เกิดใหม่ชาตินี้จะแก้แค้นให้สาสม: ตอนที่ 9 ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแรกที่ตามหาฉันหลังจากที่ฉันตาย ตอนที่ 9

เมื่อรถมาจอดฉันก็เพิ่งจะรู้สึกตัว พวกเรามาถึงชายฝั่งซิลเวอร์แล้ว

มีรถหรูจอดอยู่ข้างๆ รถของลุค

ใครจะรวยขนาดมาตากลมริมแม่น้ำในอากาศหนาวๆ แบบนี้

เมื่อกลับมาที่จุดเกิดเหตุ ความรู้สึกมากมายก็ผุดขึ้นมา

ฉันจำได้ว่าวันนั้นฉันลากชุดแต่งงานที่หนักอึ้งเดินผ่านริมน้ำด้วยหัวใจที่แตกสลาย

ถึงแม้ว่าฉันจะเกลียดเขามาก แต่ความรักที่สั่งสมมานานหลายปีก็ไม่ใช่ว่าจะลืมได้ในเวลาไม่กี่สัปดาห์ การที่เขาหนีออกจากงานแต่งทำให้ฉันทั้งตกใจทั้งโกรธ แต่ที่รู้สึกมากที่สุดคือความผิดหวัง

ในที่สุดระหว่างฉันกับแอนนา เขาก็เลือกแอนนา

การที่เขาเดินจากไปทำให้ฉันมีเหตุผลที่จะเกลียดเขา

ตอนนั้นฉันรู้สึกชาไปหมด ฉันไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นว่ามีคนมาอยู่ข้างหลัง จนกระทั่งโดนมีดแทงเข้าที่หลังอย่างรวดเร็ว ฉันก้มลงมองก็เห็นมีดปักอยู่ที่ตัว

ฉันตกใจมาก

ฉันยังจำจุดที่ล้มลงได้อยู่เลย ฉันไม่ได้รู้สึกเจ็บ แต่ก็ยังเผลอเอามือไปจับแผล

เมื่อคืนฉันเสียเลือดไปเยอะ มันคงโดนน้ำพัดไปหมดแล้ว

ฉันมองหาอย่างละเอียดอีกที มันไม่มีโทรศัพท์หรือของอย่างอื่นที่อาจจะตกลงไปในน้ำเลย

"ลุงคาร์เตอร์ คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" เสียงของลุคปลุกฉันให้ตื่นจากภวังค์

ฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นคาร์เตอร์นั่งอยู่บนรถเข็นข้างแม่น้ำ

เสื้อโค้ทขนสัตว์สีดำของเขายิ่งขับให้ผิวที่ขาวซีดของเขาดูเย็นชา ใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพเจ้าปรากฏขึ้น

แค่มองคาร์เตอร์ก็ทำให้ฉันรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

เขาเป็นลูกที่เกิดจาก เจฟฟรีย์ โบลตัน ปู่ของลุค ที่ไปมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่งตอนไปต่างประเทศ หน้าตาของเขาเหมือนกับแม่ที่เป็นคนต่างชาติ เขามีผมทองและตาสีฟ้า

หล่อเหลา และน่ากลัว

ถึงแม้ว่าเจฟฟรีย์จะรับรองเขาในภายหลัง แต่คาร์เตอร์ก็เป็นแค่ลูกนอกสมรส ถูกเลี้ยงดูอยู่ที่ต่างประเทศ นานๆ ทีถึงจะกลับมา

เขาอายุไม่ได้ห่างจากลุคมาก แต่กลับมีออร่าเย็นชาจนน่ากลัว

ตั้งแต่เจอเขาครั้งแรก ฉันก็กลัวเขาแล้ว

แต่โชคชะตาชอบเล่นตลกกับฉัน หลายครั้งที่ฉันตกอยู่ในอันตราย ก็เป็นคาร์เตอร์ที่ช่วยฉันไว้

อย่างตอนที่เจอสึนามิ ฉันคิดว่าตัวเองคงตายในทะเลแล้ว แต่เรือของเขาก็ผ่านมาพอดี เขาก็เลยให้คนช่วยฉันและพาฉันกลับไปที่คฤหาสน์แซนเดอร์

ฉันเขียนบัตรเชิญงานแต่งงานด้วยตัวเอง แถมยังเลือกของขวัญอย่างดีเพื่อส่งไปให้เขาที่ต่างประเทศ

ฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่เก่งเรื่องธุรกิจ เขาแยกตัวออกมาจากตระกูลโบลตัน และกลายเป็นดาวรุ่งในวงการธุรกิจ

เขาไม่ถูกกับตระกูลโบลตัน ฉันก็เลยไม่คิดว่าเขาจะมางานแต่งงาน

คาร์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองลุคด้วยแววตาเย็นชา "ฉันต้องรายงานนายด้วยเหรอ"

ลุคก็กลัวคาร์เตอร์ ผู้ชายที่ขาพิการแต่โหดเหี้ยมคนนี้ ด้วยเหมือนกัน

"ไม่ต้องหรอกครับ" ลุครีบตอบ "ผมแค่สงสัยว่าลุงคาร์เตอร์มาตากลมริมแม่น้ำทำไมท่ามกลางอากาศหนาวๆ แบบนี้"

คาร์เตอร์ยิ้มมุมปาก "ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ทำไมนายไม่ไปอยู่กับภรรยาใหม่ของนาย แต่กลับมาตากลมที่นี่"

"อย่าล้อเล่นสิลุงคาร์เตอร์ โคลอี้อารมณ์แปรปรวนน่ะ ตอนนี้เธอกำลังงอนผมอยู่" ลุคกล่าว

ฉันเห็นแววตาเยาะเย้ยของคาร์เตอร์ "ฉันว่าไม่ใช่เรื่องงอนหรอก เธอตาบอดถึงได้ไปแต่งงานกับขยะอย่างนาย"

"ลุงคาร์เตอร์" ลุคมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

แต่คาร์เตอร์ไม่ได้สนใจเขา แล้วสั่งอย่างสบายๆ "ดาเมียน ไปกันเถอะ"

ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเขาที่สูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรและมีรอยแผลเป็นที่คิ้ว ก็เข็นรถเข็นไปตามทางที่ขรุขระ

ลุคกำหมัดแน่น พลางมองคาร์เตอร์ที่กำลังจากไป ก่อนจะพูดว่า "ลุงคาร์เตอร์ คนที่แต่งงานกับผมคือโคลอี้"

ฉันสับสนไปหมด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ๆ เขาก็พูดแบบนั้น ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคาร์เตอร์เลย