อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0034 ตอนที่ 34
ตอนที่ 34 คุณทำหรือผมทำ (2)
ในชั่วขณะนั้นซย่าหว่านอานไม่รู้ว่าควรอะไรต่ออีกหน่อยดี เธอพูดจาติดๆ ขัดๆ “ฉัน” ไปไม่กี่คำ ก็หยุดลง
บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปเป็นบรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายออกอย่างมาก
ซย่าหว่านอานเห็นว่าหันจิงยืนอยู่ตรงหน้าตนเอง ไม่มีทีท่าว่าจะไปตั้งแต่ต้น เพื่อให้สถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อต่อกันเช่นนี้คลี่คลายลง จึงเริ่มครุ่นคิดอีกครั้ง
ชั้นล่างก็ไม่ได้ต้องการเธอแล้ว ในเมื่อเขาไม่ไป ไม่เช่นนั้น เธอถ้าข้ออ้างที่จะกลับบ้านสักข้อ?
ขณะที่ซย่าหว่านอานกำลังครุ่นคิด ก็เอ่ยปากว่า “ฉัน...”
เธอยังไม่ทันได้พูดประโยคหลังให้จบ จู่ๆ หันจิงเหนียนก็หันไปที่ประตูแล้วพูดว่า “เข้ามา!”
ประตูเปิดออก ดวงตาทั้งคู่ของผู้ช่วยพิเศษจังแววตาเป็นประกาย หน้าตาที่ดูกระวีกระวาดร้อนใจเพราะความอยากรู้อยากเห็นแผ่เขามาในหัว “ผู้จัดการใหญ่หัน ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”
“เรียกคุณหมอเซี่ยเข้ามา”
“ได้ครับ ได้ครับ” ผู้ช่วยพิเศษจังไม่แม้ที่จะศีรษะยืนออกไป เปิดประตูยื่นมือไปจับคุณหมอเซี่ยหลินเข้ามาในห้อง “ผู้จัดการใหญ่หัน คุณหมอเซี่ยมาแล้ว ไม่ทราบว่ามีอะไรจะสั่งครับ”
ทั้งสองคนเดินตามกันเข้ามา แล้วก็ยังมีลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนตามเข้ามาด้วย
เซี่ยหลินยืนนิ่งอยู่ที่ด้านหลัง เอ่ยเรียก “ผู้จัดการใหญ่หันครับ”
สีหน้าที่แสดงออกมาของหันจริงเหนียนไม่ได้มีออะไรเปลี่ยนแปลง หลังจากที่เห็นเซี่ยหลิน พูดทิ้งไว้แค่สี่คำ “รักษาหลังด้วย! ”
ลักษณะท่าทางแบบหันจิงเหนียน น้ำเสียงแข็งกร้าวที่แฝงไว้ด้วยความไม่ยอมใครขั้นสุด
ผู้ช่วยพิเศษจังเห็นว่าตนเองไม่ได้มีธุระอะไรในห้องนี้ ก็ควานหาเมล็ดแตงโมหืนๆ ในถุง กะเทาะเปลือกแมล็ดแตงโมเตรียมไว้ด้วยความสนใจใคร่รู้เป็นอย่างยิ่ง
กินไปได้สองคำ เขาเห็นคุณหนูเล็กมองมาที่เขา ก็เลยแบ่งเมล็ดแตงโมให้คุณหนูเล็กครึ่งหนึ่งด้วยความมีน้ำใจ เอ่ยพูดด้วยเสียงเบาว่า “คุณหนูเล็ก คุณหนูเอาด้วยสักหน่อยมั้ย”
ลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนพยักหน้า รับเมล็ดแตงโมมา กินเมล็ดแตงโม[footnoteRef:1]ที่หืนที่สุดกับผู้ช่วยพิเศษจัง ชมการแสดงที่หาดูได้ยาก [1: กินเมล็ดแตงโม กินแตงโม กินแตง แตง เป็นคำแสลงในภาษาจีน มีความหมายว่า สอดรู้เรื่องชาวบ้าน ในภาษาไทยใช้คำว่ากินเผือก]
เซี่ยหลินเดินมาตรงหน้าซย่าหว่านอาน “คุณนายครับ รบกวนคุณรูดซิปลง แล้วก็เอาเสื้อลงหน่อย ผมจะดูที่หลังหน่อย”
ที่จริงแล้วการรูดซิปลงแล้วเปิดเสื้อออก เพียงต้องจับเสื้อด้านหน้าบริเวณอกไว้ไม่ให้เสื้อหลุดจะได้ไม่โป๊ ซย่าหว่าอานไม่ได้รู้สึกว่าเซี่ยหลินขอมากเกินไป จึงทิ้งความคิดว่าเธอเห็นด้วยหรือไม่ที่จะให้เซี่ยหลินช่วยดูให้เธอไปก่อน เพียงแต่ตัวเธอยังไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร หันจิงเหนียนที่อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว “ไม่อนุญาต!”
ผู้ช่วยพิเศษได้ยินคำพูดนั้นเข้า แทบจะกระโดดขึ้นจากพื้นด้วยความฮึกเหิม เริ่มต้นก็เด็ดสะระตี่ขนาดนี้!
เซี่ยหลินมองไปที่หันจิงเหนียนด้วยความอึดอัดใจ “ไม่อนุญาตอะไรหรอครับ”
น้ำเสียงของหันจิงเหนียนยังคงเย็นชา “ไม่อนุญาตอะไรทั้งนั้น”
เซี่ยหลินเพิ่งจะเข้าใจในความหมายของเขา คือไม่อนุญาตให้คุณนายรูดซิปลง ไม่อนุญาตให้คุณนายดึงเสื้อลงมาหน่อย ไม่อนุญาตให้เขาดูหลัง...ในเมื่อไม่อนุญาตอะไรเลย งั้นให้เขามาดูอาการป่วยของเส้นด้ายเหรอ!
“ผู้จัดการใหญ่หันครับ ผมแค่จะดูอาการให้คุณนาย แล้วคุณนายก็บาดเจ็บที่หลัง ถ้าหากคุณไม่อนุญาตให้เอาเสื้อลงสักหน่อย ผมก็ไม่มีวิธีที่จะดูนะครับ...”
“นั่นเป็นปัญหาของคุณ คุณคิดหาวิธีแก้เอาเอง สรุปแล้วผมบอกไม่อนุญาตก็คือไม่อนุญาต! ”
พูดให้ดูดีคือใช้อำนาจบาตรใหญ่ พูดแย่ๆ ก็คือไม่ฟังเหตุผล...
ทุกครั้งล้วนเป็นเช่นนี้ เผือกเรื่องคนอื่นไม่เคยได้เผือกแบบสบายๆ ยังต้องออกมาเก็บกวาดเรื่องยุ่งๆ...ผู้ช่วยพิเศษจังเก็บเมล็ดแต่งโมเมล็ดสุดท้ายในมือตนเองด้วยความเหนื่อยใจ จากนั้นก็ยิ้มตาหยีๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงปรึกษาหารือดีๆ “ถ้าไม่อย่างนั้นก็เอาอย่างงี้มั้ยครับ คุณให้หมอผู้หญิงของคุณที่เก่งที่สุดในนั้นมาคนหนึ่งให้มาดูคุณนาย ผู้จัดการใหญ่หัน คุณว่าแบบนี้ได้ไหมครับ”