นางไม่ได้กลับมาให้อภัย แต่กลับมาชำระแค้น: ตอนที่ 7 ตอนที่ 7

น่าเสียดายที่ความหวังของพวกนางไม่เป็นจริง

"ท่านย่า หลานเห็นด้วยเจ้าค่ะ" หลินซูไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดว่าวันนี้อากาศดี น่าสบายใจ

"หลานเห็นด้วยกับการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว"

ท่านย่าและเสิ่นฮูหยินต่างมองนางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

"แต่เจ้าเคยหลงใหลลู่เฉิงเยี่ยนมากนัก เหตุใดจึงเปลี่ยนใจกะทันหันเล่า?" ท่านย่ารู้สึกงุนงงไม่น้อย

แต่ก่อนหลินซูชื่นชอบลู่เฉิงเยี่ยนชนิดที่ยอมสละชีวิตเพื่อเขาได้ด้วยซ้ำ

ด้วยเหตุนี้ ท่านย่าจึงต้องขอความคิดเห็นจากนาง

หลินซูยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย "ท่านย่า นั่นเป็นเรื่องในอดีตแล้ว คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"

"หลานไม่สนใจเขาแล้วเจ้าค่ะ"

เมื่อได้ยิน เสิ่นฮูหยินก็ถอนหายใจโล่งอก ส่งยิ้มอ่อนโยนให้แก่หลินหลางด้วยความเข้าใจ

หลินหลางเกาะแขนนางไว้ ใบหน้าปรากฏความเขินอายเล็กน้อย

ปฏิสัมพันธ์อันแสนละเอียดอ่อนระหว่างสองคนนี้ ทำให้หลินซูรู้สึกขบขันยิ่งนัก

เรื่องที่ตัดสินใจแล้ว ยังจะมาลองใจนางทำไมกัน

ท่านย่ามองหลินซูด้วยความเวทนา "ซูเอ๋อร์ไม่ต้องกลัว ถึงจะไม่ได้แต่งเข้าตระกูลลู่ แต่ย่าก็จะตั้งใจหาคู่ที่เหมาะสมให้เจ้าใหม่"

แต่ความจริง นางย่อมรู้ว่าตระกูลลู่นั้นดีเยี่ยมแล้ว

หลินซูมีมลทินเช่นนี้ จะหาคู่ที่มีฐานะทัดเทียมกันอีกย่อมเป็นไปไม่ได้

ตระกูลผู้มีอำนาจคงไม่มีทางพิจารณาหลินซูเป็นแน่

ชีวิตของนางชาตินี้พังทลายแล้ว

ท่านย่ารู้สึกปวดใจ ซูเอ๋อร์ของท่านช่างน่าสงสารนัก

หลินซูกลับยิ้มแย้มไม่แยแส "ชีวิตนี้หลานเพียงอยากอยู่เคียงข้างท่านย่าเท่านั้นเจ้าค่ะ"

"พูดเหลวไหลอะไรกัน เจ้าจะอยู่กับย่าไปตลอดชีวิตได้หรือ?" ท่านย่ารู้สึกจนปัญญา แม้ไม่อยากให้หลินซูต้องเสียใจ แต่การจัดการเช่นนี้ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

หากตระกูลลู่ถอนหมั้น หลินซูก็ยิ่งต้องเสียหน้า

ท่านย่าอายุมากแล้ว พูดคุยได้สักพักก็รู้สึกเหนื่อยล้า

หลินซูอยู่ปรนนิบัติจนท่านย่าเข้านอน จึงถอยออกมา

ขณะที่นางกำลังจะออกไป ก็กล่าวกับป้าสวี่ว่า "นับจากนี้ จัดยาตามเทียบยานี้ให้ท่านย่าด้วย"

หลินซูยื่นเทียบยาให้ป้าสวี่ผู้ซึ่งมีสีหน้าประหลาดใจ "คุณหนู นี่เป็นเทียบยาจากที่ใดหรือเจ้าคะ?"

"จากสหายคนหนึ่ง หากป้าไม่วางใจก็เชิญหมอมาตรวจดูเถิด" หลินซูไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ส่งเทียบยาให้ป้าสวี่แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เพิ่งจะออกจากประตูเรือน ก็เห็นลู่เฉิงเยี่ยนเดินเข้ามาพอดี

เขาเดินเข้ามาย้อนแสง รอบกายแผ่ไอเย็นยะเยือก

"หลินซู" ลู่เฉิงเยี่ยนหยุดยืนตรงหน้าหลินซู ร่างสูงใหญ่บดบังแสงอาทิตย์เหนือศีรษะของนางทันที

ความเย็นยะเยือกรอบกายทำให้ร่างของหลินซูสั่นระริกเล็กน้อย

แม้จะผ่านไปสามปี แต่เมื่อยืนใกล้ชิดกันเช่นนี้ นางก็ยังรู้สึกแปลบปลาบในอก

ลู่เฉิงเยี่ยนฉวยข้อมือผอมแห้งของนางไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนกล่าวเสียงทุ้มเย็นเยียบ "งานแต่งกำหนดไว้แล้ว ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะเปลี่ยนใจ!"

"เจ้าคิดว่าอยากเปลี่ยนคนก็เปลี่ยนได้เลยหรือ? ช่างน่าขันนัก!" ลู่เฉิงเยี่ยนกัดฟันกรอด จ้องมองหลินซูไม่วางตา ราวกับจะเผานางให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

คำมั่นสัญญาที่กำหนดไว้แล้ว นางมีสิทธิ์อะไรมาบอกให้เปลี่ยน?

และประโยคที่หลินซูบอกว่าไม่สนใจเขาอีกต่อไปแล้ว ก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

หลินซูพยายามสะบัดมือให้หลุดสุดกำลัง "ท่านโหวน้อย โปรดสำรวมด้วย"

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามของลู่เฉิงเยี่ยน หลินซูก็เข้าใจแล้ว

เขาน่าจะยังไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนตัวเจ้าสาว

เช่นนั้น เรื่องนี้ใครกันแน่ที่เป็นคนเอ่ยปากก่อน?

เมื่อเจอเข้ากับแววตาอันห่างเหินของนาง ลู่เฉิงเยี่ยนก็สะท้านไปทั้งร่าง

เมื่อก่อน แม้เขาจะตีสีหน้าเย็นชา หลินซูก็ยังเข้าหาด้วยความกระตือรือร้น

แต่บัดนี้...

เพราะเหตุใดกัน?

หลินซูเคยพูดเองกับปากว่าจะเกาะติดเขาไปชั่วชีวิต

แล้วอะไรทำให้นางกล้าพูดว่าไม่สนใจเขาอีกแล้วเล่า

จังหวะนั้น บังเกิดเสียงฝีเท้าดังมาจากปลายระเบียงทางเดิน

เสิ่นฮูหยินและหลินหลางเดินมาด้วยความรีบร้อน สายตาของหลินหลางจดจ้องที่มือของลู่เฉิงเยี่ยนซึ่งกำลังจับมือหลินซูแน่น นางรู้สึกคล้ายอยากร้องไห้

ดวงตาคู่นั้นที่ดูน่าสงสารมองไปที่ลู่เฉิงเยี่ยน ทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไว้

ความเย็นชาในตัวลู่เฉิงเยี่ยนเบาบางลงไปบ้าง หลินซูอาศัยโอกาสนั้นดึงมือตนเองกลับมา

ชายหนุ่มก้มลงคำนับเสิ่นฮูหยิน "คารวะเสิ่นฮูหยิน"

เสิ่นฮูหยินพยักหน้าให้เขา แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร แล้วจับแขนหลินซูอย่างสนิทสนม "ข้ามีเรื่องต้องคุยกับซูเอ๋อร์"

แล้วนางก็หันไปทางหลินหลาง "เจ้าพาท่านโหวน้อยไปดื่มชาที่ห้องโถงใหญ่ก่อนเถิด"

หลินหลางรู้สึกปลาบปลื้มในใจ ตอบรับเสียงอ่อนหวาน "พีู่่เฉิงเยี่ยน เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านพ่อเพิ่งได้รับชาหลงจิ่งมาหนึ่งกระปุก ท่านต้องลองชิมหน่อยนะเจ้าคะ"

ลู่เฉิงเยี่ยนมองหลินซูด้วยแววตาหนักแน่น พยักหน้าเล็กน้อย "ได้สิ"

เสิ่นฮูหยินจูงมือหลินซู ค่อยๆ เดินห่างออกไป

บนระเบียงทางเดิน ลู่เฉิงเยี่ยนถูกหลินหลางบดบังสายตาไว้ บนใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

"พี่เฉิงเยี่ยน ท่านมาหาข้าใช่ไหมเจ้าคะ?"

ลู่เฉิงเยี่ยนกำกระปุกยาสมานแผลในมือแน่น

เดิมทีเขาตั้งใจจะมอบให้หลินซู

แต่ท่าทีเย็นชาและแข็งกร้าวของนางเมื่อครู่ ทำให้ลู่เฉิงเยี่ยนรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก

เขาจึงยัดกระปุกยาใส่มือหลินหลาง "ได้ยินว่าเจ้าบาดเจ็บ ข้าเลยมาดู"

รอยยิ้มพลันเบ่งบานบนใบหน้าของหลินหลาง นางยิ้มให้เขาด้วยความอ่อนหวาน "ขอบคุณพี่เฉิงเยี่ยน พอได้เจอท่าน แผลของข้าก็ดีขึ้นมากแล้ว"

นางพลันกล่าวด้วยความลังเลเล็กน้อย "พี่เฉิงเยี่ยน ท่านอย่าโกรธพี่หญิงเลย วันนี้นางบอกว่าไม่ชอบท่านมานานแล้ว บางทีนางคงกำลังรอให้ท่านย่าจัดการเรื่องงานแต่ง เวลาสามปีย่อมเปลี่ยนแปลงคนๆ หนึ่งได้อยู่แล้วเจ้าค่ะ..."