อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0017 ตอนที่ 17
ตอนที่ 17 ฉันขอถอนคำพูดที่เพิ่งพูดไป (1)
...
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ซ่งโย่วมั่นก็รีบมาถึงโรงพยาบาล
ประตูห้องคนไข้ยังไม่ได้เปิดออก ซย่าหว่านอานก็ได้ยินเสียงซ่งโย่วมั่นส่งเสียงตะโกนเรียกอย่างโอเวอร์โอวัง “อานอาน”
ประตูถูกแรงที่มหาศาลผลักออก แล้วก็ถูกแรงที่มหาศาลปิดลง ซ่งโย่วมั่นเป็นเหมือนดั่งเทพอายุ-วัยฒนะฝีมือฉมัง เพียงแค่ชั่วพริบตาก็มาอยู่ที่ข้างกายของซย่าหว่านอานแล้ว “อานอาน เธอบาดเจ็บตรงไหน?”
“อานอาน อยู่ดีๆ เธอทำไมได้รับบาดเจ็บซะล่ะ”
“อานอาน...”
โน้มตัวไปที่เตียง ร่างกายที่ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ของซย่าหว่านอาน ขณะที่ซ่งโย่วมั่นยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของตนนั้น ในที่สุดก็มองเห็นหน้าเธอ จากนั้นเธอต้องตกใจกับซ่งโย่วมั่นในเวลานี้ “มั่นมั่น ทำไมเธอวิ่งมาในสภาพนี้ล่ะ”
บนใบหน้าของซ่งโย่วมั่นมีแผ่นมาส์กหน้าแปะไว้อยู่ บนศีรษะมีโรลม้วนผม และยังคงสวมเสื้อผ้าของร้านทำผม...
“เธอยังจะมาพูดอีก ฉันได้รับโทรศัพท์เธอ ทำเอาฉันตกใจแทบตายน่ะโอเคมั้ย ยังดีๆ ที่ไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงขนาดนั้น...” ซ่งโย่วมั่นพูดพลางตรวจดูที่หลังของซย่าหว่านอาน “...บอกไม่ร้ายแรง สาหัสมากอยู่นะ รอยช้ำกว้างขนาดนั้น ม่วงไปหมด...เธอทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองถูกกระแทกบาดเจ็บได้ล่ะ...”
ซย่าหว่านอานไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความผ่อนคลายในทันใด จากนั้นก็คิดไปถึงตอนที่โทรศัพท์ไปหาหันจิงเหนียน สามีของตนเอง ซึ่งแท้จริงควรจะเป็นคนที่เธอสนิทสนมมากที่สุดบนโลกใบนี้ แต่กลับปฏิบัติต่อตนด้วยท่าทีที่ห่างเหินและเย็นชาเช่นนั้น สายตาของเธอดูโศกเศร้า จนน้ำตาคลอเบ้า
ซ่งโย่วมั่นสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกติของซย่าหว่านอาน จึงยื่นหน้าไปเข้าไปหาซย่าหว่านอาน มองดูเธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถามโดยที่ไม่ต้องคิดเลยว่า “เธอโทรศัพท์ไปหาเขา?”
บนโลกใบนี้ คนที่ทำให้ซย่าหว่านอานโศกเศร้าเสียใจได้นั้น ก็มีเพียงคนๆ นั้น เพียงคนเดียว
ซย่าหว่านอานตอบ “อืม”
“เธอโทรหาเขา เขาไม่มาดูเธอที่โรงพยาบาล?!” ซ่งโย่วมั่นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที “ฉัน ฉัน ฉันอยากฆ่าคนโหดเหี้ยมอย่างเขาให้ตาย!”
“ฉันไม่ได้บอกเขาว่าฉันบาดเจ็บ...”
“อ้อๆ ที่แท้เขาไม่รู้นี่เอง ถ้างั้นฉันขอถอนคำพูดที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้...” ซ่งโย่วมั่นคลายความโกรธลงในทันใด สามวินาทีหลังจากนั้น เธอจ้องไปที่ซย่าหว่านอาน “เธอทำไมไม่บอกเขา เธอได้รับบาดเจ็บ ทำไมบอกเขาไม่ได้ล่ะ แม่งเอ้ย จะว่าไปแล้ว เขามันพวกป่าเถื่อน ได้แล้วก็ถีบหัวส่ง เขาคิดว่าภรรยาเขาเป็นตัวอะไร เป็นของประดับตกแต่งเหรอ นึกได้ก็กลับไปนอนด้วยครั้งหนึ่ง นึกไม่ออกก็รอไปก่อน? เขามันพวกป่าเถื่อนต่างจากคนมาเที่ยวซ่องนางโลมแค่เส้นด้ายบางๆ กันไว้...”
ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่มีมูลความจริง...ซย่าหว่าอานจึงเอ่ยเรียก “คุณซ่ง!”
“เอาน่า ขอโทษ ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น ควรเป็นเธอที่ไปเที่ยวซ่องนางโลม คิดขึ้นได้ว่าจะไปหลับนอนกับเขา! ถึงอย่างไรก็ปราศจากการคบหากับเขา รูปร่างหน้าตามีเสน่ห์น่ามอง เธอทำเหมือนเป็นสาวผิวขาวหน้าตาดี เชยชมเขาจนเบื่อหน่ายแล้วพวกเราก็ถีบเขาส่ง ฮ่าๆ”
ฟังคำที่ซ่งโย่วมั่นพูด ซย่าหว่านอานก็หัวเราะทั้งน้ำตาแบบอดไม่ได้
เธอคิดภาพสถานการณ์ที่ตนเองหลับนอนกับหันจิงเหนียนขึ้นในหัว อีกทั้งเขายังเป็นหนุ่มหน้ามนที่เธอเลี้ยงดู จึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะพร่วดออกมา...
เห็นเธอหัวเราะออกมาแล้ว ซ่งโย่วมั่นก็หัวเราะตาม “ดีแล้ว หัวเราะออกมาได้ก็ดีแล้ว ฉันไปจัดการผมเผ้ากับล้างหน้าก่อน เธอรอฉันก่อนนะ”
พูดแล้วซ่งโย่วมั่นก็เดินย่างเยื้องเขาไปในห้องน้ำ
ได้ยินเสียงน้ำไหลซู่ช่าจากก๊อกน้ำ ในใจของซย่าหว่านอานยิ่งรู้สึกผ่อนคลาย มั่นมั่นมักเป็นเช่นนี้เสมอ ช่วงเวลาที่เธอทุกข์ใจมากที่สุด ก็มักจะมีวิธีทำให้ความทุกข์ของเธอคลายลง