เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 274

ตอนที่ 274 เหตุใดความซวยจึงต้องเกิดกับหมาป่าเสมอ (2)

“มาแล้วคิดจะกลับ เจ้าคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นหรือ”

สีหน้าเฟิงหรูชิงดูสงบเช่นเดิม แต่ไม่ว่าใครก็ดูออกว่า รอบตัวนางเต็มไปด้วยรังสีของความโกรธ เมื่อคิดถึงการที่เจ้าสารเลวนี่ทำร้ายหมาป่าของนาง กระบี่ในมือนางก็ชูขึ้นโดยทันทีพลังวิเศษทั้งหลายไหลรวมอยู่ในกระบี่ เหนือกระบี่ขึ้นไปปกคลุมด้วยลมพายุ

ลมพายุใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ฝุ่นดินฟุ้งกระจายไปทั่วท้องฟ้า

ถังอิ่นมองดูหญิงสาวที่อยู่ใต้ลมพัดกระหน่ำอย่างตาค้าง หัวใจนางเต้นแรง สายตาของนางไม่อาจละจากเฟิงหรูชิงได้ ดูหลงใหลชื่นชมศรัทธาเป็นอย่างมาก

ตู้ม!

ลมที่อยู่รอบกระบี่พัดเข้าไปใส่ชายวัยกลางคนโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ภายใต้การโจมตีจากลมกระบี่ เขาล้มลงไปที่พื้นเกิดเสียงดังสนั่น เขากระอักเลือดไม่หยุด ตามปกติแล้ว เฟิงหรูชิงมีฌานแค่ระดับหลิงอู่ หากเขาต้องการหลบการโจมตีของนางนั่นไม่ใช่เรื่องยากเลย

แต่เมื่อสักครู่...ดูเหมือนเขาถูกบางสิ่งบางอย่างดึงรัดเอาไว้ ไม่อาจขยับเท้าได้ ได้แต่มองดูลมกระบี่ของเฟิงหรูชิงพัดเข้ามาใส่เขาตาปริบๆ ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสนั้นเปรียบเหมือนกระบี่อันแหลมคมฟันเข้าไปในเนื้อตัวของเขา ทำลายความเด็ดเดี่ยวของเขาเสียสิ้น

เป็นแบบนี้ได้อย่างไร

เขาเป็นผู้มีฌานระดับเสวียนอู่ จะถูกคนที่มีฌานแค่ระดับหลิงอู่...โจมตีจนล้มหงายได้อย่างไร

แต่สิ่งที่เขาไม่ทันได้สังเกตคือการที่มวลเถาวัลย์คอยๆ เลื้อยหายไป ราวกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น

“แม้ก่อนหน้านี้ข้าจะลากฉินเฉินไม่ได้ แต่การมัดเจ้าหมอนี่สบายมาก คิดจะหนีเหรอ ดูซิท่านแม่ข้าจะหักขามันทิ้งดีหรือไม่” ชิงหานส่งเสียงฮึ

กล้ารังแกหมาป่าของแม่ข้า ถามความเห็นของลูกสาวอย่างข้าหรือยัง

อีกอย่างท่านแม่มาคิดบัญชีกับเขา แค่ยอมรับความผิดทำไม่ได้หรือไง ยังคิดหนี? ทำผิดไม่ยอมรับผิด โดนตีตายก็สมควรแล้ว

ชิงหานในตอนนี้คงลืมไปว่า หากใครพูดไม่เข้าหูเฟิงหรูชิง นางจะอัดให้เละ ชายวัยกลางคนไม่รู้ว่าตัวเองเผลอทำร้ายหมาป่าสีขาวเลยสักนิด จะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองได้ทำสิ่งที่ล่วงเกินเฟิงหรูชิงลงไป

เฟิงหรูชิงยกมือขึ้น ฟันกระบี่ซ้ำอีกครั้ง

“เจ้ายังกล้าทำตัวโอหังอีกไหม”

“ยังกล้ารังแกคนอื่นอีกไหม”

“ยังกล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์ไหม”

ทุกประโยคที่เฟิงหรูชิงพูดจะจบด้วยการฟันกระบี่ ทำให้ชายวัยกลางคนที่กำลังจะพูด ไม่ได้พูดออกมาสักที

“ไม่ ข้าไม่กล้าแล้ว”

ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกควักเครื่องในทำให้หน้าของเขาซีดเผือด น้ำตาแทบจะไหลนองออกมา เขากัดฟันแน่น กลิ้งตัวไปมาบนพื้น

“เจ้ายอมรับความผิดหรือไม่”

คราวนี้เฟิงหรูชิงไม่ได้ใช้กระบี่ นางโยนกระบี่คืนให้ชายวัยกลางคน แล้วใช้เท้ากดเข้าไปที่บาดแผลของเขา เขาเจ็บปวดจนต้องร้องเสียงดังออกมา

“ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง” ชายวัยกลางคนเจ็บจนทนไม่ไหว

ขอแค่เฟิงหรูชิงยอมปล่อยเขาไป อย่าว่าแต่ให้ยอมรับผิดเลย ให้เรียกนางว่าท่านแม่เขาก็ยอม

“เจ้าผิดเรื่องอะไร” สีหน้าของเฟิงหรูชิงดูขึงขัง

ชายวัยกลางคนหน้าจ๋อยดูเหมือนจะร้องไห้

“ข้า...ข้าไม่กล้าทำตัวโอหัง ไม่กล้ารังแกคนอื่น ไม่กล้าทำร้ายผู้บริสุทธิ์อีกแล้ว”

เขาเอาสิ่งที่เฟิงหรูชิงด่าเขาเมื่อสักครู่ มาพูดซ้ำอีกรอบ เขาทำแบบนี้ เฟิงหรูชิงคงยอมปล่อยเขาสินะ?

เฟิงหรูชิงถอนหายใจ “ดูท่า เจ้าคงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด อย่างนั้นข้าจะอัดเจ้าจนกว่าเจ้าจะรู้ว่าตัวเองทำผิดอะไร!”

หมาป่าสีขาวบาดเจ็บเพราะเขาถึงสองครั้ง เขากลับไม่ยอมรับความผิด เมื่อเป็นเช่นนี้ นางจะอัดเขาจนกว่าเขาจะยอมขอโทษหมาป่าสีขาว!

ชายวัยกลางคนงุนงงเป็นไก่ตาแตก คำพูดพวกนี้...ออกมาจากปากของนางเมื่อสักครู่มิใช่หรือ

เขายอมรับผิดแล้วนี่ แถมยังขอโทษขอโพยแล้วด้วย ทำไมนางไม่ยอมปล่อยเขาไปสักที