เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 354
ตอนที่ 354 หงส์ร่ำไห้ (2)
“เสี่ยวอิ่น นี่ก็ไม่เช้าแล้วพวกเรากลับไปพักผ่อนกัน”
เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
เรื่องสำคัญเร่งด่วน นางต้องรีบเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาแล้วไปจากตระกูลถัง!
...
บนยอดเขา
เมฆสีขาวลอยร่อง ดุจดั่งสรวงสวรรค์บนแดนมนุษย์
หญิงชุดขาวนั่งอยู่ใต้ก้อนเมฆ พลังวิเศษเบาบางโอบล้อมรอบตัวนางไว้ สักพักนางก็หายใจออกแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
นาทีที่นางลืมตา หงส์ขาวตัวหนึ่งก็ร่วงลงมาจากท้องฟ้า ร้องไห้กระโจนเข้าหาหญิงชุดขาว
“ซู่อี ลูกชายของท่านทำเกินไปแล้วจริงๆ เขาทำเกินไปแล้ว!” หงส์ขาวร่ำไห้เสียงดังราวกับได้รับความไม่ยุติธรรมเสียเต็มประดา น้ำตาไหลดั่งสายธาร นัยน์ตาหงส์เต็มไปด้วยความโกรธ
“เขาขนขุมสมบัติไปหมด เขาขนไปไม่มีเหลือ!”
ซู่อีชะงักก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
“เขานำไปให้ว่าที่ภรรยาของเขาไม่ได้เอาไปเก็บไว้เองเสียหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”
หงส์ขาวตะลึงค้างมองซู่อีด้วยความไม่อยากเชื่อ
หนานเสียนคนชั่วนั่นขนของในขุมสมบัติเขาไปหมดเกลี้ยง ซู่อีกลับพูดคำเดียวว่าไม่เป็นไร?
หงส์ขาวใจน้ำตาไหลดั่งพายุ “ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาทำเกินไปเพียงใด! ขนของในขุมสมบัติข้าไปไม่เหลือก็ช่างมันแล้ว ข้าปวดใจและน้อยใจมากอยู่แล้ว เจ้าคนชั่วนั่นกลับหยิบเอาขวดขวดหนึ่งออกมารองน้ำตาข้า”
“ท่านว่าเขาเกินไปหรือไม่? เขากำลังเยาะเย้ยข้า ดูหมิ่นข้า! เขาจะต้องอิจฉาขนสวยๆ ของข้า แล้วก็ยังอิจฉาที่นกน้อยของข้าใหญ่ เขาจงใจทำ!"
ซู่อีตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าหนานเสียนจะทำเช่นนี้ สีหน้าก็ยิ่งจนใจกว่าเก่า
“อาจจะ เขามีความทุกข์ใจของเขากระมัง?”
หงส์ขาวยกปีกขึ้นชี้ ซู่อีด้วยความโมโหและน้อยใจ “ท่านเข้าข้างลูกตัวเอง ท่านทำเพื่อลูกชายของท่านทำร้ายข้าเช่นนี้ ข้าโกรธแล้ว แบบที่ง้ออย่างไรก็ไม่หาย!”
“อ้อ”
ท่าทีซู่อีนิ่งเรียบ “อีกไม่นานข้าจะลงจากเขาแล้ว”
ลงเขา?
หงส์ขาวตกตะลึงในทันที มันลืมแม้แต่จะร้องไห้แต่จ้องมองซู่อีค้าง “ท่านจะไปแล้วหรือ? ไม่ต้องการข้าแล้วหรือ? ท่านจะทิ้งข้าแล้วหรือ? ซู่อี ท่านคงจะไม่กลับไปหาคนเลวที่ทอดทิ้งเจ้าเพื่อผู้หญิงคนอื่นหรอกใช่หรือไม่? ข้าไม่ยอม ท่านห้ามกลับไปหาเขา!”
ซู่อีหัวเราะออกมาเบาๆ “เขา? เจ้าคิดว่า...เขาเพียงคนเดียวสมควรให้ข้าลงจากเขาหรือ?”
“จริงหรือ?” หงส์ขาวมองซู่อีด้วยความสงสัย
“ย่อมจริงอยู่แล้ว เขามีหญิงอื่นแล้วย่อมไม่ต้องการข้าอีก เขาก็มีลูกชายลูกสาวอื่นแล้ว หนานเสียนก็จะไม่กลับไปอีก เช่นนั้นเหตุใดข้าจะต้องไปหาเขา? ที่ข้าจะไปหาคือว่าที่ภรรยาของหนานเสียน”
ที่นางต้องการมีเพียงอยู่คู่กันไปตลอดชีวิตก็เท่านั้น เขาเคยสัญญาเอาไว้กับนางก็ทำเพราะรักโดยไม่สนใจอะไร หากหมดสัญญาเช่นนั้นแล้ว นางก็จะไม่ยอมถอยเพราะรักอีก
หงส์เอ่ยถามด้วยความสงสัย “หนานเสียนมีภรรยาแล้วจริงหรือ? เช่นนั้นนางจะชอบข้าหรือไม่?”
ซู่อีแย้มยิ้ม “ของในขุมสมบัติของเจ้าเหล่านั้นก็ล้วนขนไปให้นาง หากเจ้าใจกว้างเสียหน่อยนางอาจจะชอบเจ้า”
หงส์ขาวดีใจ นั่นจะเป็นสมบัติของครอบครัวหนานเสียนต่อจากนี้เชียว ถึงหนานเสียนจะทำกับมันเกินไปเสียหน่อย แต่มันก็รู้ว่าหนานเสียนชอบมัน
หากหลังจากนี้ภรรยาของหนานเสียนไม่ชอบมัน เช่นนั้นมันจะอยู่ต่อได้อย่างไร...
“เหตุใดเจ้าจึงอยากให้นางชอบเจ้า?” ซู่อีเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ข้า...” คำพูดของหงส์ติดอยู่ที่ปากแต่ก็พูดออกไปไม่ได้
เพื่ออะไร?
แน่นอนว่าเพื่อซู่อี
แต่มันอายุยังน้อยนักยังไม่สามารถกลายร่างได้ ซู่อีจะต้องไม่ชอบมันที่เป็นเช่นนี้แน่