เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 240
ตอนที่ 240 อ่อนแอน่าสงสารทั้งน้อยเนื้อต่ำใจ (2)
ปัง!
พลังสายหนึ่งพุ่งผ่านหัวหมาป่าสีขาวทะยานสู่กลุ่มเมฆบนฟ้า
ในช่วงเวลาสำคัญนี้ มันฝ่าด่านจากหมาป่าระดับสามขั้นสูงเป็นหมาป่าระดับสี่แล้ว!
จากนั้น มันกระโดดขึ้นอ้าปากกว้า กัดถังซานคำหนึ่ง
ถังซานขมวดคิ้ว ถอยหลังไปหลายก้าว ตามมาด้วยซัดฝ่ามือราวกระแสลมกระแทกใส่หน้าอกหมาป่า
ปัง!
หน้าอกหมาป่ารับฝ่ามือหนักๆ เข้าคราหนึ่ง ร่างมันกระแทกที่ต้นไม้ ทว่ามันไม่หยุด กระโดดอย่างว่องไวไปที่เบื้องหน้าถังซานอีกครั้ง
ถังจือไอโขลกสองคำ ร่างของนางโงนเงน
ส่วนคนตระกูลถังอื่นๆ ก็ลงมือแล้ว เข้าล้อมคนทั้งหมด ต่อให้มีปีกก็ยากจะหนีพ้น
เหล่าสัตว์วิเศษที่ถูกหมาป่าสีขาวเรียกมา เดิมทีก็ไม่ยอมสยบต่อมนุษย์อยู่แล้ว พวกมันยินยอมติดตามหมาป่าสีขาว เพียงเพราะผลไม้วิเศษอร่อยมาก
แต่เมื่อครู่คนพวกนี้คิดใช้พวกมันเป็นพาหนะหรือ
สัตว์วิเศษทั้งหมดเห็นกลุ่มคนชักอาวุธประจัญหน้ากัน ก็ไม่ใส่ใจอะไรอีก ส่งเสียงร้องด้วยความเกรี้ยวกราด จากนั้นพุ่งเข้าใส่ฝูงชน...
“ถังจือ!” หลิงจวินกำกระบี่ในมือแน่น “ไม่ว่าวันนี้จะมีจุดจบอย่างไร ทัพเลือดเหล็กของพวกเราจะเป็นตายร่วมกัน”
แต่ไรมาสิ่งที่พวกเขากลัวหาใช่ความตาย
สิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวก็คือวันหน้าจะไม่ได้ลงสนามรบอีก
ในเมื่อเวลานี้เกิดเรื่องนี้ขึ้นแล้ว คนทั้งหมดของทัพเลือดเหล็กรวมใจเป็นหนึ่ง ไม่มีพวกรักตัวกลัวตาย!
“ดี”
ถังจือมองพี่สาวน้องสาวทั้งหลายที่รวมเป็นร่วมตายมากับนาง หยิบกระบี่ขึ้น พุ่งเข้าสู่กลางสนามรบ
เลือดสดย้อมธารน้ำแร่อีกครั้ง ภายใต้แสงอาทิตย์สาดสอง ช่างดึงดูดสายตานัก
หมาป่าสีขาวทนรับไม่ไหวเป็นตัวแรก
อย่างไรเสียมันก็เป็นแค่สัตว์วิเศษที่เพิ่งทะลวงระดับสี่ได้ ไม่อาจเอาชนะถังซาน มันฝืนอาศัยผิวเนื้อหนัง ฝืนทนถูกตีอยู่นาน
ถังจือหาได้เข้าไปช่วยหมาป่าสีขาว ส่วนกระบี่ในมือไล่เข่นฆ่าคนตระกูลถัง
ในสนามรบนั้น นอกจากถังซานที่มีฝีมือเหนือกว่าถังจือแล้ว ภายใต้เงื้อมือของถังจือ คนอื่นๆ ไร้กำลังต่อกรได้
เดิมทีถังซานคิดสั่งสอนเจ้าหมาป่าสีขาว ชั่วฉับพลันค่อยพบกว่า เมื่อครู่ผู้ใต้บัญชาเขาหายไปกว่าครึ่งแล้ว อีกทั้งเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเขาถูกหมาป่าสีขาวพัวพันไว้อย่างนั้นหรือ
ถังซานตะลึงงัน เสี้ยวเวลาที่เขาหันมอง ก็เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเจ้าหมาป่า
ใช่แล้ว มันยิ้มแล้ว
ครั้นเห็นรอยยิ้มหมาป่า ถังซานก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขารู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าอย่างจัง ทำเอาร่างกายสั่นเทิ้มไม่หยุด
เมื่อครู่เจ้าหมาป่าเอาแต่ใช้แววตาเยาะเย้ยมองเขา ภายใต้อารมณ์เดือดดาล เขาไม่ได้ลงมือเอาชีวิตมันในทันที เพียงคิดทรมานมัน เขาคิดว่าเมื่อตัวเขาอยู่ ถังจือไม่กล้าลงมือโดยพลการ
คิดไม่ถึงว่า ระยะเวลาเพียงชั่วครู่ นางฆ่าคนใต้บัญชาเขาไปตั้งมากมาย
“พวกเจ้าจงใจ!”
โทสะถังซานทะยานเสียดฟ้า กัดฟันถาม
รอยยิ้มเจ้าหมาป่าเต็มไปด้วยเลศนัย
เอาเป็นว่าเจ้าไม่คิดปล่อยพวกข้ามีชีวิตรอดไป อย่างนั้นพวกข้าก็จะฆ่าไปทีละคน! เจ้าตาแก่ที่คิดขโมยผลไม้วิเศษของมัน ไม่อาจถอยออกไปอย่างปลอดภัยไร้เรื่องราวแน่
นี่ก็คือเหตุผลที่ถังจือไม่ช่วยเหลือมัน
ในเมื่อล้วนต้องตาย ไฉนจะไม่ฆ่าคนให้มากขึ้นด้วยเล่า นางกับหมาป่าสีขาวร่วมมือกันหาใช่คู่มือถังซาน ได้แต่ทำเช่นนี้เท่านั้น ถึงทำให้ตระกูลถังได้รับความเสียหาย!
“เจ้าหมาป่าหน้าตาย ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!” นัยน์ตาถังซานแดงก่ำ
หากมิใช่รอยยิ้มเย้ยหยันของหมาป่า หากไม่ใช่...เขาโมโหเกินไป ทำให้ในสายตามีแต่เจ้าหมาป่าสมควรโดนอัดนี่ เขาจึงไม่ทันสนใจสถานการณ์รอบด้าน