เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 353
ตอนที่ 353 หงส์ร่ำไห้ (1)
ด้านนอกศาลบรรพชน
ถังอิ่นเปิดประตูเข้าไปก็เห็นหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชน ดวงตานางแดงก่ำน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “เชียนหนิง”
“ข้าขอโทษเชียนหนิง ข้าทำให้เจ้าต้องลำบาก...”
ดังนั้น ตอนนี้เจ้าสามารถกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดข้าเต็มแรง ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจ้าได้รับมาทั้งหมด
ถังอิ่นอ้าแขนให้นาง
ตั้งแต่เล็กจนโต เชียนหนิงได้รับความอยุติธรรมมาจากข้างนอกก็จะมาร้องไห้ในอ้อมกอดนาง
พวกนางเป็นนายบ่าวและเป็นพี่น้อง
ถังอิ่นเดิมคาดการณ์สิ่งที่เชียนหนิงจะทำเอาไว้แล้ว ทว่าแขนของนางปวดไปหมดแล้วหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่หน้าป้ายบรรพชนก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
นางชะงัก เชียนหนิงคงจะไม่ได้ป่วยหรอกนะ?
คิดได้ดังนั้นถังอิ่นก็เดินไปที่เชียนหนิง
เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในศาลบรรพชน เสียงกระซิบแผ่วเบาของเชียนหนิงก็ดังเข้ามาในหูถังอิ่น ทำให้ใบหน้าเรียวเล็กของนางดำลงในทันที
“หูแว่ว นี่ล้วนหูแว่วทั้งนั้น คุณหนูเป็นคนเห็นความรักดีกว่ามิตร ตอนนี้จะต้องอิงแอบอยู่กับจวนองค์หญิงไม่ยอมไปไหน จะกลับมาที่ตระกูลถังได้อย่างไร” เชียนหนิงเบะปาก “เพราะฉะนั้นเมื่อครู่ที่ข้าได้ยินเสียงคุณหนู นั่นจะต้องเป็นเพราะหูแว่วแน่ๆ นางไม่มีทางกลับมา”
สีหน้าถังอิ่นดำราวกับก้นหม้อ บิดหูเชียนหลิงขึ้นมาเอ่ยด้วยความโมโห
“เช่นนั้นนี่ใช่เจ็บไปเองหรือไม่?”
“เจ็บ เจ็บ!” เชียนหนิงถูกมือข้างนั้นบิดขึ้นมานางเจ็บจนน้ำตาจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ
จนกระทั่งได้เห็นสีหน้าไม่ดีของถังอิ่นตรงหน้า นัยน์ตาเชียนหนิงก็ฉายแววยินดี น้ำตาไหลพราก
“คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว ฮือฮือ ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว...”
นางกระโจนเข้าอ้อมกอดถังอิ่นทันที ร้องไห้ฮืออยากจะพูดเรื่องความน้อยเนื้อต่ำใจเมื่อไม่นานนี้ออกมาให้หมด
“คนพวกนั้นเอาหญ้าวิเศษระดับห้าให้ถังอวี้ ข้าคิดจะไปขโมยหญ้าวิเศษระดับห้าแต่ถูกจับได้ ท่านผู้เฒ่าสูงสุดปกป้องข้าไว้จึงได้ให้ข้ามาสำนึกผิดต่อหน้าศาลบรรพชน ฮือฮือ คุณหนู ข้าขอโทษข้าไม่สามารถเอาหญ้าวิเศษระดับห้ามาได้ ทำให้คุณหนูถูกขับออกจากจวนองค์หญิงแล้ว”
...
เฟิงหรูชิงที่เพิ่งเดินเข้ามาพลันได้ยินคำพูดเชียนหนิงพอดี ใบหน้างดงามดำทมิฬลง
“ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”
ถังอิ่นถลึงตาใส่เชียนหนิง “เชียนหนิง คิดไม่ถึงว่าข้าไม่อยู่กับเจ้าไม่กี่วันเจ้าก็เรียนรู้นิสัยแย่เสียแล้ว ใส่ร้ายเสี่ยวชิงของข้าว่าไม่เห็นใจผู้อื่น พูดมา ถังอวี้สอนให้เจ้านิสัยเสียใช่หรือไม่?”
เชียนหนิง “...”
นางพูดอะไรออกไปหรือ?
คุณหนูท่านเปลี่ยนไป!
ท่านลืมไปแล้วหรือว่าทีแรกเพราะหนานเสียนท่านจึงเข้าใกล้เฟิงหรูชิง?
ตอนนี้เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าท่านไม่เคยชอบหนานเสียนเลย? ไม่เช่นนั้นระยะเวลาในการเปลี่ยนใจไปมีรักใหม่มันจะเร็วเกินไปแล้ว...
มุมปากเฟิงหรูชิงยกยิ้มขึ้น ดวงตางามกวาดมองช้าๆ ไปหยุดอยู่ที่หัวเข่าที่บาดเจ็บของเชียนหนิง คิ้วขมวดขึ้นน้อยๆ
“เจ้าบาดเจ็บ”
เชียนหนิงชะงักไป เมื่อครู่นางตื่นเต้นเกินไปจนลืมเลือนบาดแผล
เฟิงหรูชิงไม่พูดอะไร นางนำไป๋เฉากั่วออกมากจากช่องว่างหนึ่งผลแล้วหยิบผ้าขาวมาอีกผืน นำน้ำจากผลไป๋เฉากั่วบีบใส่ผ้าขาวแล้วยื่นให้เชียนหนิง
“แผลของเจ้าไม่ได้ร้ายแรงนักไม่จำเป็นต้องใช้ไป๋เฉากั่ว เจ้านำผ้านี่วางไว้บนหัวเข่าไม่นานก็จะฟื้นคืนสภาพ”
เชียนหนิงมองเฟิงหรูชิงยื่นผ้าขาวมาให้นิ่งค้าง ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดคุณหนูจึงชอบ
เฟิงหรูชิงเช่นนี้
ความอ่อนโยนของนาง ความละเอียดอ่อนของนาง แล้วก็...ความรักและความเอาใจใส่ทั้งหมดของนางมันทำให้คนตกหลุมพรางได้
ที่สำคัญที่สุดคือ นาง...รูปงาม!
เชียนหนิงรับผ้าขาวของเฟิงหรูชิง “ขอบคุณ...”