อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0015 ตอนที่ 15
ตอนที่ 15 เธอมักจะโทรหาคุณเสมอ (1)
ไม่นานนักโทรศัพท์ก็ถูกรับสาย ปลายทางเอ่ยขึ้นว่า “ฮัลโหล”
เสียงนั้นไพเราะมาก แล้วก็ฟังคุ้นมาก...ทำให้คำพูดที่ซย่าหว่านอานเดิมทีจะพูด ก็พูดไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียวในทันที
คนที่รับโทรศัพท์คนนั้นรอครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครพูดมาตั้งแต่แรก ดูเหมือนว่าจะทนรอไม่ไหวแล้วจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “ฮัลโหล?”
เสียงดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง ทำให้ซย่าหว่านอานแน่ใจว่าไม่ใช่เสียงที่เธอคิดเพ้อไปเอง เป็นเขาจริงๆ...หันจิงเหนียน
เพราะว่าน้ำเสียงของเขาไม่ดีสักเท่าไหร่ เธอกลัวว่าถ้าเธอไม่พูดอีก เขาจะวางสายลง จึงรีบเปิดปากพูด “นี่...ฉันเอง...”
เสียงในโทรศัพท์เงียบลงครู่หนึ่งสั้นๆ ตอบกลับมาว่า “อืม?”
“อืม?” นี่หมายความว่ายังไง คือเขา...จำไม่ได่ว่าเป็นเสียงของเธอหรือเปล่า
ปลายนิ้วมือของซย่าหว่านอานบีบโทรศัพท์อย่างแรง จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “ซย่าหว่านอาน”
เขาในโทรศัพท์ “อ้อ” เพียงหนึ่งคำ แล้วก็ไม่ได้พูดคำอื่นอีก
ระหว่างเขากับเธอปกติก็พูดคุยกันน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้คำพูดของเขายิ่งดูห่างเหินมากขึ้นไปอีก ทำให้ซย่าหว่านอานถึงกับพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง ผ่านไปสักครู่ เธอจึงรวบรวมคำพูดแล้วเอ่ยปากพูดว่า “ฉันโทรมา เพราะจะบอกกับผู้ช่วยของคุณสักหน่อยว่าช่วงสองวันนี้ฉันอาจจะกลับบ้านไม่ไหว...ฉัน...”
ซย่าหว่านอานหยุดนิ่งไปพักหนึ่ง ไม่บอกเรื่องที่ตนเองได้รับความบาดเจ็บ “...ฉัน ฉันมีธุระกะทันหัน ต้องไปทำงานนอกสถานที่สองวัน ฉันกลัวว่าถ้าหากมีเรื่องอะไรอย่างอื่นเกิดขึ้น พ่อแม่ฉันโทรไปหาคุณ คุณจะไม่รู้ว่าต้องตอบว่าอย่างไร... ”
ซย่าหว่านอานพูดไปเยอะมาก จนกระทั่งเธอหยุดลง ผ่านไปสามวินาที หันจิงเหนียนในโทรศัพท์จึงเอ่ยขึ้นว่า “ผมรู้แล้ว”
จากนั้นก็ไม่มีเสียงพูดขึ้นอีก
เธอ...ควรวางโทรศัพท์แล้วใช่หรือไม่
ซย่าหว่านอานลังเลใจอยู่สองวินาที ยังไม่ได้เอ่ยพูด หูของเธอก็ได้ยินเสียงของเขาอีก ยังคงเป็นน้ำเสียงที่ไม่ได้มีอารมณ์ความรูสึกอะไรมากนัก “มีธุระอะไรอีกมั้ย”
“ไม่...” เสียงที่เขาพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันนั้นทำใหซย่าหว่านอานตกใจ ไม่ได้ระวังขยับไปกระทบบาดแผลที่หลัง เจ็บปวดเสียจนเสียงเธอสั่น “...ไม่มีแล้ว”
เธออดทนอดกลั้นความเจ็บปวดไว้ พยายามที่จะรักษาความราบเรียบของน้ำเสียงไว้ แล้วพูดให้จบ “...ฉัน ฉันวางสายนะ ลาก่อน”
ขณะพูดเธอก็คิดที่เอาโทรศัพท์ออกจากข้างหู
เพียงแต่เธอยังไม่ทันได้วางลง เขาก็พูดขึ้นว่า “เดี๋ยว”
ซย่าหว่านอานหยุดสิ่งที่กำลังจะกระทำลงแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร
เธอรอมาได้ครู่หนึ่ง เห็นว่าในโทรศัพท์เงียบสนิทมาตลอด ทนรอไม่ไหวจึงเอ่ยถามด้วยเสียงที่เบามาก “มีอะไรเหรอ”
“ไม่มีไร...” เขาพูดสามคำ จากนั้นหยุดนิ่งไปสองวินาที ก็วางสายไป
ฟังเสียง ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ที่ส่งเสียงติดๆ กันในโทรศัพท์ ซย่าหว่านอานชะงักงันอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอาโทรศัพท์ออกจากข้างหู แล้ววางโทรศัพท์ลง
...
บริษัทตระกูลหัน
หันจิงเหนียนมาที่โต๊ะผู้ช่วยชั่วคราวเพื่อหาของ เพราะว่าผู้ช่วยออกไปแล้ว เห็นโทรศัพท์ดังขึ้นไม่หยุดอย่างต่อเนื่อง จึงยื่นมือไปรับ
ระหว่างนั้นผู้ช่วยกลับมาแล้ว ยืนรอจนกระทั่งเขาวางโทรศัพท์ ชำเลืองมองที่จอแสดงผลบนโทรศัพท์ที่โต๊ะ เอ่ยถามทันทีโดยที่ไม่ทันได้คิด “คุณนายโทรมาหนิครับ เธอไปเที่ยวหรือไปทำงานนอกสถานที่ล่ะครับ”
หันจิงเหนียนไม่ได้ตอบอะไรผู้ช่วย มองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ค้นหาข้อมูลที่ตนเองต้องการ หลังจากที่หาเจอแล้ว เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องทำงาน เดินไปได้สองก้าว เขานึกอะไรบ้างอย่างขึ้นมาได้กะทันหัน จึงมองไปที่ผู้ช่วย “เธอมักจะโทรมาหาคุณ?”