เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 310
ตอนที่ 310 หมากัดกัน (1)
ถ้า...ถ้าเฟิงหรูชิงยังเป็นสะใภ้ของสกุลหลิ่ว ยาวิเศษพวกนั้นจะไม่ตกเป็นของนางทั้งหมดหรอกหรือ
“คนไม่เอาถ่าน?” เสนาบดีหลิ่วมองหลิ่วฮูหยินและเบ้ปากแกมดูถูก “เจ้าพูดว่านางเป็นคนไม่เอาถ่าน แต่นางหักคอผู้มีฌานระดับหลิงอู่จนหัวหลุดออกมาได้ในพริบตา แถมนางยังมีหมาป่าสัตว์วิเศษระดับสี่ ในทัพเลือดเหล็กของนางมีคนบรรลุฌานระดับหลิงอู่แล้วสองคน ในสายตาเจ้า กำลังความสามารถกับพรสวรรค์เช่นนี้ ยังถือเป็นคนไม่เอาถ่านอีกหรือ”
หลิ่วฮูหยินอึ้ง หักคอผู้มีฌานระดับหลิงอู่จนหัวหลุดออกมาได้ในพริบตา?
เฟิงหรูชิงเป็นคนไม่เอาเรื่องเอาราวสักอย่างมิใช่หรือ แล้วนางไปเอาความสามารถแบบนี้มาจากไหน
“อีกอย่าง ไม่รู้ว่านางเอายาวิเศษมาจากไหนมากมายขนาดนี้” เสนาบดีหลิ่วยิ้มเยาะ
“เมื่อก่อนพวกเจ้าคัดค้านไม่ให้อวี้เฉินแต่งงานกับนาง มีข้าที่ยืนกรานจะให้แต่ง แต่สุดท้ายพวกเจ้าทำอะไรลงไป พวกเจ้าทำให้นางโมโหจนออกจากบ้านเราไป ทำให้จวนเสนาบดีต้องสูญเสียมากมายขนาดนี้”
ยังไม่ต้องพูดถึงฐานะของเฟิงหรูชิง ลำพังแค่ยาวิเศษที่นางมี ก็ทำให้ฌานของเขาก้าวหน้าขึ้นได้มากกว่าหนึ่งระดับแล้ว
หลิ่วฮูหยินรู้สึกจุกและอับอาย “ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่านางมียาวิเศษมากขนาดนี้”
หากรู้แต่แรก นางคงไม่บอกให้อวี้เฉินหย่ากับเฟิงหรูชิงแน่นอน
“พอได้แล้ว เจ้าไปบอกอวี้เฉินว่า เขาต้องมัดใจของเฟิงหรูชิงเอากลับคืนมาให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องกลับมาที่บ้านสกุลหลิ่วอีก” เสนาบดีหลิ่วสะบัดมือไล่ด้วยสีหน้าเซ็ง แววตาไม่สบอารมณ์
“ส่วนถานซวงซวง...ข้าให้นางอยู่ที่บ้านสกุลหลิ่วได้ แต่ห้ามนอนกับอวี้เฉินเด็ดขาด ต่อให้รับนางเป็นอนุข้าก็ไม่อนุญาต!”
สมัยก่อนเฟิงหรูชิงไม่ยอมให้อวี้เฉินรับอนุ จึงทำให้เกิดความขัดแย้งครั้งใหญ่ หากถานซวงซวงนอนกับอวี้เฉินละก็ เฟิงหรูชิงกับเขาก็ต้องจบกัน
เมื่อพูดถึงถานซวงซวง หลิ่วฮูหยินก็รู้สึกโมโห
สมัยก่อนนางเห็นแก่ที่ถานซวงซวงเป็นลูกสาวของไท่ฟู่ ฐานะทัดเทียมกับอวี้เฉิน ทั้งยังอ่อนโยนจิตใจงดงาม กริยามารยาทดี นางจึงชอบถานซวงซวงมาก
แต่วันนั้นที่อยู่ในร้านขายยาของหอแห่งแรก ถานซวงซวงให้อวี้เฉินเลือกปกป้องนาง แล้วปล่อยให้แม่บังเกิดเกล้าของเขาถูกโบยอย่างออกหน้าออกตา!
หลิ่วอวี้เฉินออกมาจากท้องของนาง ไม่รู้ว่าถานซวงซวงเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าหลิ่วอวี้เฉินจะเลือกตัวเอง!
แถมนางยังทำเป็นพูดว่ายินดีที่จะถูกโบยร้อยที
หากนางยินดีจริงๆ เหตุใดไม่พูดเสียแต่แรก ต้องรอให้หลิ่วอวี้เฉินเลือกก่อน นางถึงทำฟูมฟาย ไม่รู้ว่าเล่นละครให้ใครดูกันแน่
“ท่านพี่ เมื่อก่อนข้ามีตาหามีแววไม่ เดี๋ยวข้าจะให้อวี้เฉินไปหาองค์หญิง จะต้องมัดใจองค์หญิงกลับมาเป็นของเขาให้ได้”
นัยน์ตาของหลิ่วฮูหยินมีประกายชั่วร้าย
สำหรับองค์หญิงแล้ว การจัดการผู้มีฌานระดับหลิงอู่ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แสดงว่ากำลังความสามารถของนางต้องอยู่ในระดับหลิ่งอู่เช่นกัน
อีกทั้งนางยังมียาวิเศษมากมายนับไม่ถ้วน
ส่วนถานซวงซวง...ถานไท่ฟู่ถูกถอดยศไปแล้ว นางไม่คู่ควรกับอวี้เฉินอีกต่อไป เมื่อเป็นเช่นนี้ เฟิงหรูชิงจึงเหมาะสมที่จะเป็นฮูหยินของบ้านสกุลหลิ่วที่สุด
...
เมื่อคิดถึงจุดนี้ หลิ่วฮูหยินจึงไม่หยุดอยู่ที่เดิม นางกลับหลังและเดินออกจากโถงรับแขก มุ่งตรงเข้าไปที่เรือนด้านใน
ไกลออกไปนางได้ยินเสียงของหล่นแตกดังมาจากเรือนด้านใน เหมือนกับมีคนกวาดถ้วยและกาน้ำชาบนโต๊ะให้หล่นลงพื้น เสียงแตกดังเพล้ง
หลิ่วฮูหยินหยุดเดิน นางขมวดคิ้ว สายตาดูหงุดหงิด ในที่สุดนางก็เปิดประตูห้องเข้าไป
ในห้องอันสวยงามถานซวงซวงนอนอยู่บนโต๊ะ นางร้องไห้ฟูมฟาย สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ พยายามเกลี้ยกล่อมนางไม่หยุดแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้
นางร้องไห้ราวกับใจจะขาด เสียงร้องนั้นแสดงถึงความโกรธแค้นและเจ็บใจ
“พวกเจ้าออกไปได้” หลิ่วฮูหยินพูดอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด