เกิดใหม่ชาตินี้จะแก้แค้นให้สาสม: ตอนที่ 1 ฉันตายในคืนแต่งงาน ตอนที่ 1
ฉันตายในคืนแต่งงาน
ในงานแต่งงาน สามีของฉันทิ้งฉันไป ทำให้ฉันกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งเมือง
ตอนที่มีคนทำร้ายฉัน ฉันโทรหาสามีให้มาช่วย แต่เขากลับบอกว่าให้ฉันตายๆ ไปซะ จะได้ไม่เป็นภาระของน้องสาว
ก่อนตาย ฉันเห็นดอกไม้ไฟสว่างไสวทั่วท้องฟ้า
ดอกไม้ไฟพวกนี้ควรจะเป็นการเฉลิมฉลองงานแต่งงานของพวกเรา แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาใช้เพื่อเอาใจผู้หญิงคนอื่น
ฉันคิดว่าการตายของฉันคงจะช่วยขจัดอุปสรรคสุดท้ายให้เขาได้อยู่กับน้องสาว
แต่เมื่อเขารู้ว่ากระดูกของฉันถูกทำเป็นลูกประคำที่เขาพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา เขาก็เสียสติ
ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบ ฉันก็โทรออกเป็นครั้งสุดท้าย
ปลายสายมีเสียงดังวุ่นวาย จากนั้นก็มีเสียงเย็นชาของผู้ชายดังขึ้น "โคลอี้ จะสร้างเรื่องอีกแล้วเหรอ ฉันจัดงานแต่งงานใหญ่โตให้เธอแล้ว ฉันแค่อยู่กับแอนนา เธอยังจะอยากได้อะไรอีก"
เลือดไหลออกจากตัวฉันไม่หยุด คนร้ายยืนดูฉันที่กำลังดิ้นรนอย่างน่าสงสาร
เขารู้ว่าฉันกำลังจะตาย และไม่ได้เป็นภัยต่อเขาแล้ว
แต่ฉันยังมีความหวัง ไม่คิดจะยอมแพ้
ชุดแต่งงานสีขาวของฉันเปียกโคลนและเปื้อนเลือด ฉันรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย แล้วตะโกนว่า "ลุค ช่วยฉันด้วย"
ลุค โบลตัน พูดด้วยความรำคาญ "พอได้แล้ว ไม่เบื่อบ้างเหรอไง เรื่องแบบนี้ฉันเบื่อจะตายอยู่แล้ว"
"ฉันพูดจริงนะ มีคนจะฆ่าฉัน..."
เขาหัวเราะเยาะ "โคลอี้ เมื่อก่อนเธอก็แกล้งป่วย ตอนนี้จะมาเล่นละครอะไรอีก"
"อยากได้รับความสนใจมากขนาดนั้นเลยเหรอ แอนนาเป็นน้องสาวเธอ แล้วเธอก็เป็นถึงคุณนายโบลตันแล้ว ต้องให้หล่อนตายก่อนเหรอ เธอถึงจะพอใจ"
คำพูดเย็นชาของเขาทำให้ฉันรู้สึกหนาวสะท้านยิ่งกว่าอากาศหนาวจัดเสียอีก เลือดไหลนองเปื้อนชุดแต่งงาน ฉันรู้ว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว
ฉันนอนหงาย พลางยอมรับชะตากรรม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "แต่แอนนาปลอดภัยดี ส่วนฉัน... กำลังจะตาย"
"ก็ตายๆ ไปซะสิ จะได้ไม่เป็นภาระของแอนนา"
ก่อนที่สายจะตัดไปก็มีเสียงหวานๆ ดังขึ้น "ลุค ดอกไม้ไฟจะเริ่มแล้ว"
เสียงของลุคหายไป เหลือไว้เพียงเสียงลมที่หู โทรศัพท์ที่เปื้อนเลือดหลุดมือตกลงไปในน้ำ
น้ำกระเด็นเข้าตาฉันที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้ม
แสงไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่มืดมิดท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย เหมือนกับทางช้างเผือกที่เกิดจากโดรนมากมาย
เสียงดอกไม้ไฟดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟพร่างพราวไปทั่ว
ดอกไม้ไฟที่สวยงามที่เขาใช้เวลาเตรียมหกเดือนเพื่อฉลองงานแต่งงาน กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาใช้เพื่อเอาใจผู้หญิงคนอื่น
มีคนส่งรูปสามีของฉันที่กำลังกอดผู้หญิงคนอื่นท่ามกลางดอกไม้ไฟที่สวยงามมาให้ฉัน
ริมฝีปากที่เคยเย็นชาของเขามีรอยยิ้มอ่อนๆ
ฉันหลับตาลงท่ามกลางความสุขของพวกเขา
มีคนพูดว่าคนเราตายไปแล้วจะได้เกิดใหม่
ถ้ามีชาติหน้าจริง ฉันก็ไม่อยากจะเจอลุคอีก
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อได้สติ ฉันก็เห็นคู่รักคู่หนึ่งกำลังกอดกันอยู่ใต้แสงดาวที่สว่างไสว
ลุค สามีของฉัน กับ แอนนา แซนเดอร์ น้องสาวของฉัน
"ลุค แอนนา พวกเธอทำแบบนี้ไม่ได้"
ฉันพยายามจะเข้าไปหาพวกเขา แต่มือของฉันกลับทะลุร่างกายของพวกเขาไป
ฉันก้มลงมองร่างกายที่โปร่งใสของตัวเอง ไม่มีใครเห็นฉันเลย
ฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองตายไปแล้ว และวิญญาณมาอยู่ที่นี่
การเห็นพวกเขาจูบกันอย่างดูดดื่มทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวด
ฉันเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็กของเขา ลุคเคยสัญญากับฉันว่าเขารักแอนนาแบบน้องสาว และเขารักแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น
ดอกไม้ไฟอีกดอกพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า ลุคก็สะดุ้งตื่น แล้วผลักแอนนาออกทันที
"แอนนา พวกเราทำแบบนี้ไม่ได้"
แอนนาหน้าแดง และแสงไฟก็ยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากขึ้น เธอกัดริมฝีปากพูดว่า "ลุค ฉันไม่ได้ตั้งใจ แต่ฉัน... ควบคุมตัวเองไม่ได้"
ลุคลูบหัวเธอเบาๆ "ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้โกรธเธอ เดี๋ยวฉันขอไปโทรศัพท์ก่อน"
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฉัน
ฉันรู้สึกหนาวไปถึงขั้วหัวใจ หลังจากรักเขามายี่สิบกว่าปี สุดท้ายมันก็ไร้ความหมาย
แม้แต่การจะนึกถึงฉันก็ต่อเมื่ออยู่กับแอนนา เหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ตัวประกอบ
ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด...
หลังจากโทรไปสามรอบก็ยังไม่มีคนรับ
ฉันพร้อมรับสายของลุคอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยเกินสามครั้งเลย
แต่ฉันตายไปแล้ว ศพจะรับโทรศัพท์ได้ยังไง
ลุคขมวดคิ้ว "แอนนา ฉันจะไปดูตำแหน่งสุดท้ายของโคลอี้ก่อนนะ"
โอ้โห เพิ่งจะนึกถึงฉันงั้นเหรอ
ก่อนตาย ฉันส่งโลเคชั่นริมแม่น้ำให้ลุค ถ้าเขาไปตอนนี้ก็อาจจะเจอศพของฉัน
เวลาเหลือน้อยแล้ว และฉันก็ไม่รู้เลยว่าคนร้ายจะทำอะไรกับศพของฉัน
แอนนาจับข้อมือของเขา แล้วมองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน "ลุค อยู่กับฉันนะ"
ลุคลังเล "แต่โคลอี้..."
"โคลอี้ชอบเล่นใหญ่เสมอแหละ จำตอนที่เธอแกล้งป่วยที่โรงพยาบาลได้ไหม นายทิ้งงานพันล้านกลับมา แต่เธอกลับไม่เป็นอะไร หรือตอนที่เธอบอกว่ามีคนสะกดรอยตาม แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
"โคลอี้ก็แบบนี้แหละ ชอบเอาแต่ใจ เล่นอะไรแปลกๆ เธอเป็นถึงคุณหนูของตระกูลแซนเดอร์ ใครมันจะกล้าทำร้ายเธอ"
ลุคคลายความกังวล แล้วลูบหน้าผากที่เหนื่อยล้า
"ฉันอยากให้โคลอี้เข้าใจฉันเหมือนกับเธอจัง"
แอนนายิ้ม ทำให้ฉันรู้สึกสมเพช
เขาเคยพูดว่า "คนที่ไม่เคยมีความรักมักจะทำตัวมีเหตุผล โคลอี้ เธอไม่ต้องคิดมากก็ได้"
ลุคไม่ได้ไปตามหาฉันอีก แต่กลับพาแอนนาไปที่ห้องของพวกเรา
ฉันยืนขวางที่หน้าประตู พยายามกันไม่ให้แอนนาเข้าไป
แอนนาหัวเราะ พร้อมกับเดินทะลุร่างกายของฉันเข้าไปเหมือนกับแมลงที่ดื้อด้าน
ดูเหมือนว่าไม่ว่าฉันจะอยู่หรือตายก็ห้ามเธอไม่ได้
แอนนาใส่ชุดนอนของฉันออกมาจากห้องน้ำ ชุดที่ฉันตั้งใจจะใส่ในคืนแต่งงาน
ลุคเห็นร่างกายของเธอภายใต้เสื้อผ้าบางๆ ก็มีแววตาเปลี่ยนไป
ฉันจำได้ว่านี่เป็นท่าทางของเขาตอนที่ต้องการมีเซ็กซ์
เมื่อเห็นพวกเขาแบบนี้ ฉันทั้งรู้สึกโกรธและเสียใจ
"แอนนา นั่นชุดของโคลอี้นะ" ลุคเตือน
"ฉันรู้" เธอพูดพร้อมกับโอบคอลุค "ลุค ฉันรู้ว่านายไม่ได้รักโคลอี้แล้ว นายรักฉันใช่ไหม"
"แอนนา พอได้แล้ว" ลุคพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แอนนาน้ำตาไหลราวกับผู้หญิงน่าสงสารที่โดนทอดทิ้ง "หลังจากคืนนี้นายก็จะเป็นพี่เขยฉันแล้ว ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก ขอแค่คืนนี้คืนเดียว ลุค ฉันอยากเป็นของนาย"
"เรื่องอื่นฉันยอมได้ แต่เรื่องนี้ไม่ได้" ลุคผลักเธอออก
แอนนากระทืบเท้า "ได้ ถ้านายไม่ต้องการฉัน ฉันก็จะไปหาคนอื่น จะพนักงานส่งของ ภารโรง หรือขอทานข้างถนนก็ได้"
"เลิกพูดเหลวไหลได้แล้ว"
"ถ้านายไม่ต้องการฉัน ไม่ยอมทำตามคำขอนี้ของฉัน งั้นฉัน..."
ลุคดึงเธอเข้าไปในอ้อมกอด พร้อมกับจูบปิดปาก
ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่มีใครได้ยิน
ลุค ผู้ชายที่ฉันรักมาสิบกว่าปี กำลังมีอะไรกับน้องสาวฉัน ในห้องของพวกเรา
ฉันมองดูลุคที่ระบายอารมณ์ทั้งหมดในคืนนี้
เมื่อแสงยามเช้าส่องกระทบร่างกายของแอนนาที่มีร่องรอย เธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของลุคด้วยรอยยิ้มเขินอาย
ลุคมีสีหน้าเศร้าหมอง "แอนนา เรื่องเมื่อคืน..."
ฉันยิ้มเยาะ เสียใจตอนนี้แล้วมันได้อะไรหรือไง
ไม่มีประโยชน์
"ลุค ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บอกโคลอี้ ต่อไปนายก็จะเป็นพี่เขยฉันแล้ว ฉันจะไปเรียนต่อต่างประเทศ และหายไปจากโลกของนาย"
ลุคขมวดคิ้ว "ใครอนุญาตให้เธอไป เธอ..."
ยังไม่ทันจะพูดจบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ลุครับสาย
น้ำเสียงเคร่งขรึมดังมาจากปลายสาย "คุณโบลตัน เช้านี้มีคนพบชุดแต่งงานที่ชายฝั่งซิลเวอร์ ตรวจสอบแล้วว่าเป็นชุดที่ภรรยาคุณ โคลอี้ ใส่เมื่อวาน ขอเชิญมาที่สถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำด้วยครับ"