ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0022 ตอนที่ 22
ตอนที่ 22 เธอคู่ควรกับคนที่ดีกว่านี้
เธอยังไม่ทันได้พูดจบบรรยากาศก็ดูอึดอัดขึ้นมา
“ช่างมันเหอะเนาะ ในชีวิตนึงใครบ้างที่ไม่เคยเจอผู้ชายห่วยๆ ยังจำวันที่เธอปลอบฉันตอนอกหักสมัยเรียนมหาลัยได้ไหม ”
“...”
ดวงตาของเธอวูบไหว ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ สวี่ชิงจือผ่อนลมหายใจเบาๆ กดเสียงพูดต่อไป
“คนเรามาจากร้อยถิ่นฐานบ้านเกิด ไม่ต้องถามว่ามาจากไหน การปรับตัวไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ โลกเราเต็มไปด้วยดอกไม้ที่หอมหวน ซูเหิงเป็นเพียงแค่คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเธอ ไม่จำเป็นต้องจมปลักกับเขานาน ฝานซิง เธอโดดเด่นขนาดนี้ เธอควรที่จะได้เจอคนที่ดีกว่านี้นะ”
เธอควรที่จะได้เจอคนที่ดีกว่านี้...
ฝ่ามือที่ถือโทรศัพท์อยู่กำแน่น ใบหน้าของคนที่ทั้งรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยฉายชัดขึ้นในสมอง
ถึงแม้จะเป็นช่วงสั้นๆ แต่ก็ทำเอามุมปากยกขึ้นบางๆ
นี่เธอคงโกรธจนเลอะเทอะไปหมดแล้ว เรื่องห่างกันคนละขั้วโลกขนาดนั้นยังจะลากมาโยงกันได้อีก
“ฝานซิง...โอเคใช่ไหม”
เธอตื่นจากห้วงความคิด “...ฉันโอเค ก็แค่กำลังคิดว่า...เธอพูดถูก”
ปลายสายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ดีแล้วล่ะ ดูแลตัวเองดีๆ นะ ฉันคงต้องไปสะสางงานต่อละ...”
“โอเค...”
ขณะที่สายกำลังจะถูกตัดไป เสียงของจากปลายสายก็ได้รั้งเธอเอาไว้
“เดี๋ยวก่อนฝานซิง!”
“หื๊ม?”
“แล้ว...เธอจะยังทำงานที่บริษัทของซูเหิงอยู่อีกไหม”
เฉินฝานซิงนิ่งไปสักพัก เรื่องนี้เธอเองก็ไม่เคยคิดถึงมาก่อน
“คืออย่างนี้นะ ฝ่ายวิจัยและพัฒนาของเรากำลังขาดคนที่มีฝีมือ ถ้าเธอไม่อยากทำงานกับซูเหิงแล้ว เธอมาช่วยฉันก่อนได้ไหม ฉันรู้ว่าเธอยังต้องดูแลบริษัทซิงเฉินกั๋วจี้ที่คุณน้าทิ้งไว้ให้ แต่จริงๆ แล้วทางนี้...”
เฉินฝานซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา
“ในเมื่อเลิกกันแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำงานให้เขาต่อ ไหนๆ หลายปีมานี้ฉันก็ทำงานหนักจนชิน ถ้าเกิดเธอต้องการฉัน ฉันก็พร้อมทุกเมื่อ”
“อา...ที่ร๊าก เธอช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ ถ้าเธอต้องการให้ฉันช่วยอะไรขอให้บอกฉันนะ ไม่ว่าจะรินน้ำ บีบไหล่ นวดขา หรือต่อให้ฉันถวายชีวิตให้ฉันก็ยอม แค่ให้ฉันได้ทำเพื่อเธอแค่นี้ก็คุ้มแล้ว...”
สวี่ชิงจือไม่เคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อน ทำให้ในใจของเธอรู้สึกตื้นตันใจ
เธอหัวเราะในลำคอ “เวอร์อะไรขนาดนั้น...”
“แบบฉันเรียกว่าเวอร์เหรอ ไม่มีใครในโลกนี้โชคดีไปกว่าฉันแล้วรู้ปะ ต้องรู้ว่าเธอ...”
“จ้าๆ ใจเย็นๆ นะ มีเรื่องต้องทำไม่ใช่หรือไง รีบไปสิ ”
“รับทราบ!”
สวี่ชิงจือแก้ไขปัญหาหนักใจไปได้แล้วเรื่องหนึ่ง น้ำเสียงฟังดูดีกว่าตอนแรกเยอะก่อนจะกดวางสายลง
หลังจากสายถูกตัดไป ความเสียใจก่อนหน้าได้ทุเลาลงไปบ้าง ขณะกำลังจะลุกขึ้นออกไปเดินสูดอากาศข้างนอกโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เธอชะงักไปเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หน้าจอโชว์ให้เห็นเบอร์โทรศัพท์จากคนไม่รู้จัก
ครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก็นึกได้ว่าคงเป็นลูกค้าจากบริษัทของซูเหิงจึงตัดสินใจกดรับสาย
“เหวย สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นทางการด้วยความเคยชิน
“...เหวย...เหวย! ฝานซิงใช่ไหม”
น้ำเสียงที่ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษดังขึ้น แต่ยังพอจะฟังออกว่าเจ้าของน้ำเสียงนี้มาอายุไม่น้อยแล้ว
ดวงตาสุกใสฉายความเคลือบแคลง
“ใช่ค่ะ คุณคือ...”
“นี่ย่าเอง ก็วันนั้น...ที่ใต้ต้นจือจื่อฮวาไง ย่าได้ยินว่าหนูอยากพบย่า...”
แววตาคลุมเครือเมื่อครู่ได้แปรเปลี่ยนเป็นความกระจ่างชัดในชั่วพริบตา
“ใช่ค่ะ คุณย่า ก็ตอนนั้นสัญญาไว้แล้วว่าจะไปอยู่คุยเป็นเพื่อน ผ่านมาตั้งหลายวันแล้วต้องขอโทษจริงๆ นะคะ”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สุขภาพหนูต้องมาก่อน! งั้น...ถ้าไม่ว่าอะไรก็มาตอนนี้เลยสิ ย่าจะให้อวี๋ซงไปรับนะ”
เฉินฝานซิงมองดูอากาศข้างนอก แล้วยิ้มขึ้น
“ค่ะ”