อ่อยถึงขนาดนี้ มีหรือท่านอ๋องอย่างท่านจะรอด: ตอนที่ 6 ตอนที่ 6
ที่แท้เป็นคนที่พระสนมฉางกุ้ยเฟยจัดเตรียมให้นี่เอง ดูเหมือนว่านางยังคงวางใจสินะ
ทว่าลั่วหลันกลับไม่สนใจนัก นางลุกขึ้นจากเตียงและปล่อยให้สาวใช้เหล่านั้นช่วยกันอาบน้ำผลัดผ้าให้
พิธีแต่งตั้งชายาในวันนี้เป็นไปอย่างเรียบง่าย นอกจากผ้าไหมสีแดงไม่กี่ผืนในจวนก็ไม่มีสิ่งอื่นอีก ไม่มีแม้แต่แขกเหรื่อร่วมงาน นางทอดถอนหายใจเบาๆ คนเราพอหมดอำนาจก็ไม่มีความหมายแล้วสินะ ท่านอ๋องคนนั้นต้องใกล้ตายแล้วจริงๆ คงไม่อยากให้ใครมาร่วมแสดงความยินดีในงาน แม้แต่บิดาแท้ๆ อย่างฮ่องเต้หรือมารดาอย่างพระสนมฉางกุ้ยเฟยก็ยังไม่มา
นางไม่มีแม้แต่ผ้าคลุมผม และถูกส่งตัวไปที่ห้องของท่านอ๋องในชุดแต่งงานโดยสาวใช้หลายคน
ระหว่างทาง ลั่วหลันหันมองไปรอบๆ พบว่าจวนอ๋องแห่งนี้ใหญ่กว้างขวางดี แต่กลับมีคนอาศัยไม่มากนัก
แต่ก็ไม่แปลกหรอก คนใกล้ตายจะมีคนรับใช้ไปมากมายเพื่ออะไร
ก่อนเข้าไปในประตู หรูอี้ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
“พระชายา พระสนมฉางกุ้ยเฟยงทรงมีรับสั่งว่าเมื่อท่านเข้าไปในประตูบานนี้แล้ว ท่านจะไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจอีกแล้ว พระสนมเองจะไม่ปฏิบัติต่อท่านและครอบครัวอย่างเลวร้ายแน่นอน”
ลั่วหลันสัมผัสได้ถึงบางอย่างจากประโยคนี้
ท่านอ๋องในห้องนั้นต้องไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นหรูอี้คงไม่พูดเช่นนี้ ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่มีทางถอยกลับแล้ว ต่อให้เสียใจก็คงสายเกินไป
ลั่วหลันเม้มริมฝีปากยิ้มจางๆ ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำจนไม่อาจมองเห็นความรู้สึกได้เลย
นางพร้อมที่จะเผชิญกับทุกสิ่ง แม้ว่าคนที่อยู่ข้างในจะน่าเกลียด อัปลักษณ์ ดุร้ายราวกับสัตว์ประหลาด แล้วมันอย่างไรล่ะ
จากนั้นนางจึงเปิดประตูเข้าไปโดยไม่สนใจหรูอี ทันทีที่ก้าวเข้าไป ประตูก็ถูกปิดลงราวกับคนข้างนอกกลัวนางจะหนีไปได้
นางมองย้อนกลับไปยังประตูที่ปิดสนิท ก่อนมองไปรอบๆ ห้องอันแปลกประหลาดนี้
ห้องนี้ค่อนข้างดูดีเรียบง่าย แต่หน้าต่างแกะสลักมีฝุ่นจับอย่างชัดเจน แม้จะมีกลิ่นไม้จันทน์จางๆ อบอวลอยู่ในห้อง แต่กลับถูกกลิ่นแปลกประหลาดกลบทับเช่นกัน
หลังจากก้าวเดินไปไม่กี่ก้าว เตียงขนาดใหญ่ที่แกะสลักลวดลายอันวิจิตรงดงามก็ปรากฏขึ้น บนเตียงดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย คนบนเตียงเงียบงันราวกับว่าไม่สังเกตเห็นว่านางเดินเข้ามาด้วยซ้ำ
ลั่วหลันกลั้นหายใจ เมื่อห่างจากเตียงแค่เอื้อม นางก็โค้งคำนับทำความเคารพ
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันมีนามว่าสุ่ยลั่วหลัน ชายาเอกของท่าน”
ไม่มีเสียง ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ
จู่ๆ นางก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ชีวิตของนางคงไม่อาภัพขนาดที่ว่าแต่งงานแล้วท่านอ๋องก็สิ้นใจตาย
คิดเช่นนั้น นางจึงกัดริมฝีปากแน่น พยายามสงบสติอารมณ์และเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น
เมื่อเห็นคนบนเตียงอย่างชัดเจน นางก็ต้องปิดปากด้วยความตกใจ
นี่ยังเรียกว่าคนอีกเหรอ ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด มีแผลที่ครึ่งซ้ายของใบหน้า ดวงตาสองข้างปิดสนิท ร่างกายซูบผอมจนน่าหวาดกลัว แม้ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา แต่ก็ไม่ต่างจากคนตายเลยสักนิด
อาการของท่านอ๋องแย่กว่าที่นางจินตนาการไว้มาก นางพยายามควบคุมลมหายใจและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“ท่านอ๋อง...”
แต่ยังคงไร้เสียงตอบรับ ลั่วหลันเห็นนิ้วของเขายังกระดิกอยู่ นั่นแปลว่าเขายังมีชีวิต
ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ และได้กลิ่นแปลกประหลาดแผ่ออกมาจากเขา มันเป็นกลิ่นคล้ายกับอุจจาระ?
นางขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ จากนั้นนางจึงเอื้อมมือไปเปิดผ้าห่มออก พบว่าร่างกายส่วนล่างเปลือยเปล่า มีสิ่งสกปรกอยู่ข้างล่าง และที่ร้ายแรงกว่านั้นคือต้นขาของเขามีแผลเหวอะขนาดใหญ่
เมื่อเห็นภาพทั้งหมด นางก็เดินตรงไปเปิดประตูอย่างแรง เมื่อเห็นหรูอี้กับบรรดาสาวใช้ นางจึงถามด้วยความโกรธจัด
“คนดูแลเขาอยู่ที่ไหน ทำไมไม่เปลี่ยนผ้าปูเตียง ไม่เช็ดร่างกายให้เขา”
บรรดาสาวใช้รีบก้มหน้าและปิดปากทันที ทว่าหรูอี้กลับก้าวออกมาตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“พระชายา สาวใช้เหล่านี้มีหน้าที่ทำความสะอาดลานด้านนอก ไม่สะดวกรับใช้ท่านอ๋องอย่างใกล้ชิด ดังนั้นจึงเชิญพระชายามาที่นี่ นับจากนี้เป็นต้นไปคงต้องรบกวนให้พระชายาดูแลปรนนิบัติท่านอ๋องด้วยเพคะ”
ลั่วหลันมองนางด้วยความประหลาดใจ ก่อนชี้นิ้วมาที่ตัวเอง
“เจ้าบอกว่า... ให้ข้าดูแลปรนนิบัติท่านอ๋อง? แล้วคนรับใช้อย่างพวกเจ้าทำอะไรกัน ที่นี่หาพระชายาหรือคนใช้กันแน่”
หรูอี้เพียงตอบเบาๆ อย่างเย็นชา
“เมื่อครู่บ่าวถึงบอกให้ท่านเตรียมใจเอาไว้ หากอาการของท่านอ๋องไม่เลวร้าย คนที่อยากแต่งงานเข้าจวนอ๋องคงแน่นขนัด จะมีโอกาสตกมาถึงท่านได้อย่างไร หากพูดกันตามตรง พระสนมฉางกุ้ยเฟยทรงทราบดีว่าท่านอ๋องอาจมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน และจัดการเรื่องที่เหลือไว้ให้แล้ว ดังนั้นพระชายาสวดมนต์ภาวนาให้ตัวเองมากๆ เถิด”
หลังจากพูดจบ หรูอี้จึงโบกมือให้บรรดาสาวใช้ที่อยู่รอบๆ สาวใช้เหล่านั้นมองลั่วหลันอย่างเวทนา ก่อนจะก้มหน้าลงปิดปากไม่พูดอะไร