ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0021 ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 นายทนทิ้งฉันไว้คนเดียวได้ยังไง

“คนอย่างฉันเฉินฝานซิง ถ้าอยากทำอะไรแล้วไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีหรือร้าย ฉันก็จะทำมันอย่างเปิดเผย! ฉันยอมเป็นคนเลวที่ซื่อตรง แต่ไม่ขอเป็นคนต่ำๆ ที่ดีแต่ตีสองหน้า ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ คอยยุแยงให้คนเขาแตกกัน!”

ใบหน้าของซูเหิงเต็มไปด้วยคำถาม เขาก้มลงมองร่างกายที่บอบช้ำของคนที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาที่ฉาบไปด้วยความลังเล

เนื่องจากความเข้าใจของเขาที่มีต่อเฉินฝานซิง...

“พี่เหิงฉันเสียโฉมไปแล้วยัง...ต่อไปฉันจะยังแสดงละครได้อีกไหม...ฉันไม่รู้...ว่าถ้าฉันไม่แสดงละครแล้วฉันยังจะทำอะไรได้อีก... ฮือๆ ฮือ...”

แววตาของซูเหิงย้อมไปด้วยความสงสารจับใจ เขาจับผมที่เปียกปอนของเธออย่างเบามือนำเอามันไปวางไว้ที่ไหล่ข้างหนึ่ง

น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นเอ่ยขึ้น

“ยังไม่มีตรงไหนเสียโฉม เธอยังแสดงละครได้อยู่ เธอจะต้องเป็นราชินีแห่งวงการอย่างที่เธอใฝ่ฝันได้แน่ๆ ”

เหอะ...

เธอหัวเราะหยัน หมุนตัวเดินไปนั่งลงบนเตียงคนไข้

“ในเมื่อร่ำลาเสร็จแล้ว ก็ช่วยออกไปรักกันให้ไกลๆ ด้วย”

ซูเหิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสายตาที่มองเธอราวกับเป็นคนแปลกหน้า

สุดท้ายเขาก็โน้มตัวลงอุ้มคนที่ร้องไห้จนตัวโยนขึ้นมาในอ้อมแขนแล้วสาวเท้าออกไปจากห้อง

เฉินฝานซิงลุกขึ้นเดินไปปิดประตูที่เปิดค้างไว้

ตัดขาดจากโลกภายนอกไปโดยสิ้นเชิง ทั้งห้องเหลือเธอแค่เพียงคนเดียว เธอพิงร่างเข้ากับประตูค่อยๆ ข่มดวงตาอันดื้อรั้นและเย็นชานั้นลง

เหลือเพียงแค่ความอ่อนระโหยโรยแรง

เธอไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมคนบางคนถึงได้มีเป้าหมายในการใช้ชีวิตมากมายขนาดนั้น!

อาหารที่วางอยู่บนชั้นนั่นเธอก็ไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว เธอนั่งพิงหัวเตียงเหม่อมองสีสันอันสวยงามของท้องฟ้าจากนอกหน้าต่างผ่านสายตาอันเรียบเฉย

ก่อนหน้าไม่ทันสังเกต เพิ่งจะมารับรู้เอาวันนี้ว่ารสชาติชีวิตของคนคนนึงมันช่างอ้างว้างจนเหน็บหนาวไปทั้งกาย

ซูเหิง...

นายทนทิ้งฉันเอาไว้คนเดียวได้ยังไง...

หลังจากที่ใครๆ ก็พากันจากฉันไปหมด แม้แต่คนที่ฉันเหลืออยู่เพียงคนเดียวอย่างนายก็ยังทิ้งฉันไป

นายนี่มันใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว ในยามที่ฉันคิดว่าฉันยังมีนาย มีแค่นายเท่านั้น แต่นายก็ทิ้งฉันไปจนได้...

เฉินฝานซิงไม่สามารถหยุดยั้งความเศร้าโศกที่กัดกินในใจได้

เธอก็เป็นคนนะ เป็นมนุษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง หัวใจของเธอก็ทำขึ้นจากก้อนเนื้อ

เห็นแก่ตัวได้ ท้อได้ มีความต้องการเหมือนคนทั่วๆ ไป สุขก็ได้เศร้าก็เป็นให้เธอเข้มแข็งกว่านี้ แล้วต้องเข้มแข็งไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ

ลมหนาวพัดเข้ามาผ่านหน้าต่าง ความหนาวปลุกเธอขึ้นจากภวังค์ในทันที ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยในขณะเดียวกันนั้นโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ได้ดังขึ้น

เสื้อคลุมที่เธอใส่บนดาดฟ้าเรือวันนั้นรวมทั้ง กระเป๋าถือและโทรศัพท์ทั้งหมดอยู่ในห้องผู้ป่วย

ถ้าถามว่าใครที่เป็นคนละเอียดอ่อนขนาดนี้ เธอก็รู้ได้โดยไม่ต้องคิดให้เหนื่อย นี่เป็นฝีมือของเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เกิดมาอย่างสวี่ชิงจือนั่นเอง

เธอดูรายชื่อที่โทรเข้าอีกครั้ง ในเวลานี้คนที่โทรหาเธอก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเพื่อนของเธอคนนี้

เธอลอบถอนหายใจก่อนจะกดรับสาย

“ชิงจือ”

“อื้ม ขอโทษทีนะฝานซิง สองวันนี้ที่บริษัทยุ่งจนตัวเป็นเกลียวเลยล่ะ ไม่ได้ไปเยี่ยมเธอเลย...”

“ฉันเข้าใจ เธอไม่ต้องเป็นห่วงตอนนี้ฉันโอเคแล้ว ฉันไม่เป็นไรตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งตอนนี้ยิ่งสบายมาก”

เฉินฝานซิงพูดอย่างเข้าใจ

สวี่ชิงจือมีบริษัทเครื่องสำอางเป็นของตัวเอง ก่อนหน้านี้หาโรงงานเพื่อผลิต ทว่าสถานการณ์แบบนี้ ระหว่างทางมักจะเผชิญกับปัญหาต่างๆ นานา ทั้งเรื่องส่วนผสมของผลิตภัณฑ์ ราคา การแอบตัดลดวัสดุและคุณภาพของสินค้าเป็นต้น แต่ละครั้งปัญหาที่เข้ามาไม่เคยซ้ำกัน สวี่ชิงจือโมโหจนต้องตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นแล้วตัดสินใจจัดตั้งโรงงานเป็นของตัวเอง

นี่ก็เป็นช่วงที่กำลังยุ่งอยู่พอดี เธอเข้าใจดี

สวี่ชิงจือเงียบไปสักพัก “...ฉันได้ข่าวว่าซูเหิงเขา...”