อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0023 ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 คุณจะหาใครมาเป็นคู่ควง (1)

พอยืนได้มั่นคงแล้ว เธอจึงพบว่า รถจอดในบริเวณที่จอดรถที่เธอไม่คุ้นเลยสักนิด

ที่นี่คือที่ไหน

ซย่าหว่านอานมองที่ผู้ช่วยพิเศษจังด้วยความไม่แน่ใจ

เขาไม่รอให้เธอเอ่ยถาม เพียงแค่เห็นสายตาของเธอ ผู้ช่วยพิเศษจังก็ตอบคำถามแล้ว “คุณนาย ที่นี่คือโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์”

โรงแรมโฟร์ซีซั่นส์? มาโรงแรมทำอะไร

ซย่าหว่านอานก็ยังไม่เข้าใจ

“พรุ่งบริษัทจะมีงานเลี้ยงที่นี่ มีลูกค้าคนหนึ่งเข้ามาพักที่โรงแรม มีธุระต้องคุยกับผู้จัดการใหญ่หัน เพราะว่าเวลาจะไม่ทันแล้ว ก็เลยมาที่นี่อย่างกะทันหัน...”

มิน่าตอนหลังจากเธอตื่นขึ้นมาจึงไม่เห็นเขา เขาคงน่าจะไปทำงานที่ชั้นบนแล้ว?

ซย่าหว่าอานคิดสักพัก พูดอย่างรู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไร “ถ้างั้นฉันเรียกรถไปส่งบ้านแล้วกัน ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว”

“คุณนาย คุณอยากกลับก็ไม่ใช่ว่าจะกลับไม่ได้นะครับ เพียงแต่ผู้จัดการใหญ่หันไม่ปล่อยให้คุณกลับคนเดียว ยังมีอีกคือ ถ้าคุณจะไป ควรหรือไม่ที่จะบอกกับผู้จัดการใหญ่หันสักคำ... ” ตอนที่ผู้จัดการใหญ่หันลงจากรถก็ไม่ได้พูอะไรถึงคุณนาย เขาเองก็ไม่รู้ว่าผู้จัดการใหญ่หันมีแนวโน้มไปทางไหน ถ้าหากเขาให้คุณนายไปแล้ว ผู้จัดการใหญ่หันตำหนิเขาขึ้นมาจะทำอย่างไร

ขณะที่ผู้ช่วยพิเศษจังกำลังคิดอยู่นั้น ก็เอ่ยพูดขึ้นอีกครั้งว่า “คุณนาย เอาแบบนี้ไหมล่ะครับ ผมพาคุณขึ้นไปพักชั้นบนก่อน ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว ผู้จัดการใหญ่หันน่าจะอีกไม่นานก็คงเสร็จงานแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าคุณอยากกลับ ก็ค่อยบอกกับเขาด้วยตัวคุณเอง...”

ซย่าหว่านอานไม่ใช่คนจิตใจเย็นชา เห็นผู้ช่วยพิเศษจังสีหน้าลำบากใจ อดรนทนไม่ไหวจึงทำได้เพียงยอมทำตามทุกอย่าง “ก็ได้ค่ะ”

ผู้ช่วยพิเศษจังพาซย่าหว่านอานขึ้นไปห้องชุดที่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม

“คุณนาย นี่เป็นห้องของผู้จัดการใหญ่หัน คุณนั่งพักอยู่ที่นี่ ผมจะไปดูสถานการณ์ของผู้จัดการทางนั้น” หลังจากที่ผู้ช่วยพิเศษจังช่วยรูดบัตรเปิดประตูห้องให้ซย่าหว่านอานแล้ว เขาก็ยืนพูดอยู่ที่หน้าประตู

ซย่าหว่านอานพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ขอบคุณค่ะ” จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องชุด

หลังจากประตูปิดลง เธอจึงเดินเข้าตรงเข้าไปด้านใน

บนโต๊ะหนังสือเต็มไปด้วยเอกสารหนาๆ ที่วางซ้อนๆ กันอยู่ ตู้ที่อยู่ตรงบริเวณประตูทางเดินนั้นมีเสื้อ-โค้ทแขวนอยู่หลายตัว มีรองเท้าวางเรียงอยู่หลายคู่ แม้แต่บนโซฟาก็มีเสื้อเชิ้ตวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบอยู่จำนวนหนึ่ง...

จากภาพที่เห็นเช่นนี้ ซย่าหว่านอานคิดว่าช่วงเวลาที่เขาพักอยู่ที่โรงแรม เกรงว่าน่าจะมีจำนวนครั้งมากกว่าที่เขากลับบ้านเสียอีก...

ถึงแม้ซย่าหว่านอานจะสังเกตการณ์สิ่งของของหันจิงเหนียนโดยรอบอย่างละเอียดรอบคอบไปรอบหนึ่ง แต่เธอก็ไม่กล้าที่จะแตะต้องของที่เป็นของส่วนตัวของเขาภายในห้องอย่างมั่วๆ แม้แต่ตอนที่เธอนั่งลง ก็ยังนั่งตรงโซฟาตัวหนึ่งตรงบริเวณหน้าต่างที่ไม่มีสิ่งของวางอยู่ เธอรออยู่นานมาก ไม่ได้รอจนถึงตอนที่หันจิงเหนียนกลับมา แต่กลับรอจนกระทั่งตนเองหลับไป

จนกระทั่งเธอตื่นขึ้นมา ฟ้านอกหน้าต่างก็สว่างแล้ว แต่เดิมทีเธอผู้ซึ่งซุกตัวนอนอยู่บนโซฟา ก็ไม่รู้ว่ามานอนอยู่บนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่

ซย่าหว่านอานมองดูรอบห้องนอนรอบหนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นเงาของหันจิงเหนียน เธอไปที่ห้องอาบน้ำล้างหน้าบ้วนปาก จากนั้นก็เปิดประตูออกไป

ที่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือในห้องรับแขกของห้องชุด เธอเห็นหันจิงเหนียนกับผู้ช่วยพิเศษจัง

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณนาย”

ซย่าหว่านอานทักทายผู้ช่วยพิเศษจัง ใบหน้ายิ้มแย้มตอบกลับมาว่า “อรุณสวัสดิ์” จากนั้นก็รีบหันไปที่หันจิงเหนียน และเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงเบาว่า “อรุณสวัสดิ์” หันจิงเหนียนยังเป็นเหมือนตอนที่อยู่ในรถเมื่อคืน ต่อหน้าเธอ อารมณ์ไม่สะทกสะท้านใดๆ เลย

พวกเขาดูเหมือนมีเรื่องอะไรที่สำคัญต้องคุยอีก หลังจากทักทายเสร็จ ผู้ช่วยพิเศษจังก็เริ่มพูดถึงเรื่องสำคัญ “เลขาซุนมีเรื่องฉุกเฉิน เข้าโรงพยาบาลไปแล้ว ดังนั้นผู้จัดการใหญ่หัน งานเลี้ยงคืนนี้ คุณว่าคุณจะหาใครมาเป็นคู่ควง”

.

.