เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 284

ตอนที่ 284 ยึดเรือนผู้อื่น (4)

“ข้าจะให้โอกาสนางแค่ครั้งเดียว ถ้าไม่มารับใช้ข้าก็ไสหัวไปจากจวนเฟิงอวิ๋นซะ!”

ถังอวี้เชิดหน้า พูดเสียงดัง

สีหน้าของคนทั้งหลายเปลี่ยน ครั้นอดีตตอนผู้อาวุโสห้าอยู่ คุณหนูถังอวี้ไม่เคยทำตัวบ้าอำนาจขนาดนี้ พอผู้อาวุโสห้าไม่อยู่ ทำไมนางถึง...

“ข้าจะไปปรนนิบัตินาง”

ในขณะที่คนทั้งหลายต่างมีสีหน้าลำบากใจ เสียงอันราบเรียบก็ดังมาจากนอกประตู

ทุกคนต่างมองไปทางทิศที่เสียงดังเข้ามา พวกเขาเห็นผู้หญิงในชุดเขียวเดินเข้ามาในห้องโถง แววตาของนางดูเย็นชา สีหน้าไร้ความรู้สึก

“ข้าจากจวนเฟิงอวิ๋นไปไม่ได้ ดังนั้นข้าจะไปปรนนิบัตินาง”

นางไม่เชื่อ นางไม่เชื่อว่านายหญิงตายไปแล้ว!

ถ้านายหญิงยังไม่กลับมา นางไม่มีทางไปจากจวนเฟิงอวิ๋นเด็ดขาด!

ถังอวี้ยิ้มเยาะ “อีกอย่าง ชื่อของเจ้าไม่คู่ควรกับคำว่าอวี้[footnoteRef:1] อวี้เป็นของที่สูงส่งและบริสุทธิ์ เจ้าเป็นแค่สาวใช้ ไม่คู่ควรกับชื่อที่ดีแบบนี้ ต้องไปให้เรียกเจ้าว่าหงเอ๋อร์แล้วกัน” [1: อวี้ (玉) แปลว่าหยก หยกถือเป็นสิ่งมงคล มีความสูงส่งในคติของจีน]

หงอวี้ตัวสั่น นางกำมือแน่นแล้วค่อยๆ หลับตาลง

ช่างเถอะขอเพียงได้อยู่ในจวนเฟิงอวิ๋นต่อไป ยอมเปลี่ยนแค่ชื่อจะเป็นอะไรไป

ต่อให้ชื่อของนาง จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่นายหญิงมอบให้ก็ตาม

“เหวินเฟิง หงเอ๋อร์ พวกเจ้าตามข้ามา ข้าจะไปเลือกเรือนที่พัก” ถังอวี้สลับชายแขนเสื้อ แล้วเดินลงจากบันไดห้องโถง

จวบจนตอนที่เดินจากไป นางไม่มองผู้คนตรงนั้นที่มีสีหน้าแปลกๆ แม้แต่น้อย

ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ มีเพียงเหวินเฟิงคนเดียวเท่านั้นที่คอยตามติดนางไปราวกับสุนัขรับใช้

ศิษย์ของจวนเฟิงอวิ๋นมีจำนวนมาก พื้นที่ของจวนครอบคลุมภูเขาหลายลูก คนที่ได้เข้ามาเป็นศิษย์ที่นี่ ทุกคนต่างมีเรือนที่พักของตัวเอง ถังอวี้ได้เห็นก็รู้สึกละลานตา เลือกเรือนที่พักที่ถูกใจนางไม่ได้สักที

เมื่อนางรู้สึกรำคาญใจ และเตรียมกลับหลังมา ทันใดนั้นสายตานางก็เหลือบไปเห็นเรือนที่พักซึ่งมีสะดุดตาหลังหนึ่ง

นางเลิกหันกลังกลับแล้วเดินตรงไปยังเรือนนั้น

เรือนที่พักนั้นดูพิเศษ ดอกไม้ใบหญ้าล้วนมีพลังวิเศษอ่อนๆ ดูจากภายนอกน่าเกรงขาม ราวกับมีพลังแห่งมังกรแผ่ซ่านออกมา

แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ถังอวี้ก็รู้สึกชอบเรือนหลังนี้เข้าแล้ว!

“ที่นี่น่าจะเป็นศูนย์รวมของสิ่งวิเศษระดับสูง พลังวิเศษถึงหนาแน่นขนาดนี้ หนาแน่นยิ่งกว่าสถานที่บำเพ็ญตบะสกุลถังของข้าเสียอีก!” ถังอวี้รู้สึกดีใจ

“อีกอย่าง กำแพงเรือนหลังนี้ยังมีภาพของหงส์และมังกร ในจวนเฟิงอวิ๋น นอกจากข้าที่เป็นคุณหนูใหญ่แล้ว ยังจะมีใครข่มพลังหงส์และมังกรได้อีก”

เฟิงชิงย่วน?

ชื่อนี้ไม่ค่อยเหมาะ!

“ข้าจะอยู่ที่นี่แหละ แล้วเปลี่ยนชื่อเรือนให้ข้าด้วย ใช่เปลี่ยนชื่อเป็น...เฟิงอวี้ย่วน!”

แค่ทำแบบนี้ ก็แสดงให้เห็นว่ามันเป็นที่อยู่ของนาง!

หงอวี้สีหน้าเปลี่ยนไป “คุณหนู เฟิงชิงย่วนเป็นที่ต้องห้ามของจวนเฟิงอวิ๋นเรา นอกจากคนใช้ที่เข้าไปทำความสะอาดแล้ว คนอื่นไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป!”

ถังอวี้น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ข้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของนายหญิง ถ้าข้าอยากอยู่เรือนหลังนี้ ใครกล้าขวางข้า อีกอย่าง ที่นี่เป็นที่ที่อาจารย์ข้าเตรียมไว้ให้ข้า นอกจากข้าแล้วคนอื่นไม่มีศิษย์เข้าไป!”

“คุณหนู เฟิงชิงย่วนหลังนี้ เป็นสถานที่ที่นายหญิงเตรียมไว้ให้ลูกสาวของนาง ท่านจะพักที่เรือนหลังไหนในจวนเฟิงอวิ๋นก็ได้ ยกเว้นเรือนหลังนี้เท่านั้น!” หงอวี้หลับตา ผ่านไปครู่หนึ่งนางลืมตาขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สมัยนั้น หรงเยียนพานางมาเข้าอยู่ที่จวนเฟิงอวิ๋น แล้วชี้บอกนางว่าเรือนหลังนี้จะเป็นที่อยู่ของลูกสาวนางในอนาคต

แววตาของหรงเยียนดูอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มนวลดุจสายลม ทำให้หงอวี้ไม่อาจลืมเลือน

ดังนั้น นางจึงจำถ้อยคำของหรงเยียนได้ และจำได้ว่าเรือนหลังนี้เป็นที่ต้องห้ามของจวนเฟิงอวิ๋น

นอกจากลูกสาวของนายหญิง คนอื่นไม่มีสิทธิ์เข้าไป!