เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 203
ตอนที่ 203 เฟิงหรูซวงผู้โชคร้าย (3)
นัยน์ตาหลิวหรงฉายแววแปลกประหลาด แต่ก้อนหินที่ทับใจนางอยู่ก็ได้วางลงเสียที
ด้วยนิสัยของเฟิงหรูชิงแล้ว หากซวงเอ๋อร์ไม่ไปนางต้องสร้างเรื่องใหญ่โตแน่ แล้วยังส่งผลกระทบต่อท่านพ่อได้
ดังนั้นเรื่องสำคัญเร่งด่วนต้องเกลี้ยกล่อมเด็กนี่ไปก่อนค่อยว่ากัน
ส่วนเรื่องกั๋วซือ...
ถึงเวลานั้นแคว้นหลิวอวิ๋นก็เป็นของตระกูลหลิวแล้ว ต่อให้ซวงเอ๋อร์จะโวยวายก็ไม่มีประโยชน์
“ซวงเอ๋อร์” เห็นท่าทางดีใจของเฟิงหรูซวงแล้วใจหลิวหรงก็เกิดรู้สึกผิด นางทอดถอนใจ “เจ้าไปค่ายทหารแล้วห้ามสร้างปัญหาเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นข้ากลัวเฟิงหรูชิง...”
“ท่านแม่ ข้าเข้าใจ” เฟิงหรูซวงเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้ม “เพื่อจะได้แต่งกับกั๋วซือ ข้าทนได้ทุกอย่างท่านวางใจได้เพคะ”
“เช่นนั้นก็ดี”
หลิวหรงถอนหายใจ นางลุกขึ้นยืนสงสัยอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “ข้ายังถูกกักบริเวณอยู่แอบมาเพื่อเจอเจ้า ตอนนี้ข้าต้องกลับไปแล้ว มิเช่นนั้นหากคนอื่นรู้เข้าเกรงว่าจะเกิดปัญหาใหญ่”
“เพคะ” เฟิงหรูซวงจิตใจเบิกบานไร้ซึ้งความโกรธ “ท่านแม่กลับไปก่อนเถิด อีกเดี๋ยวคนของจวนแม่ทัพก็จะมาแล้ว ข้าก็ต้องไปเช่นกันเพคะ”
ครั้งนี้หลิวหรงไม่ได้พูดอะไรอีก นางมองเฟิงหรูซวงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินออกนอกคุกไป
นางจากไปได้เพียงไม่นานนายทหารของจวนแม่ทัพก็มาถึง
พวกเขานึกว่าเฟิงหรูซวงจะตะโกนขัดขืน แต่นึกไม่ถึงว่านางจะไม่ทำอะไรทั้งสิ้น ตามหลังพวกเขาออกมาอย่างว่าง่าย
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ ในตอนที่เฟิงหรูซวงผ่านป่าไผ่ทิศใต้ก็พบกับหนานเสียนที่เดินออกมาจากป่าไผ่พอดี
ชายใต้แสงอาทิตย์ตกยังคงเยือกเย็นและสูงส่ง น่านับถือเช่นเดิม
บนมือของชายหนุ่มมีงูเขียวตัวยาวพันอยู่ กำลังร้องห่มร้องไห้บอกอะไรบางอย่าง
ฝีเท้าเฟิงหรูซวงหยุดลง แววตามองใบหน้ารูปงามสมบูรณ์พร้อมของชายหนุ่มนิ่งค้าง
ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง หนานเสียนหันหน้ามา สายตาไร้อารมณ์ตกอยู่ที่ใบหน้านิ่งค้างของเฟิงหรูซวง
“องค์หญิงรองยังไม่รีบไปอีก?” นายทหารเอ่ยเร่งด้วยความใจร้อน
เฟิงหรูซวงจึงจะได้สติกลับมา นางมองหนานเสียนอีกครั้งแล้วหันหน้าเดินต่อไป
ดวงตาของนางไม่ได้อยู่ที่หนานเสียนแต่ใจของนางมีความเพียรพยายามเพิ่มมากขึ้น
กั๋วซือ ข้าจะต้องกลับมาแต่งงานกับท่าน ไม่มีวันยอมเสียท่านไป!
...
“ฮือ ฮือ นายท่าน ข้าจะไม่หนีออกจากบ้านอีกแล้ว ท่านอย่าโยนข้าออกไปเลย ข้ารู้แล้วว่าผิด...”
นอกป่าไผ่ทิศใต้ ชิงจู๋ร้องไห้น่าสงสาร น้ำมูกน้ำตานองหน้า ร่างของมันเกี่ยวพันอยู่บนตัวหนานเสียนด้วยกลัวว่าเขาจะโยนมันทิ้ง
หนานเสียนขมวดคิ้วน้อยๆ สีหน้านิ่งเรียบ “นางเป็นใคร? ข้ารู้จักหรือ?”
ชิงจู๋งงงันก่อนจะมองตามสายตาหนานเสียนไป พบกับเงาร่างคุ้นเคยเล็กน้อยที่ด้านหน้า
มันเอียงคอคิดอยู่นานกว่าจะคิดตัวตนของหญิงสาวออก
“อ้อ หญิงผู้นั้น...ไม่ใช่ที่เมื่อก่อนแอบเข้ามาในป่าไผ่แล้วยังฉวยโอกาสนอนบนเตียงท่าน หญิงที่ต้องการล่อลวงท่านคนนั้นหรือ? เหตุใดท่านจึงลืมนางเสียเล่า?”
“คนที่ไม่สำคัญ ข้าไม่เคยจำหน้าตาได้”
ชิงจู๋มองตาปริบๆ “เช่นนั้นเหตุใดจู่ๆ นายท่านถึงได้ถามถึงนาง?”
“อือ...” สีหน้าหนานเสียนเรียบนิ่งเย็นชากว่าเก่า “แววตานางเมื่อครู่ ข้าไม่ชอบ...”
ชิงจู๋กรอกตาไปมา “กั๋วซือ ข้าได้ยินมาว่าองค์หญิงรองคนนี้ ผลักองค์หญิงกระเด็นแล้วยังชอบรังแกนาง พวกเราแอบไปจัดการนางดีหรือไม่? เอาหัวของนางมาให้องค์หญิงดีใจ?”