เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 204
ตอนที่ 204 เฟิงหรูซวงผู้โชคร้าย (4)
แบบนี้แล้ว ชายชู้ที่ชื่อฉินเฉินนั่นก็หมดหวัง...ชิงจู๋จิตใจเบิกบาน อีกเดี๋ยวนายท่านจะต้องชมมันแน่นอน!
ขอเพียงนายท่านอารมณ์ดีก็จะไม่โยนมันทิ้งแล้ว
แววตาหนานเสียนเปร่งประกายแสงบางอย่าง แสงนั่นหายไปอย่างรวดเร็วจนไม่อาจจับได้
ดวงตาของเขามองตามเฟิงหรูซวงไป นัยน์ตาเย็นชาแฝงด้วยอารมณ์บางอย่างไม่ชัดเจน
ฆ่านางแล้วชิงเอ๋อร์จะ...ดีใจ?
ชั่วขณะนั้นหนานเสียนก็คิดถึงคำพูดที่เฟิงหรูชิงพูดกับเขาก่อนหน้านี้ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลงทันที
“นางเคยบอกว่าไม่ต้องการให้ข้าแก้แค้นให้นาง นางต้องการใช้พละกำลังของตัวเอง” ริมฝีปากของหนานเสียนมีรอยยิ้มบางๆ
“หากข้าสั่งสอนนิดหน่อยคงจะ...ไม่นับว่าแก้แค้น?”
เฟิงหรูซวงที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก อาจเป็นเพราะทำใจไม่ได้จึงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหนานเสียนอีกเวลานั้นหนานเสียนกำลังจ้องมองมาที่นาง ในแววตานิ่งเรียบไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ วินาทีที่สายตาของทั้งสองประสานกัน ใจนางเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ แก้มแดงก่ำแฝงด้วยความเขินอาย
ดูเหมือนว่าที่ท่านแม่พูดไว้จะไม่ผิด กั๋วซือชอบนางจริงๆ ไม่เช่นนั้นวันนี้คงจะไม่ตั้งใจออกมาส่งนาง และยิ่งไม่มีทางใช้สายตาอาลัยอาวรณ์ส่งนางจากไปเช่นนั้น
ในตอนที่ใจเฟิงหรูซวงกำลังเต็มไปด้วยความสุขนี้เอง จู่ๆ ต้นไม้ด้านข้างก็ล้มลงมาไม่ทันได้ตั้งตัว โครม ต้นไม้ล้มทับร่างเฟิงหรูซวงทำให้นางต้องล้มลงไปนอนแผ่อยู่ที่พื้น
เจ็บจนสีหน้านางซีดขาว เหงื่อไหลออกมาไม่หยุด
แต่ในตอนที่นางคิดจะตะเกียกตะกายออกมาก็มีก้อนหินจากฟ้าหล่นลงมาใส่อกนางอย่างแรง แรงกดทับทำให้นางกระอักเลือด
นายทหารด้านหลังต่างพากันตื่นตะลึง จ้องมองเฟิงหรูชิงกระอักเลือดโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตาฉายแววแตกตื่นชัดเจน
นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ต้นไม้อยู่ดีๆ ก็ล้มลงมา แล้วยังมีก้อนหินยักษ์ปริศนาอีก...
“เอ่อ พวกเราต้องหาคนมารักษานางก่อนหรือไม่?” นายทหารนายหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ทหารอีกคนครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ “เราทุกคนต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญตบะ หินทับก็ไม่ตาย พานางไปค่ายทหารเลยหากยังชักช้าอยู่ ท่านแม่ทัพกับองค์หญิงต้องอารมณ์ไม่ดีแน่”
เฟิงหรูซวงที่เดิมบาดเจ็บหนักอยู่แล้ว เมื่อได้ยินประโยคนี้เข้าก็โกรธจนกระอักเลือดออกมาอีก สีหน้าโหดเหี้ยม
เฟิงหรูชิง!
นี่ต้องเป็นเฟิงหรูชิงทำแน่!
นางจะไม่ยอมปล่อยนางไปเด็ดขาด!
ภายใต้แสงพระอาทิตย์ตกดิน หนานเสียนเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง ชายเสื้อโบกปลิวตามแรงลม แววตานิ่งเรียบของเขากวาดมองชิงจู๋ที่พันอยู่บนท่อนแขน เอ่ยออกมาเสียงเรียบ “คำพูดใดที่ควรพูด คำพูดใดที่ไม่ควรพูด เจ้ารู้หรือไม่?”
ชิงจู๋เรียกสติกลับมาจากที่อึ้งอยู่ทันควัน มันรีบพยักหน้ารับ “วางใจเถอะ นายท่าน ข้าจะไม่ให้องค์หญิงรู้เข็ดขาด”
“อือ...” หนานเสียนละสายตานิ่งเรีบของเขาออกจากเฟิงหรูซวง หันหลังเดินเข้าไปในป่าไผ่ทิศใต้
วินาทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในป่าไผ่ ชิงจู๋หันกลับไปใช้สายตาแบบเดียวกันมองไปเฟิงหรูซวงที่ถูกต้นไม้ทับ
ยายเด็กนี่รังแกใครไม่รังแก มารังแกคนที่นายท่านอยากปกป้อง...
ดังนั้นวันนี้ก็เป็นเพราะนางรนหาที่เอง!
นายท่านน่ะชอบปกป้องจะตาย คนที่ท่านชอบไม่มีทางยอมให้คนอื่นรังแกหรอก!
...
ตั้งแต่หมาป่าสีขาวถูกรังแก เฟิงหรูชิงก็ตั้งใจจะเพิ่มระดับพลังของตัวเองให้เร็วยิ่งขึ้น และทัพเลือดเหล็กก็คือส่วนหนึ่งของพลังของนาง
ดังนั้นวันนี้นางจึงได้เข้าวังเพื่อไปค่ายกองทัพเลือดเหล็ก แต่คิดไม่ถึงว่าตอนเดินผ่านป่าไผ่ทิศใต้นางเผลอเลอเดินเข้าไปในนั้น และก็เผลอนอนบนเตียงกั๋วซือไปหนึ่งวัน
เดินมาถึงด้านนอกค่ายนางก็ยกมือขึ้นกุมหน้าผากถอนหายใจแผ่วเบา “ความงามทำให้มนุษย์ผิดพลาด ความงามทำให้มนุษย์ผิดพลาดโดยแท้...มิได้ ต่อไปนี้จะเป็นเช่นนี้อีกมิได้ ข้าจะต้องมุ่งเน้นเรื่องงานเป็นหลัก!”