทนที่
“เฟิงอิง ชิงหย่วน พวกเจ้าทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร” ถังอวี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “คุณชายหนานเสียนมาหาข้า ทำไมพวกเจ้าไม่ให้เข้ามาพบข้าล่ะ ข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ชอบหน้าข้า แต่พวกเจ้าจะทำอะไรได้ ข้าเป็นศิษย์ของประมุขจวนเฟิงอวิ๋น คุณชายหนานเสียนอุตส่าห์มาพบข้า พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ไล่เขาไป!”
ชิงหย่วนกับเฟิงอิงงุนงงไปตามๆ กัน
ถังอวี้กับคุณชายหนานเสียนรู้จักกันด้วยหรือ
ดูสีหน้าของถังอวี้แล้วไม่มีท่าทีเสแสร้ง แต่ทำไมคุณชายหนานเสียนไม่เอ่ยถึงนางเลยสักนิด
หรือว่า คุณชายหนานเสียนไม่รู้ว่าถังอวี้อยู่ในจวน?
“คุณหนู” เฟิงอิงกัดฟัน “พวกข้าไม่รู้ว่าคุณชายหนานเสียนกับท่านรู้จักกัน จึงไม่ได้เชิญเขาไปพบ อีกอย่าง คุณชายหนานเสียนเป็นคนแบบไหน เขาเป็นคนที่ถ้าพวกเราไล่แล้วเขาจะไปอย่างนั้นหรือ”