หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ: ตอนที่ 1 หรือว่านางกำลังจะตาย ตอนที่ 1

ในเหมันตฤดูของปีที่หกแห่งรัชศกจงจิ้ง จงซื่อ ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเซวียน ยกทัพพิชิตแคว้นเหลียวกลับมาพร้อมชัยชนะอันยิ่งใหญ่

หลังจากรับพระราชทานรางวัลจากในวังเสร็จสิ้น เมื่อกลับถึงจวนก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว

หนิงฝูเข้านอนเป็นที่เรียบร้อย ทว่าเมื่อได้ยินเสียงเขาเอ่ยสั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำให้เตรียมน้ำ

นางก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นนั่ง มองไปยังเจ้าของเสียง

จงซื่อปรายตามองนางเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าห้องชำระกายไปอย่างเมินเฉย

ผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา เขาก็เดินออกมา เรือนร่างสูงเพรียว คิ้วเรียวยาวเฉียงพาดสู่ขมับ รูปงามเกินชายใด ยามไม่ยิ้มยิ่งดูเคร่งขรึมเย็นชา บัดนี้เขามีผลงานชัยชนะจากสงครามจนเป็นที่ประจักษ์ มีตำแหน่งสูงส่งทรงอำนาจ ความห่างเหินเย็นชาที่แสดงออกมา ยิ่งทำให้เขาดูเป็นคนแปลกหน้า

เขายื่นมือออกมา บีบปลายคางของนางเบา ๆ มองพินิจอย่างสงบนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนเลื่อนมือลง ล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อของนาง

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฝนพลันเทลงมาอย่างบ้าคลั่งนอกหน้าต่าง ดอกท้อแย้มบานชุ่มฝนดูหม่นหมอง กิ่งหลิวสั่นไหวตามแรงลม งามจับใจจนยากจะหาสิ่งใดเทียบ

ผ่านไปพักใหญ่จึงได้สงบลง

ภายในม่านมุ้งก็เฉกเช่นกัน พายุฝนห่าใหญ่เพิ่งผ่านพ้น หากเป็นสามีภรรยาทั่วไป ยามนี้คงมีถ้อยคำกระซิบแผ่วหวาน พรรณนาถึงความคิดถึงที่แสนทรมาน แต่สำหรับคนทั้งสอง แม้นมิได้พบหน้ากันมาหนึ่งปีเต็ม กลับเย็นชาห่างเหินราวคนแปลกหน้า

จงซื่อมีรูปลักษณ์หล่อเหลางามสง่า อายุเพียงสิบเจ็ด ก็ออกศึกเคียงข้างอ๋องเซวียนสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ ทั้งด้านบุ๋นและบู๊ล้วนโดดเด่นเหนือผู้ใด เป็นชายในฝันของบุตรีตระกูลสูงศักดิ์นับไม่ถ้วนในเมืองหลวง

การแต่งงานระหว่างหนิงฝูกับเขานั้น เป็นความเห็นชอบของบิดามารดา และผ่านการทาบทามโดยแม่สื่อ ก่อนจะแต่งงาน สตรีในดวงใจของจงซื่อคือคุณหนูรองแห่งจวนชิ่งกั๋วกง ซึ่งก็คือพระชายาองค์ชายสี่ในปัจจุบัน หากมิใช่เพราะองค์ชายสี่เข้ามาแทรกกลาง ป่านนี้ทั้งสองคงได้ร่วมเรียงเคียงหมอนกันไปนานแล้ว

คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของหนิงฝูก็อดรู้สึกขื่นขมไม่ได้ รูปลักษณ์และชาติตระกูลของนาง มิได้ด้อยไปกว่าคุณหนูรองผู้นั้นเลย ทว่าชีวิตแต่งงานของอีกฝ่ายกลับเปี่ยมสุขกลมเกลียว ผิดกับนางราวฟ้ากับดิน

"อีกสามวันข้าจะกลับไปยังแดนเหนือ" ท้ายที่สุดจงซื่อก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น แจ้งให้นางทราบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ทุกครั้งที่เขากลับมา ก็มักจะอยู่เพียงสองสามวันเท่านั้น นางมิได้ปริปากทักท้วงใด ๆ

สองสามวันต่อจากนั้น จงซื่อมัวยุ่งอยู่กับภาระหน้าที่ จึงพักอยู่ที่ห้องหนังสือ มิได้มายังเรือนของนาง

กระทั่งคืนก่อนวันเดินทาง นางจึงได้เห็นเงาร่างของเขาอีกครั้ง

หนิงฝูมองบุรุษตรงหน้าที่กำลังครอบครองเรือนร่างของนางตามอำเภอใจ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวขึ้นมา "ข้าอยากไปแดนเหนือกับท่าน"

จงซื่อชะงักการเคลื่อนไหว แล้วกล่าว "แดนเหนือนั้นหนาวเหน็บยิ่งนัก ร่างกายเจ้าคงทนไม่ไหว เจ้าพักอยู่ที่จวนเถิด หากรู้สึกเบื่อหน่าย จะเชิญมารดาเจ้ามาที่จวนบ่อย ๆ ก็ย่อมได้"

หนิงฝูมิได้ตอบ เพียงพลิกกายหันหลังเสมือนต้องการหลับพักผ่อน

จงซื่อยังมีอารมณ์คงค้าง เอื้อมมือจะดึงนางเข้ามาหา แต่กลับถูกนางเบี่ยงตัวหลบ "ซื่อจื่อได้โปรดเห็นใจร่างกายข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ"

บุรุษถอนมือกลับ จ้องมองแผ่นหลังของนางอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนสายตากลับมา ความกระหายเมื่อครู่จางหายไปจนหมดสิ้น

แท้จริงแล้ว หนิงฝูยังไม่อาจข่มตาให้หลับได้เลย หยดน้ำตาไหลลงหมอนจนเปียกชุ่ม นางรู้ดี อันที่จริงเขาเพียงไม่อยากพานางไปด้วย

ขณะที่กำลังจะยกมือขึ้นปาดน้ำตา พลันมีมือข้างหนึ่งเอื้อมมาจากด้านหลังวางลงบนเอวของนาง ก่อนที่ร่างของเขาจะโน้มเข้ามาแนบชิด

"เหตุใดจึงอยากไปแดนเหนือ" จงซื่อถามเสียงเข้ม

หนิงฝูตาแดงก่ำ ทว่าน้ำเสียงกลับยังคงราบเรียบ นางกล่าว "ข้าไม่เคยไปมาก่อน จึงอยากเห็นทิวทัศน์ของแดนเหนือสักครั้ง แต่พอฟังท่านว่าที่นั่นหนาวนัก ข้าก็ไม่อยากไปเสียแล้ว"

"อืม" ดูเหมือนเขาจะโล่งใจขึ้น เมื่อเห็นว่านางไม่ยืนกรานที่จะไปแดนเหนือ

หนิงฝูไม่เอ่ยอันใดกับเขาอีก และไม่ให้อีกฝ่ายเอากายมาแนบชิด นางแสร้งทำเป็นหลับ ไม่นึกเลยว่าจะผล็อยหลับไปจริง ๆ เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้างกายก็ว่างเปล่าไร้เงาเขาแล้ว

อวี้หวนที่เข้ามาปรนนิบัติเอ่ยขึ้นว่า "ซื่อจื่อออกเดินทางกลับแดนเหนือตั้งแต่เช้าตรู่แล้วเจ้าค่ะ บอกให้บ่าวไม่ต้องปลุกท่าน"

หนิงฝูดูเหมือนจะชินชาเสียแล้วกับเรื่องเช่นนี้ เขาไม่เคยบอกนางสักครั้งว่าเมื่อใดจะจากไป นางจึงมิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงนั่งนิ่งให้อวี้หวนจัดแต่งทรงผมให้ หญิงสาวในกระจกเมื่อเทียบกับเมื่อสามปีก่อนแล้ว รูปลักษณ์ก็หาได้เปลี่ยนแปลงนัก มีเพียงดวงตาคู่นั้น ที่ดูเฉยชาไร้แววใด ๆ

ชีวิตที่ต้องเฝ้าห้องหอเพียงลำพังเช่นนี้ คือสิ่งที่นางจะต้องเผชิญไปชั่วชีวิตอย่างนั้นหรือ

ผู้คนต่างพูดกันว่า หนิงฝูแต่งกับจงซื่อนั้น คือบุพเพอันงดงามสมบูรณ์ แต่หากให้โอกาสนางได้เลือกใหม่อีกครั้ง หนิงฝูจะไม่มีวันเลือกจงซื่ออีกเด็ดขาด นางไม่ต้องการบุรุษที่เลิศเลอปานใด นางเพียงต้องการชายที่ไม่เมินเฉยต่อนาง

ชีวิตในแต่ละวันของนางซ้ำซากจำเจ หลังทานอาหารเช้าเสร็จสิ้นแล้ว ก็ต้องไปเข้าเฝ้าพระชายาอ๋องเซวียน

วันนี้หนิงฝูเลือกเดินทางลัด ครั้นเดินอ้อมมาถึงโขดหินจำลอง ก็ได้ยินเสียงบ่าวไพร่สองสามคนกำลังสนทนากันอยู่

"ข้าได้ยินมาว่า แม้แต่พระชายาก็ยังพยายามเกลี้ยกล่อมให้ซื่อจื่อพาพระชายาซื่อจื่อไปด้วย แต่สุดท้ายเขาก็ยังออกเดินทางเพียงลำพังอยู่ดี"

"จะพาไปได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ยินหรือว่า ที่แดนเหนือ ซื่อจื่อมีสตรีนางหนึ่งอยู่ข้างกาย หน้าตาคล้าย...คล้ายพระชายาองค์ชายสี่"

ใบหน้าของอวี้หวนซีดเผือดลงทันทีที่ได้ยิน ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากตำหนิ กลับถูกหนิงฝูห้ามเอาไว้ "ไปเถอะ"

แม้อวี้หวนจะรู้สึกขัดใจ แต่หนิงฝูกลับเชื่อคำพูดเหล่านั้นอยู่ไม่น้อย แดนเหนือมีหญิงงามมากมาย ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงสตรีที่มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับคนผู้นั้น จงซื่อยังหนุ่มยังแน่น ไฟปรารถนาแรงกล้า ย่อมมิอาจปฏิเสธเสน่หาของอิสตรี ถึงได้หาข้ออ้างเพื่อกันนางไม่ให้ติดตามไปด้วย

แม้แต่บ่าวไพร่ยังได้ยินเรื่องนี้ เกรงว่าข่าวคงแพร่สะพัดถึงหูของผู้คนไม่น้อยแล้ว เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถึง มิน่าเล่าท่านแม่ถึงได้เร่งรัดให้นางรีบมีบุตร ที่แท้ก็กลัวว่าคนอื่นจะชิงตัดหน้าไปเสียก่อน

นางที่เป็นภรรยาเอกกลับยังไร้ทายาทติดกาย เอ่ยถึงก็มีแต่จะยิ่งทิ่มแทงหัวใจนาง

ชีวิตเช่นนี้ มิสู้แยกทางดีว่า

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เท้าของนางพลันพลาดเหยียบอากาศ ร่างพลัดตกจากภูเขาเทียม ตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ดูเหมือนศีรษะจะได้รับบาดเจ็บ ทว่านางกลับไม่รู้สึกใด ๆ เลย มีเพียงสติที่ค่อย ๆ เลือนรางลงทุกขณะ

หรือว่านางกำลังจะตาย...

หนิงฝูพูดไม่ออก

เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว การที่จงซื่อเลี้ยงหญิงอื่นไว้ข้างนอกนั้น ดูเป็นเรื่องเล็กน้อยทันที ขอเพียงนางได้มีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อให้เขาจะรับอนุภรรยาเข้ามาเป็นร้อย นางก็จะไม่เอ่ยคำทักท้วงสักคำเดียว

"ฮูหยิน"

นางได้ยินเสียงร้องเรียกด้วยความร้อนใจของอวี้หวน

หัวใจของหนิงฝูพลันรู้สึกสะท้าน มิใช่แค่อวี้หวน ยกเว้นสามีของนาง ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ห่วงใยนาง หากนางจากโลกนี้ไป พวกเขาจะต้องเสียใจเพียงใดหนอ

จากนั้นความมืดก็เข้าครอบงำสติของนาง