อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0033 ตอนที่ 33

ตอนที่ 33 คุณทำหรือผมทำ (1)

“พวกคุณออกไป ผมตรวจเอง!”

“อ้อ อ้อๆ ได้ครับๆ” ผู้ช่วยพิเศษจังได้สติรีบพุ่งตัวไปยังประตูทันที แต่ไปได้ครึ่งทาง เขาก็เห็นว่าคุณหมอเซี่ยกับลูกพี่ลูกน้องของหันจิงเหนียนยังอยู่ในห้องไม่ไปไหน ก็เลยย้อนกลับมาคว้าแขนเอาไว้อย่างแน่นจากนั้นก็แวบหายไปอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับปิดประตูลง วินาทีต่อมาหันจิงเหนียนเดินเข้าไปหาซย่าหว่านอาน “คุณทำหรือผมทำ”

ซย่าหว่านอานกะพริบตาปริบๆ ไม่มีตอบสนองต่อสิ่งหันจิงเหนียนจะให้ทำไปชั่วขณะ

หันจิงเหนียนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เห็นเธอไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “ผมหมายถึง คุณจะถอดเสื้อเองหรือจะให้ผมถอดให้”

ใบหน้าของซย่าหว่านอานค่อยๆ แดงขึ้น เธอส่ายหน้าทันที ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างอัตโนมัติ “ไม่ต้อง ฉันไม่เป็นอะไร...ฉันไม่เป็นจริงๆ...”

คำพูดคำจาที่อ้ำๆ อึ้งๆ ของซย่าหว่านอานยังไม่ทันได้พูดจบ หันจิงเหนียนที่ดูเหมือนว่าจะหมดความอดทนแล้วในที่สุด เขายื่นมือไปดึงตัวเธอเข้ามาในอ้อมกอด โดยที่ไม่ได้รอปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ของเธอ เอื้อมมืออ้อมไปรูดซิปเสื้อผ้าของเธอลง ถอดชุดราตรีส่วนบนของเธอลงมา

ด้วยสัญชาตญาณที่คิดจะหนีของซย่าหว่านอาน เธอยืนมือไปจับชุดราตรีไว้ในอย่างอัตโมมัติ พยายามดิ้นให้หลุดจากเขา แต่มือของเธอไปโดนถูกปกเสื้อ หันจริงเหนียนจับเธอหันตัวไป แล้วมองดูที่แผ่นหลังของเธอ...

สายตาที่เย็นชาของหันจิงเหนียน ขณะที่มองดูแผ่นหลังของเธอก็นิ่งอึ้งไปในทันที

ซย่าหว่านอานที่รู้ตัวว่าตนเองช้าไปหนึ่งก้าว ยืนตัวเกร็งไปทั้งตัว และสุดท้ายแล้วเธอก็ยืนเหม่ออยู่ที่เดิม

เขา...เห็นว่าที่หลังของเธอมีรอยฟกซ้ำเป็นวงกว้างแล้วใช่ไหม

ซย่าหว่านอานทนไม่ไหวใช้แรงกำคอเสื้อของชุดราตรีไว้แน่น

หันจิงเหนียนจ้องมองที่แผ่นหลังของซย่าหว่านอานแบบตาไม่กะพริบอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้สติกลับมา

แผ่นหลังของเธอเกือบทั้งแผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยฟกซ้ำ บางจุดเป็นสีม่วงเข้ม...ตอนที่เธอล้มลงบนพื้น คงจะชนเข้ากับแผ่นหลัง ในบางจุดจึงมีเลือดไหลออกมา...

หันจิงเหนียนมองที่แผ่นหลังของซย่าหว่านอานแบบตาไม่กะพริบด้วยความตกตะลึงในสิ่งที่เห็นอยู่ครู่ใหญ่ถึงดึงสติกลับมาได้

นอกจากตรงจุดที่มีเลือดไหล ตรงบริเวณอื่นน่าจะเป็นรอยแผลเก่า...แต่รอยฟกช้ำยังไม่จางหาย น่าจะเป็นแผลที่ยังไม่นานมาก คงจะเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเร็วนี้...เขากลับบ้านไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ในตอนนั้นเธอยังไม่ได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นนี่ต้องเป็นบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน?

บาดเจ็บหนักขนาดนี้ น่าจะเคยเข้าโรงพยาบาลมาแล้ว? แต่...ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ไม่รู้อะไรเลย?

เทียบกับหันจิงเหนียนแล้วซย่าหว่านอานมีการตอบสนองไวที่สุด เธอค่อยๆ เธอออกไปหนึ่งก้าว ดึงเสื้อผ้าขึ้นมา ปกปิดร่องรอยบาดแผลที่แผ่นหลังไว้

กิริยาท่าทางของเธอ ทำให้หันจิงเหนียนตื่นตกใจ

เขามองไปที่เธอนานมาก จึงเริ่มขยับ “หลังของเธอบาดเจ็บได้อย่างไร?”

นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกหลังจากที่เธอกับเขาแต่งงานกันมา เป็นครั้งแรกที่เขาถามเรื่องของเธอ...

ซย่าหว่านอานรู้สึกดีใจและแปลกใจ แล้วก็รู้สึกเหลือเชื่ออยู่สักหน่อย เธอเงยหน้าไปมองหันจิง-เหนียนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ เหมือนว่าไม่เป็นตัวเอง ในด้านหนึ่งทำเหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรรูดซิปขึ้นมา ในอีกด้านหนึ่งก็ตอบกลับไปแบบสบายๆ “เพราะไม่ได้ระวังเลยโดนกระแทกเข้าน่ะ”

ซย่าหว่านอานรีบพูดเสริมในทันที “ตอนนี้ใกล้หายแล้ว”

หันจิงเหนียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองดูเธอ

ซย่าหว่านอานไม่แน่ใจว่าสายตาของเขาหมายความว่าอย่างไร เธอถูกเขามองด้วยความกระวน-กระวาย เธอมองไปรอบทิศทางด้วยความหวาดระแวง จากนั้นก็พูดขึ้นอีกว่า “ชั้นล่างนั้น ที่ชั้นล่างคุณยังมีธุระต้องจัดการอีกเยอะ คุณไปทำธุระเถอะ...ฉัน...ฉัน... ”

เธออยากบอกว่าไม่ต้องสนใจฉัน แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่ปากเพราะเธอรู้ว่าเขาไม่เคยสนใจเธอมาก่อน