อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0022 ตอนที่ 22

ตอนที่ 12 ทั้งแก่ ทั้งขี้เหร่ ทั้งหัวล้าน (2)

‘ไม้เลื้อยแห่งท้องทุ่ง’ [หนักแน่นไว้ ฉันเชียร์เธออยู่นะ!]

‘จอมโจรองค์รัชทายาท’ [โอ้โฮ!]

‘จอมโจรองค์รัชทายาท’ [อาสะใภ้เล็ก เธอยังสบายดีอยู่มั้ย ]

‘ไม้เลื้อยแห่งท้องทุ่ง’ [อานอาน เธอยังสบายดีอยู่มั้ย]

“...”

ซย่าหว่านอานกำลังคิดจะตอบกลับ “ไม่ดีเท่าไหร่” ผลคือยังไม่ทันได้พิมพ์ ผู้ช่วยพิเศษจังที่วางสายโทรศัพท์ไป หันหน้ามาเอ่ยเรียก “ผู้จัดการใหญ่หัน” ขณะที่กำลังเตรียมคุยธุระสำคัญกับหันจิงเหนียนนั้น ก็เห็นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของซย่าหว่านอานพอดิบพอดี จากนั้นก็หัวเราะพรวดออกมาแบบไม่ยั้ง “คุณนาย ชื่อกลุ่มนี้ของคุณดูน่าสนใจจัง...”

ซย่าหว่านอานหัวใจสั่นเทา เดิมที่คิดจะกดแป้นพิมพ์ ก็กดล็อกหน้าจอโทรศัพท์มือถือแบบไม่ลังเล

ผู้ช่วยพิเศษจังนับว่าเป็นผู้มีสายตาที่แหลมคม ก็คงไม่ถึงขั้นมองเห็นชื่อกลุ่มชัดเจนหรอก?

ขณะที่ซย่าหว่านอานกำลังคิด ผู้ช่วยพิเศษจังก็หัวเราะจนตาหยีแล้วเอ่ยถามว่า “หนุ่มหน้ามนคนโหด...นี่กำลังพูดถึงใครเหรอครับ” มือของซย่าหว่านอานสั่นเล็กน้อย แทบจะเอาโทรศัพท์มือถือโบกไปที่หน้าของผู้ช่วยพิเศษจัง

ผู้ช่วยพิเศษจังเป็นคนประเภทที่ถ้าไม่ได้พูดจะตายอย่างงั้นหรือ

ซย่าหว่านอานตอบคำถามผู้ช่วยพิเศษจังไปอย่างมั่วๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะรักษามารยาทด้วยการหัวเราะปิดท้าย “เป็นผู้ชายคนหนึ่ง ไร้ยางอางอย่างมาก นอนกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วก็ไม่ทำดีกับผู้หญิงคนนั้น เป็นคนจำพวกได้แล้วก็ถีบหัวส่ง...”

บางทีอาจเป็นเพราะเขาขาดความเชื่อมั่นในตนเอง ซย่าหว่านอานรู้สึกว่าทั้งหมดที่พูดมาเป็นหันจิง-เหนียน ด้วยเหตุนี้จึงรีบพูดขึ้นอีกว่า “...ชายคนนั้นทั้งแก่ ทั้งขี้เหร่ ทั้งหัวล้าน แต่ยัง...ยังเป็นคนสำอางค์ ดังนั้นเลยเรียกว่าหนุ่มหน้ามน...”

“งั้นผู้ชายคนนั้นก็ไม่สมที่จะเป็นผู้ชายเลย เป็นพวกเลวๆ กากๆ!” ผู้ช่วยพิเศษจังดูถูกผู้ชายที่ซย่าหว่านอานพูดถึงมาก

ซย่าหว่านอานแอบปาดเหงื่อในใจหนึ่งที เพราะในใจหวาดผวามาก จึงพยักหน้าแล้วตอบไปเพียงคำว่า “ใช่ค่ะ” ไม่ได้พูดอะไรอีก

ผู้ช่วยพิเศษจังเพิ่งจะนึกถึงเรื่องสำคัญที่เดิมทีตนเองต้องการจะพูดขึ้นได้ จึงเอ่ยเสียงเรียก “ผู้จัดการ-หัน” แล้วก็เริ่มพูดเรื่องที่เพิ่งคุยในโทรศัพท์เมื่อครู่

ซย่าหว่านอานเห็นพวกเขาคุยเรื่องสำคัญ จึงไม่ส่งเสียงพูดอะไรอีก และเพราะว่าเพิ่งจะถูกผู้ช่วยจัง-เท่อเห็นชื่อกลุ่มไป เธอจึงไม่กล้าดูโทรศัพท์อีก

เนื้อหาที่พวกเขาคุยกันเป็นล้วนเป็นเรื่องงาน เธอไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ จ้องมองไปที่กระจกหลังเห็นเงาสะท้อนของหันจิงเหนียน เธอเหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เอียงศีรษะเข้ากับหน้าต่างรถแล้วหลับไป

ตอนที่คุยธุระสำคัญใกล้จะจบ จังหวะที่หันจิงเหนียนตอบคำถามผู้ช่วย เขากวาดตาไปทางด้านข้างโดยไม่ตั้งใจ จากนั้นเขาก็พบว่าใกล้ตัวเขาเงียบผิดปกติ หากไม่ใช่เพราะเขากวาดตาไปเห็นเงาของเธอ เขาคิดว่าข้างกายของเขาว่างเปล่ามาตลอดเหมือนเคย เธอหลับไปแล้ว ผมที่ยาวปรกลงมาปิดครึ่งใบหน้า เผยให้เห็นเพียงปลายจมูกที่พุ่งโด่งของเธอ จมูกของเธอขาวมาก ภายในรถที่มืดสลัวเช่นนี้ ก็ยังขาวจนเปล่งประกาย

“ผู้จัดการใหญ่หัน?”ผู้ช่วยที่ขับรถอย่างจดจ่อจึงได้ไม่เห็นสถานการณ์ของที่นั่งด้านหลัง เพียงเห็นว่าหัน จิงเหนียนหยุดพูดไป จึงส่งเสียงเรียกสติ หันจิงเหนียนได้สติ เขากระพริบตาเล็กน้อย แล้วสายตาที่เย็นชาก็กลับมามองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ก จากนั้นก็พูดเรื่องที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ต่อไป

“คุณนาย คุณนายครับ”

คนที่ปลุกเรียกซย่าหว่านอานให้ตื่นขึ้นคือผู้ช่วยพิเศษจัง

เธอลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงียแล้วถามว่า “ถึงแล้ว?” จากนั้นก็ออกมาจากรถ