เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 337

ตอนที่ 337 ไปตระกูลถัง (3)

“มีข้าอยู่ก็ไม่”

แต่เขาต้องไปเอาน้ำตาหงส์ให้นาง ไม่สามารถไปกับนางได้

ดังนั้น มีเพียงให้นางนำหยกแขวนของเขาไปด้วยเขาจึงจะวางใจจากไปได้

“กั๋วซือ เจ้าวางใจเถอะข้าไม่ให้ตัวเองขาดทุนแน่ ไม่มีวัน!” เฟิงหรูชิงฉีกยิ้มไปทั้งตา “ไม่ต้องพูดถึงข้าไม่เพียงแต่เชื่อเจ้า ข้ายังเชื่อถังอิ่นด้วย”

นางหนูนั่นเอาความคิดทั้งหมดมาเขียนไว้บนหน้า เรียบง่ายเสียจนน่ากลัว

และก็เป็นเพราะเหตุนี้นางจึงยินดีที่จะเชื่อถังอิ่น

ส่วนเหตุใดนางจึงต้องไปตระกูลถังด้วยตัวเอง...

บางทีถังอิ่นอาจไม่สังเกตแต่นางกลับฟังออก เชียนหนิงไม่ได้ได้หญ้าวิเศษระดับห้ามาอย่างราบรื่นเช่นนั้น

นางจะให้เชียนหนิงหญิงสาวคนนั้นต้องลำบากเพราะตัวนางไม่ได้

ฉะนั้นนางต้องไปด้วยตนเอง นำหญ้าวิเศษระดับห้ากับเชียนหนิงกลับมา!

ถังอิ่น?

หนานเสียนขมวดคิ้ว ชื่อนี้เหมือนจะเคยได้ยินจากไหนแต่กลับจำไม่ได้แล้ว...

“หากเจ้าอยากไปจริงเจ้าก็ไปเถอะ ชิงเอ๋อร์เจ้าต้องจำเอาไว้ โลกใบนี้ไม่มีผู้ใดขัดขวางไม่ให้เจ้าทำสิ่งใดได้ หากมีคนรังแกเจ้า...” มุมปากเขายกขึ้นและลูบศีรษะเฟิงหรูชิงเบาๆ “เช่นนั้นเจ้าก็มาบอกข้า ข้าช่วยเจ้าจัดการคนสามสี่คนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร”

“เช่นนั้นวันหน้าข้า...นับว่าได้กอดขา[footnoteRef:1]แล้ว?” [1: กอดขา หมายถึง เลียแข้งเลียขา]

“ไม่นับ” หนานเสียนส่ายหน้า “เจ้าไม่เคยกอดขาข้า เจ้าเพียงแต่กระโจนใส่อ้อมกอดข้า”

“...” เฟิงหรูชิงชะงัก “กั๋วซือ นี่ก็สายมากแล้วถังอิ่นยังรอข้าอยู่ข้าต้องกลับก่อน อีกครึ่งเดือนหากเจ้าไม่กลับมาข้าจะไปหาเจ้า”

“จริงสิ” ก่อนจะไปเฟิงหรูชิงราวกับนึกบางอย่างได้ นางหยิบขวดเครื่องเคลือบหนึ่งขวดจากช่องว่างส่งให้หนานเสียน “เจ้าให้ของขวัญแทนใจข้า ข้าก็ต้องให้ของตอบแทน ยาวิเศษธรรมดาเกรงว่าจะไร้ผลกับเจ้า นี่คือน้ำวิเศษ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์ต่อเจ้าหรือไม่ ข้าให้เจ้า”

น้ำวิเศษหนึ่งขวดเต็ม หากขายราคาต้องสูงเสียดฟ้า ไม่น้อยไปกว่ายาวิเศษระดับเจ็ดหรืออาจมากกว่าด้วยซ้ำ!

นางไม่ให้โอกาสหนานเสียนได้ตอบกลับ หลังนำน้ำวิเศษให้เขาแล้วก็หันหลังกลับ ร่างนั้นค่อยๆ หายลับไปใต้แสงอาทิตย์

“ชิงน้อย” หนานเสียนเงียบไปชั่วขณะแล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น “เจ้าจำถังอิ่นคนนี้ได้หรือไม่? เป็นชายหรือหญิง?”

“...” ชิงจู๋เบิกตาโต “ก่อนหน้านี้คนที่บ้านท่านคนนั้นหาท่านเจอ บอกว่าอยากจะหมั้นหมายให้ท่าน เหมือนว่าจะเป็นตระกูลถังรู้สึกจะชื่อถังอิ่นกระมัง?”

นายท่านมีความจำแค่เจ็ดวินาทีหรือ?

แน่นอนว่าประโยคสุดท้ายชิงจู๋ไม่กล้าพูดออกไป

“อ้อ” เสียงหนานเสียนนิ่งเรียบ “ครั้งนั้นข้าก็ปฏิเสธไปแล้ว ก็ไม่ได้สนใจนัก นางไม่ใช่ผู้ชายก็พอ”

ชิงจู๋หมดคำพูดกรอกตามองบน “นายท่าน ความจำท่าน ข้าเกรงว่าวันไหนท่านจะลืมองค์หญิงเข้า”

“ไม่มีทาง” น้ำเสียงหนานเสียนหนักแน่น “ข้ามกี่ภพกี่ชาติข้าก็ไม่มีทางลืมนาง!”

คนที่สำคัญสำหรับเขาจริงเขาไม่มีทางลืม หากลืมนางเช่นนั้นใจของเขาคงโหวงเหวง เหมือนถูกควักออกไปส่วนหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

แม้ได้พบกันอีกครั้งเขาก็จะยังสัมผัสได้

หรือด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงต้องเหลือความทรงจำไว้มากมายเพื่อใช้จดจำนาง คนที่ไม่มีความสำคัญเหล่านั้นจึงไม่สามารถมายึดครองความทรงจำของเขาได้!

“นายท่าน พวกเรายังต้องกลับไปหรือไม่?” ชิงจู๋เอ่ยถาม

หนานเสียนส่ายหน้าช้าๆ “ไม่จำเป็นแล้ว ข้าเชื่อว่านางมีวิธีรักษาเฟิงเทียนอวี้”

หากไม่ได้จริงๆ เขาค่อยกลับไปก็ยังทัน