เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 237
ตอนที่ 237 ถังซาน ตระกูลัง (2)
“ท่านแม่ ข้าหาหมาป่าสีขาวพบแล้ว”
“ดี” เฟิงหรูชิงสูดลมหายใจลึก
ขอเพียงหาหมาป่าสีขาวพบ ก็สามารถหาพวกถังจือพบ
“เฉินเอ๋อร์ ข้ารู้แล้วว่าหมาป่าสีขาวอยู่ที่ไหน พวกเรารีบไปกันเถอะ”
นางรวบรวมจิตกลับมา แววตาหนักแน่น เอ่ยเสียงนิ่ง
…
เลือดสดๆ สีแดงย้อมทั่วธารน้ำแร่
เบื้องหน้าธารน้ำนี้มีคนล้มระเนระนาดอยู่ สิ่งที่อยู่หน้าคนเหล่านั้นก็คือหมาป่าสีขาวที่ถูกย้อมไปด้วยเลือดสดทั่วร่าง ซ้ำยังมีสตรีที่รูปโฉมงดงาม ทว่ามีสีหน้ายืนหยัดหนักแน่นนางหนึ่ง
“ถังจือ ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเจ้าที่นี่”
ด้านหน้าสุด มีชายวัยกลางคนส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบ มุมปากเขายกยิ้มประชดประชัน ดวงตาฉายแววดูแคลน
ยี่สิบปีแล้ว ผู้หญิงคนนี้หายตัวไปยี่สิบปีเต็มๆ หากมิใช่เขามาทำธุระที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษนี้ ก็ไม่มีทางพบนาง
ถังจือเช็ดเลือดมุมปาก นับตั้งแต่พบเจ้านี่ นางก็พาคนทั้งหลายหนีอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ยังถูกเขาไล่ตามมาทัน...
“ถังซาน ข้ากับตระกูลถังของเจ้า สิ้นสุดความสัมพันธ์ไปตั้งแต่ยี่สิบปีก่อนแล้ว ไฉนเจ้ายังไล่ตามข้าไม่ปล่อยอีก”
“ฮี่ๆ” น้ำเสียงถังซานแฝงความเย็นชา “เพราะเจ้าคือถังจือ คือสตรีที่ตระกูลถังของเราทอดทิ้ง! ถึงข้าจะไม่สนใจยาวิเศษระดับสองในมือเจ้าพวกนั้น แต่ว่า...สตรีที่ถูกทิ้งอย่างเจ้าไม่มีคุณสมบัติครอบครองยาวิเศษ หากเจ้ามอบยาวิเศษระดับสองและหมาป่าตัวนี้ให้ข้า ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป!”
ยาวิเศษระดับสองไม่มีประโยชน์กับเขา แต่ลูกชายเขาต้องการใช้มัน ในตระกูลถังมียาวิเศษระดับสองไม่น้อย แต่ต่อให้ตระกูลถังมียาวิเศษมากเท่าไร ก็มีคนตั้งมากมายต้องแบ่งปัน ส่วนที่แบ่งให้คนคนหนึ่งจึงมีจำกัด
อีกอย่างหมาป่าวิเศษระดับสามนี้ สามารถทำสัญญากับลูกชายเขาได้พอดี
ก็ถือว่าถังจือพอมีประโยชน์อยู่บ้าง เอาของดีๆ มาให้เขามากมายเช่นนี้
“เจ้าฝันไปเถอะ!”
ถังจือถลึงตาอัดแน่นด้วยโทสะใส่ถังซาน “ตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน ข้าหาใช่คนของตระกูลถังแล้ว เจ้าเลิกคิดชิงของในมือข้าไปได้เลย!”
ยี่สิบปีก่อน นางบาดเจ็บสาหัสถูกขับออกจากตระกูลถัง น่าหลานฮองเฮาที่ผ่านมาช่วยนางเอาไว้
นับแต่นั้นก็มีทัพเลือดเหล็กเกิดขึ้น
ชีวิตของนาง น่าหลานฮองเฮาช่วยเอาไว้
ชั่วชีวิตนี้นางไม่มีวันหักหลังน่าหลานฮองเฮาแน่!
“ฮ่าฮ่าฮ่า” ถังซานระเบิดหัวเราะ รอยยิ้มนั้นดุร้ายยิ่ง “ดูท่าเจ้าดึงดันจะเป็นศัตรูกับข้าให้ได้ เดิมข้าเห็นแก่ว่าตอนนั้นเจ้าก็เป็นคนตระกูลถัง เลยปล่อยเจ้าไปสักครั้ง แต่ตอนนี้...”
นางดื้อดึงไม่เลิก ก็อย่าโทษว่าเขาไม่เกรงใจ!
“กรรซ์!”
หมาป่าสีขาวคำรามขู่ ดวงตามันแดงก่ำ จ้องเขม็งที่ถังซานด้วยแววตาตักเตือน
เจ้านายให้มันคุ้มครองความปลอดภัยของทัพเลือดเหล็ก
ดังนั้น...
มันไม่อาจให้คนพวกนี้ ไม่อาจให้คนพวกนี้ลงมือสังหารคนใต้บัญชาของเจ้านายได้ต่อหน้าต่อตา!
“หมาป่าดุร้ายแข็งกร้าวเช่นนี้ ลูกชายข้าต้องชอบแน่”
ถังซานหาได้เกิดโทสะเพราะความดุร้ายของหมาป่าสีขาว มุมปากเขายิ้มเย็นชา มองถังจือด้วยความดูถูก เสี้ยวขณะนั้น กลิ่นอายของผู้ฝึกระดับหลิงอู่ขั้นสูงระเบิดออกมา บรรยากาศรอบด้านหนักอึ้ง
สีหน้าถังจือยิ่งมายิ่งไม่น่ามอง
หลายวันก่อนนางทะลวงระดับหลิงอู่ บรรลุภารกิจที่องค์หญิงมอบหมายให้แล้ว เดิมคิดจะกลับเมืองหลวง คิดไม่ถึงว่าระหว่างทางจะพบถังซาน
ถังจือตวัดสายตามองร่างหมาป่าสีขาว จากนั้นมองสัตว์วิเศษระดับสามตัวอื่นๆ ที่ถูกทำร้ายจนนองกองอยู่ นางคลี่ยิ้มอ่อนโยน