เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 228

ตอนที่ 228 หญิงเสียสติ (1)

หลังเขา

หมอกขาวปกคลุ้มดุจแดนสวรรค์ในเมืองมนุษย์

ทั่วทุกมุมด้านหลังเขาเต็มไปด้วยดอกอวี้หลาน กระทั่งเรือนไม้หลังน้อยยังห้อมล้อมไปด้วยดอกอวี้หลานเผยถึงความวิจิตรงดงามอย่างชัดเจน

ถังอวี้เดินมาหน้าเรือนไม้ นางหยุดฝีเท้าลง เก็บแววตาอำมหิต เผยรอยยิ้มไร้เดียงสาพิมพ์ใจ นางยิ้มแย้มเดินเข้าไปด้านใน

“น้าหรง ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว”

สตรีนางหนึ่งนั่งสงบนิ่งตรงหน้าต่าง นิ้วนางเรียวยาวราวสลัก สวมอาภรณ์ยาวสีเหลืองอ่อน สูงสง่าใจกว้าง เรือนร่าอรชรอ้อนแอ้น

นางหลุบตาลงเล็กน้อย ขนตาเรียงเป็นแพยาว ปลายนิ้วเย็นเยียบสัมผัสเอี๊ยมในมืออย่างอ่อนโยน เป็นภาพที่สงบงดงามราวกับภาพวาดแห่งยุค

มีเพียงยามนี้เท่านั้นที่ดวงตาของนางจะมีความอ่อนโยนไม่เสื่อมคลาย

และก็มีเพียงเวลานี้เท่านั้นที่นางจะสงบเสงี่ยมราวหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน

แต่ถังอวี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง สตรีนางนี้เป็นคนเสียสติตั้งแต่หัวจรดเท้า!

“ชู่!” หรงเยียนเงยหน้าขึ้น แววตาอ่อนโยน มุมปากยกยิ้ม เอ่ยเสียงเบาคล้ายกลัวว่าจะทำให้อะไรบางอย่างตื่นขึ้น “อย่าพูด เจ้าดูสิ ลูกข้ากำลังหลับอยู่ เจ้าอย่าส่งเสียงดังทำเขาตื่นเชียว ไม่เช่นนั้นข้าจะโกรธแล้ว”

ถังอวี้กลืนคำพูดไว้ในคอ กำหมัดแน่น

เจ้าคนเสียสติ!

ลูกอะไรกัน นั่นก็แค่เอี๊ยมเท่านั้น! เจ้าคนเสียสตินี่อาศัยอยู่ตระกูลถังมาสิบปีแล้ว นางอยู่กับอีกฝ่ายมาสิบปีแล้วเช่นกัน ผลก็คือตัวนางไม่สามารถแทนที่ลูกในใจของอีกฝ่ายได้

สตรีผู้นี้มีหัวจิตหัวใจหรือไม่

“จริงสิ ลูกข้าเล่า ลูกข้าไปไหนแล้ว” หรงเยียนลนลาน นางกอดเอี๊ยมในอ้อมอกลุกขึ้น ใช้มืออีกข้างหนึ่งคว้าถังอวี้แน่น แววตาแกมขอร้อง “เจ้าเห็นลูกข้าไหม ลูกข้าไปไหนแล้ว”

ถังอวี้โมโหเสียอยากผลักคนเสียสตินี่ออกไปเสีย แต่สุดท้ายนางอดทนได้ ลูบมือหรงเยียนเบาๆ ยิ้มอย่างใสซื่อ “น้าหรง ท่านอาการกำเริบอีกแล้ว ท่านลืมแล้วหรือ สามีและลูกของท่านต่างไม่ต้องการท่านแล้ว ตอนนี้ท่านมีแค่ข้ากับท่านพ่อเท่านั้น”

หรงเยียนนิ่งอึ้ง “เจ้าว่าอะไรนะ ข้ากอดลูกสาวอยู่นะ ลูกชายข้า...ลูกชายข้าออกไปเล่นด้านนอกแล้ว อีกไม่ช้าพวกเขาก็จะกลับมา”

“น้าหรง ท่านพ่อยอมให้ท่านมาตลอด ถึงไม่บอกฐานะของท่านกับท่าน” ถังอวี้ถอนใจเบาๆ แววตาสงสารจับใจ “ท่านถูกสามีหย่า ถึงมาอยู่ในตระกูลถัง ท่านดูสิ ที่อยู่ในอ้อมอกท่านคือลูกสาวท่านหรือเปล่า”

หรงเยียนก้มหน้ามอง ความเจ็บปวดปะทุขึ้นมาในห้วงสมอง เจ็บเสียจนนางหน้าซีดเซียว มือข้างหนึ่งจับหัวแน่น สายตาเลือนลางมองไม่ชัด กัดริมฝีปากจนเป็นแผล

คิดไม่ออก นางคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น!

นางถูกทิ้งอย่างนั้นหรือ ถูกสามีกับลูกทอดทิ้งแล้วหรือ

ไม่รู้เพราะอะไร นางมักรู้สึกว่า นางจะไม่ถูกทิ้งกัน

“น้าหรง” ถังอวี้รีบเดินไปข้างกายหรงเยียน ประคองร่างอีกฝ่ายไว้ เอ่ยเสียงอ่อนโยนและอบอุ่นราวกับสายลม “ท่านวางใจเถอะ ไม่ว่าท่านจะเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างไร ไม่ว่าใครจะทำอย่างไรกับท่าน ข้ากับท่านพ่อจะไม่ทอดทิ้งท่าน ในใจข้า ท่านเป็นเสมือนท่านแม่ของข้า”

‘ท่านแม่’

สองคำนี้ทำเส้นสมองของหรงเยียนขาดผึง ร่างกายนางเอนไปด้านหลัง ล้มลงในอกถังอวี้

“เจ้าอาศัยอยู่ในตระกูลถังมาสิบปีเต็มๆ ท่านพ่อเห็นว่าเจ้าชอบดอกมู่หลาน จึงปลูกดอกมู่หลานทั่วเขาด้านหลังอย่างไม่เสียดายเลยสักนิด ส่วนข้า...ข้าเอาใจเจ้ามาสิบปีแล้ว ตอนนี้นอกจากข้าแล้วใครจะเรียกเจ้าท่านแม่อีก เจ้ากลับใจคอคับแคบ ทั้งๆ ที่มียาวิเศษระดับห้า แต่กลับให้ยาวิเศษระดับสามแก่ข้าเท่านั้น!”