อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0031 ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 พวกคุณออกไป ผมตรวจเอง (1)

ซุปที่ร้อนขนาดนี้ ราดลงบนตัว เกรงว่าจะเป็นแผลผุพองขนาดใหญ่นะสิ...

ซย่าหว่านอานแทบไม่ลังเลใจ พาเด็กหญิงคนนั้นไปหลบเข้าข้างทาง

เพราะว่าสถานการณ์ฉุกเฉิน เธอจึงมีแรงมาก อีกทั้งยังสวมรองเท้าส้นสูงอีกจึงมีความโงนเงน ทำเธอยืนได้ไม่มั่นคง พาเด็กหญิงไปล้มลงที่พื้น ทำให้บาดแผลที่หลังของเธอกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะ เธอเจ็บปวดรุนแรงเสียจนตัวสั่น

อุบัติเหตุนี้สร้างความตื่นตกใจให้กับคนโดยรอบ มีคนพากันเข้ามามุงดู

โถงจัดงานเลี้ยงกว้างใหญ่ขนาดนี้ ไม่นานก็เต็มไปด้วยจุดสนใจ คนเริ่มแห่กันมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดแม้แต่หันจิงเหนียนกับผู้ช่วยพิเศษจังต่างก็ยังพากันมา

เห็นซย่าหว่านอานที่นั่งเจ็บจนไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่บนพื้นกับเด็กหญิงที่นั่งยองๆ น้ำตาอาบแก้มอยู่ข้างๆ เธอ รวมทั้งพนักงานบริการที่ขอโทษไม่หยุดและผู้หญิงกลุ่มนั้นที่ไม่คิดว่าจะทำให้เรื่องราวดูใหญ่โต...

หันจิงเหนียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา ผู้ช่วยพิเศษจังรีบเดินเข้าไป เอ่ยขึ้นว่า “คุณ...”

เอ่ยเรียกขึ้นเพียงหนึ่งคำ ผู้ช่วยพิเศษจังตระหนักขึ้นว่าอยู่ข้างนอก รีบแก่คำพูด “คุณซย่า คุณยังปกติดีอยู่ไหม”

ซย่าหว่านอานรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ แต่เธอกลับไม่บอกกับผู้ช่วยพิเศษจัง เพียงแต่ส่ายหน้าเล็กน้อย พูดต่อด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “ฉันไม่เป็นไร”

“งั้นคุณหนูเล็ก ทำไมคุณหนูร้องไห้หนักขนาดนี้ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?” ผู้ช่วยพิเศษจังคิดว่าซย่า-หว่านอานไม่เป็นไรจริงๆ จึงหันไปดูเด็กหญิงที่กำลังร้องไห้อยู่

คุณหนูเล็ก...ได้คำสามคำนี้ ซย่าหว่านอานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่เด็กหญิง

ที่แท้ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนคนนั้น คนที่เธอไม่เคยเจอมาก่อนเลย...มีเรื่องราวเกี่ยวกับลูกพี่ลูกน้องคนนี้ของหันจิงเหนียน เธอรู้ไม่ค่อยมากนัก แม้กระทั่งชื่อแซ่ก็ไม่รู้เลย เธอรู้เพียงว่าคุณป้าของหันจิงเหนียนไม่ฟังเสียงคัดค้านของคนในครอบครัวจึงหนีตามนักเรียนยากจนไป ต่อมากนักเรียนยากจนคนนั้นทอดทิ้งคุณป้าของหันจิงเหนียนกับลูกในท้อง คุณป้าของหันจิงเหนียนหมดหนทาง สุดท้ายทำได้พียงกลับมาที่บ้าน เพราะเป็นเรื่องอื้อฉาวเสื่อมเสียชื่อเสียงของวงศ์ตระกูล ดังนั้นคุณป้าของหันจิงเหนียนกับลูกจึงปรากฏสู่สายตาโลกภายนอกน้อยมาก...

ซย่าหว่านอานเคยได้ยินหันจือจิ่นพูดถึงเด็กหญิงคนนี้อยู่ครั้งหนึ่ง เธอเป็นใบ้ แต่ไม่ได้เป็นมาแต่กำเนิด แต่เพราะตอนเด็กไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มีไข้ขึ้นสูงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ภายหลังรอดมาได้ แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาก็พูดไม่ได้อีกเลย...

มิน่าเล่าเธอเพิ่งคุยกับเด็กหญิง เด็กหญิงเพียงแต่ยิ้มกับมาไม่เอ่ยพูด...

เมื่อเผชิญกับคำสอบถามของผู้ช่วยพิเศษจัง ลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนก็ไม่พูด แต่ยังคงร้องไห้ต่อไป

เพราะรอบๆ มีคนมุงดูอยู่เยอะเกินไป ผู้ช่วยพิเศษจังจึงหาข้ออ้าง พาซย่าหว่านอานกับลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนขึ้นไปที่ห้องชุดชั้นบน

ขณะที่กำลังเดินออกมานั้น ผู้ช่วยพิเศษจังเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องหันจิงเหนียนยังคงร้องไห้ไม่หยุด กลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บจากการหกล้มหรือไม่ก็ได้รับบาดเจ็บจากการโดนน้ำร้อนลวกตรงไหนสักแห่ง ก็เลยโทรศัพท์หาหมอประจำตระกูลของหันจิงเหนียน

ไม่นานหมอก็มาถึง ตรวจอาการให้กับลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนก่อน หลังจากที่เห็นว่าไม่ได้ร้ายแรงมากนัก ก็บอกกับผู้ช่วยพิเศษจังว่าให้วางใจได้ จากนั้นก็เตรียมกลับ

หมอเพียงแค่กำลังเก็บอุปกรณ์ ยังได้บอกสักคำว่าจะไป ลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนก็จับที่เสื้อกาวน์ของหมอไว้ มองเขาด้วยสายตาที่น่าสงสาร ชี้ไม้ชี้มือไปที่ซย่าหว่านอาน แล้วก็เริ่มทำภาษามือ