เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 269

ตอนที่ 269 หมาป่าเดินอยู่ในป่าดีๆ กระบี่ก็ตกลงมาจากฟ้า (1)

“ไม่ คุณหนู ข้าไม่ไป!” เชียนหนิงร้องไห้และดึงชายแขนเสื้อของถังอิ่นไว้ ใบหน้าเล็กๆ เหมือนแมวน้อย มอมแมม ดูแล้วช่างน่าสงสาร

ถังอิ่นจ้องมองเชียนหนิงด้วยความขัดใจ “ข้าให้เจ้าไป เจ้าก็ไปสิ! จะมัวพูดมากทำไม ข้าเป็นคุณหนู เจ้าต้องเชื่อฟังข้า เจ้าไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ไปยิ่งไกลยิ่งดี”

เจ้าคนโง่ หากยังอยู่ตรงนี้ก็ได้แค่ตายเป็นเพื่อนนางเท่านั้น กลับไปหาคนมาแก้แค้นให้นางยังจะดีเสียกว่า ถ้าเกิดนางถูกฆ่าตาย อย่างน้อยก็มีคนรู้

ชายวัยกลางคนมองดูถังอิ่นจากหัวจรดเท้า เขายิ้มด้วยท่าทีดูถูกนาง

“นางหนู แม้จวนเฟิงอวิ๋นเราจะไม่กลัวคนสกุลถัง แต่ว่า...” เขาหยีตาส่งสายตาอำมหิต “ข้าไม่ได้คิดว่าจะให้สาวใช้ของเจ้าไปไหนทั้งนั้น!”

ฟับ!

ชายวัยกลางคนไม่คิดจะเสียเวลาพูดกับหญิงสาวสองคนนี้อีก เขาชักกระบี่ออกมาและพุ่งตรงไปหาถังอิ่นอย่างรวดเร็ว

ถังอิ่นตกใจ คิดไม่ถึงว่าชายคนนี้คิดจะลงมือก็ลงมือทันที ไม่ให้เวลานางตั้งตัว นางทำได้เพียงจ้องมองกระบี่ที่พุ่งมาหานางอยู่เฉยๆ และสีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“คุณหนู ระวัง!”

เชียนหนิงหูไวตาไว นางกระโจนเข้าใส่ถังอิ่นทำให้ถังอิ่นพุ่งไปด้านข้าง จึงหลบการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด

เป็นเพราะถังอิ่นหลบกระบี่ได้ จึงทำให้กระบี่พุ่งไปข้างหลังอย่างไร้การควบคุม

...

หลังจากเฟิงหรูชิงออกมาจากดินแดนนั้น นางก็พากลุ่มสัตว์วิเศษออกมาจากป่าที่อยู่ของสัตว์วิเศษ

เสือโคร่งอาสามาส่งพวกนาง เพราะมีแม่เสือคอยอารักขา ตลอดเส้นทางจึงไม่มีสัตว์วิเศษระดับสูงกล้ามาหาเรื่องพวกนาง

ตลอดทางไร้สิ่งกีดขวาง ประหยัดเวลาไปได้มาก

“แม่เสือ เจ้าส่งแค่นี้ก็พอ ตอนนี้พวกเรามาถึงรอบนอกของป่าแล้ว คงไม่มีอันตรายอะไรแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ” เฟิงหรูชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองเสือโคร่ง “เจ้าแน่ใจหรือ...ว่าจะไม่ไปกับพวกเรา”

เสือโคร่งส่งเสียงร้องเบาๆ มันส่ายหน้า มันใช้หัวดุนตัวลูกเสือเบาๆ และเลียมือของเฟิงหรูชิง ราวกับว่าขอฝากฝังลูกของมันไว้กับนาง

“ไม่เป็นไร” เฟิงหรูชิงเห็นเสือโคร่งไม่ยอมติดตามไปด้วย นางถอนหายใจและไม่เหนี่ยวรั้งมันไว้ “ถ้าวันหลังเจ้าคิดถึงลูกเจ้าก็ไปหาข้าที่จวนองค์หญิงในเมืองหลวง ข้าจะแจ้งพวกกองทหารที่เฝ้าประตูเมืองให้อนุญาตให้เจ้าเข้าเมืองได้ตลอดเวลา”

สายตาของแม่เสือดูอาลัยอาวรณ์ มันไม่อยากให้ลูกจากไป และไม่อยากจะจากเฟิงหรูชิงไป

แม้แต่พวกหมาป่าสีขาวกับสัตว์วิเศษตัวอื่น จากการได้อยู่ร่วมกันหลายเดือน ทำให้มันรู้สึกใจหายที่ต้องจากลา

เมื่อเทียบกับความอาลัยอาวรณ์ของเสือโคร่งแล้ว เมื่อหมาป่าสีขาวรู้ว่าจะได้ออกจากป่าของสัตว์วิเศษ มันกลับดีใจจนตัวสั่น

จะได้กลับบ้านแล้ว! จะได้กินผลเทียนหลิงกั่วแล้ว! แถมยังได้เป็นพ่อบ้านหมาป่าต่อไปด้วย!

สิ่งสำคัญที่สุดคือ มันไม่ต้องอดทนอยู่ภายใต้การกดขี่รังแกของเสือโคร่งอีกต่อไป มีเพียงฟ้าดินที่รู้ว่าช่วงเวลาที่เจ้านายไม่อยู่ มันต้องอดทนมากแค่ไหน

ดังนั้น หมาป่าสีขาวจึงไม่มองเสือโคร่งแม้แต่นิดเดียว มันเดินหน้าระรื่นไปยังดอกไม้ที่บานอยู่ข้างๆ มันใช้ปากคาบดอกไม้ขึ้นมาตั้งใจว่าจะเอาไปให้เฟิงหรูชิง

ต้องห่างจากเจ้านายนานหลายเดือน ไม่รู้ว่าเจ้านายยังรักมันมากกว่าสัตว์ตัวอื่นๆ หรือไม่ มันต้องประจบเจ้านายเข้าไว้ เพื่อรักษาตำแหน่งในจวนองค์หญิงให้มั่นคง

จึก!

ในระหว่างที่หมาป่าสีขาวกำลังกลับตัวเดินไปหาเฟิงหรูชิง จู่ๆ ก็มีกระบี่เล่มหนึ่งทะลุผ่านสุมทุมพุ่มไม้มา แล้วทิ่มลงบนเท้าของมัน

“อู๊วๆๆ !”

จู่ๆ หมาป่าสีขาวก็ส่งแผดเสียงร้องดังสนั่น มันเจ็บจนดิ้นไปมาบนพื้น น้ำตาแทบจะกระเด็นออกมา มันใช้เท้าอีกข้างจับเท้าข้างที่ได้รับบาดเจ็บเอาไว้