เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 340

ตอนที่ 340 ตระกูลถัง (3)

ถังลั่วตะลึงค้าง ราวกับเขาเพิ่งรู้จักถังอวี้เป็นครั้งแรกจ้องมองนางค้าง

“อวี้เอ๋อร์ หลายวันนี้เจ้าไม่ต้องออกไปไหนแล้ว” น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความผิดหวัง

ถังอวี้ยิ้มเย็น “ข้ายังต้องนำหญ้าวิเศษระดับห้าไปให้ผู้เฒ่าจวนเฟิงอวิ๋น อีกทั้งบรรดาผู้เฒ่าจวนเฟิงอวิ๋นล้วนชื่นชอบข้ามาก ไม่ว่าท่านจะส่งใครไปพวกเขาก็ไม่มีทางยอมรับ เช่นนี้แล้วท่านยังจะกักขังข้าอีกหรือ?”

“เจ้า...” ถังลั่วโกรธจัดชี้หน้าถังอวี้ด้วยความโมโห

ถังอวี้ไม่เห็นด้วย “ท่านพ่อ ตอนแรกเพื่อให้ได้น้าหรง ท่านไม่เลือกวิธีทำให้นางความจำเสื่อม ตอนนี้ข้าก็แค่รักคุณชายหนานเสียนก็เท่านั้น ข้าจะพึ่งความสามารถของตัวเองเพื่อให้ได้มา ข้าผิดอะไรอีก?”

สีหน้าถังลั่วแข็งทื่อ ค่อยๆ เอามือลง

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินเซเล็กน้อยออกจากห้องไป

หลังจากเขาเดินออกมาจากห้องก็มองดูท้องฟ้าที่นิ่งสงบ แววตาแฝงด้วยความสับสนราวกับไม่รู้ว่าจะไปทางไหน

ไม่เป็นตัวเอง ในหัวของเขาปรากฏใบหน้างดงามนั้นขึ้น สุดท้ายก็ออกก้าวเดินไปทางหลังภูเขา

...

หลังภูเขา เป็นที่ที่เดียวในตระกูลถังที่แยกออกมาอย่างสงบเงียบในตอนนี้ เก้าอี้หินนอกห้องไม้มีหญิงชุดขาวนั่งอยู่เงียบๆ แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้บ้านแห่งนี้ดูสงบสุขมากยิ่งขึ้น

“เยียนเอ๋อร์...”

ตอนแรกเขาทำผิดไปจริงหรือ?

แม้แต่บุตรสาวของเขายังเอาเป็นแบบอย่าง เพื่อคนที่รักไม่สนค่าตอบแทนใด? ถังลั่วยิ่งสับสนงุนงงยิ่งกว่าเก่า เขาไม่แน่ใจแล้วว่าที่บังคับนางให้อยู่ในตอนแรกมันถูกหรือผิดกันแน่

“เจ้ามาแล้วหรือ?” หรงเยียนหันกลับมายิ้มบาง

รอยยิ้มนั้นเบาบางดุจสายน้ำ แต่กลับสลักลงในใจทำให้คนยากที่จะลืม

“เยียนเอ๋อร์ กลางคืนอากาศหนาวเจ้ายังไม่ไปพักผ่อนอีกหรือ?” ถังลั่วเดินไปข้างหน้าถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตัวเองออกคลุมร่างของนาง

หรงเยียนยิ้ม “ข้ากำลังรอลูกของข้ากลับบ้าน ดึกขนาดนี้แล้วแสงเทียนก็ไม่มี พวกเขากลัวขึ้นมาจะทำอย่างไร?” รอยยิ้มอ่อนโยนใจดีของนางเหมือนเข็มปักลงกลางใจถังลั่วอย่างแรง

เขาตกอยู่ในภวังค์ นึกย้อนกลับไปตอนพบกันครั้งแรก เวลานั้นแม้หญิงสาวจะงดงามแต่กลับเหมือนจักรพรรดิในใต้หล้า วีรสตรีผู้หยิ่งผยอง

หรงเยียนในตอนนี้ อ่อนแอจนใจเขาเจ็บปวด

แต่ยิงธนูออกไปแล้วลูกศรไม่ย้อนกลับ เรื่องทั้งหมดได้กระทำลงไปแล้ว เขาทำได้เพียงอดทนไปจนถึงที่สุด แม้ว่าชีวิตนี้นางจะไม่ยอมรับเขา เขาก็ยินดีอยู่กับนางไปทั้งชีวิต

“เยียนเอ๋อร์ วันนี้พวกเขามีธุระกลับมาไม่ได้ให้ข้ามาบอกกับเจ้า เจ้าไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะก่อไฟทั่วทั้งหลังภูเขา เจ้าจะได้ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาจะกลับมาไม่ได้แล้ว”

“ตอนแรกพ่อของพวกเขาก็ยุ่งมาก ตอนนี้เหตุใดพวกเขาก็ยุ่งเช่นนั้นด้วย? ข้ารอมาหลายคืนแล้วไม่เคยเจอพวกเขาเลย พวกเขาจะหายไปหรือไม่? กลับมาไม่ได้แล้ว?”

พูดจบความตื่นตระหนกก็ปรากฏขึ้นจากท่าทีของหรงเยียน นางจับแขนถังลั่วแน่นน้ำเสียงกระวนกระวาย

“เยียนเอ๋อร์” ถังลั่วกุมมือนางไว้ ต้องการให้นางผ่อนคลายลง

“ลูกชายลูกสาวของเจ้าไม่หายหรอก พวกเขาจะกลับมา จริงสิ เจ้าจำได้หรือไม่...พ่อของพวกเขาเป็นใคร?”

หรงเยียนชะงัก ในหัวนางปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมา หน้าตาของร่างนั้นพร่าเลือนนัก ทุกครั้งที่นางคิดถึงเขาจะเจ็บจนทรมาน แต่กลับนึกใบหน้านั้นไม่ออกเลย...

“ข้านึกไม่ออก จำไม่ได้แล้ว”

หรงเยียนกุมศีรษะแน่น ขดตัวกลมด้วยความเจ็บปวด ดังนั้นนางจึงไม่เห็นว่าถังลั่วผ่อนลมหายใจอย่างเงียบๆ