เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 324
ตอนที่ 324 คุณชายหนานเสียน (3)
ชายที่เยือกเย็นดุจดวงจันทร์ งามสง่าและสูงส่งดั่งเทพบุตร ทั้งยังเย็นชาดั่งหมาป่า ในโลกนี้ดูคล้ายว่าจะไม่มีหญิงใดเข้าไปอยู่ในใจของเขาได้
“คุณชายหนานเสียนรู้จักคู่หมั้นของข้าด้วยหรือ” ชิงหย่วนกัดฟัน กลั้นใจถาม
“ไม่รู้จัก” หนานเสียนมองดูชิงหย่วนดูสายตาไม่เป็นมิตร “แต่แคว้นหลงอ้าวเคยล่วงเกินข้า เจ้ากับเสินจื่อเยียนจะเป็นอย่างไร ไม่เกี่ยวกับข้า แต่ถ้าจวนเฟิงอวิ๋นกล้าออกหน้าช่วยแคว้นหลงอ้าว...”
หนานเสียนยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มของเขาดูเย็นชาไร้อารมณ์
“จวนเฟิงอวิ๋น คงไม่ได้อยู่บนโลกนี้อีก”
ชิงหย่วนฟังแล้วใจสั่น
เขาชอบจื่อเยียน แค่จื่อเยียนเท่านั้น การกระทำของแคว้นหลงอ้าวเขาดูแล้วรู้สึกขัดใจ และเคยเอ่ยปากเตือนเสินอู่พ่อลูกหลายต่อหลายครั้ง
คิดไม่ถึงว่าสองพ่อลูกที่โง่เขลานั่นจะยังคงสร้างปัญหาไปทั่ว ยิ่งกว่านั้นยังล่วงเกินคุณชายหนานเสียน!
จะให้เขาออกหน้าแทนพวกเขาหรือ เฮอะๆ เขาไม่โง่ขนาดนั้นหรอก!
“คุณชายหนานเสียนวางใจเถอะ!” ชิงหย่วนกัดฟัน “ทั้งหมดนั้นเป็นผลจากการกระทำของแคว้นหลงอ้าวเอง หาเรื่องใส่ตัว ข้าไม่มีทางออกหน้าช่วยเหลือแคว้นหลงอ้าวแน่นอน”
“อืม”
น้ำเสียงของหนานเสียนฟังดูราบเรียบ
เขาเลิกมองชิงหย่วน เขากลับหลังสะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินลงไปในหุบเขา
เจ้างูเขียวโผล่หัวออกมาจากชายแขนเสื้อของหนานเสียน แววตาของมันดูเป็นห่วง “นายท่าน อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายสนิท ทำไมต้องรีบร้อนมาเตือนคนของจวนเฟิงอวิ๋นด้วย ไว้วันหลังค่อยมาก็ได้นี่”
หนานเสียนหยุดนิ่ง ใต้สายลมโชยเอื่อย ชุดขาวราวหิมะของเขา ชายแขนเสื้อปลิวไสว
“ข้าไม่ชอบให้มีอะไรมาคุกคามความปลอดภัยของนาง”
“เช่นนั้นนายท่านกำจัดจวนเฟิงอวิ้นทิ้งเสียเลยก็ได้นี่”
หนานเสียนเงียบไปครู่หนึ่ง “ชิงเอ๋อร์เป็นคนจิตใจงาม นางคงไม่อยากให้ข้าเข่นฆ่าผู้คน เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ถ้าจวนเฟิงอวิ๋นลงมือก่อน แล้วข้ากำจัดจวนเฟิงอวิ๋นทิ้งจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่นอน!”
ชิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนถูกรังแกแล้วจะอยู่เฉยๆ และเช่นเดียวกัน นางไม่เคยเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์เลยสักคน
คนที่นางจะเผชิญหน้าด้วยมีแค่คนที่รังแกคนของนางก่อนเท่านั้น!
เจ้างูเขียวตะลึง “นายท่าน ท่านชอบองค์หญิงแล้วสินะ?”
ชอบนางหรือ
หนานเสียนยิ้มน้อยๆ แววตาของเขาดูอ่อนโยน “เสี่ยวชิง”
เจ้างูเขียว “...ข้าชื่อชิงจู๋ ไม่ได้ชื่อเจ้างูน้อย นายท่านเปลี่ยนไปจริงๆ!”
“เสี่ยวชิง” ดูเหมือนหนานเสียนจะไม่ได้ยินคำทัดทานของเจ้างูเขียว ดูราวกับตรงหน้าของเขากำลังปรากฏภาพของหญิงสาว “ข้ารู้จักนางมาตั้งนานแล้ว”
เจ้างูเขียวกะพริบตา “นายท่านรู้จักนางมานานแล้วหรือ”
“เปล่า ตั้งแต่ข้ารู้ความ นางก็มาปรากฏในความฝันของข้า”
นางที่อยู่ในความฝัน แม้จะเห็นใบหน้าไม่ชัดนัก แต่ดวงตาคู่นั้นช่างมัดใจเขาได้สนิท
นัยน์ตาของหญิงสาวแฝงความรู้สึกเจ็บปวดและสิ้นหวัง กอดศพของเขาไว้แน่น ราวกับตกลงในห้วงแห่งความโศกเศร้าไม่อาจตะเกียกตะกายออกมาได้
เขาอยากซับน้ำตาให้นาง อยากกอดนางแน่นๆ อยากบอกให้นางรู้ว่าเขาอยู่ข้างกายนางเสมอ
แต่ไม่นาน เขาก็ตื่นขึ้นมาจากความฝัน มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดในใจที่ดูเหมือนจริง จริงขนาดที่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังคงรู้สึกเช่นนั้น
“เพื่อตามหานาง เขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการปลุกเข็มทิศเทพ...ของวิเศษประจำตระกูลขึ้นมา เพื่อใช้ตามหานาง”
แต่น่าเสียดาย...ครั้งแรกที่พบเฟิงหรูชิง เขารู้สึกสงบนิ่ง ไม่หวั่นไหวใดๆ
ทั้งๆ ที่นางหลบหน้าเขา รังเกียจเขา ใจของเขาก็สงบนิ่งไม่หวั่นไหว หรือแม้แต่นางแต่งงานกับชายอื่นไป เขาก็ไม่สะเทือนใจแม้แต่น้อย
จนกระทั่งวันนั้น...