อ่อยถึงขนาดนี้ มีหรือท่านอ๋องอย่างท่านจะรอด: ตอนที่ 3 ตอนที่ 3
“เช่นนั้นเจ้าอยากเลี้ยงนางไปตลอดชีวิตหรือ นางไม่ต่างอะไรจากของขาดทุน หากเจ้าไม่ยอมให้นางแต่งงานแลกเปลี่ยนเงินคืนกลับมาบ้าง ข้าก็จะไม่อยู่กับเจ้าอีกแล้ว ข้าจะ...จะพาต้าเป่ากับชุนฮวาด้วย ไม่ให้เจ้าได้เจอพวกเราไปตลอดชีวิต”
เมื่อฟังเสียงด่าทอด้วยความโมโหจากข้างนอก ลั่วหลันที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงเปิดประตูออกมา พร้อมกับเอ่ยอย่างแผ่วเบา
“หยุดเถียงกันได้แล้ว ข้ายินดีแต่งงานเข้าจวนอ๋อง”
คำพูดของนางทำให้ป้าที่กำลังตะโกนร้องเสียงดังเมื่อครู่เงียบลงทันที ในขณะที่ลุงได้แต่ส่ายหน้าไปมา “ไม่นะ หลันเอ๋อร์ อย่าไปฟังคำพูดจาเหลวไหลของป้าเจ้า เจ้าจะแต่งงานกับคนใกล้ตายอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด”
ลั่วหลันกระตุกมุมปากเบาๆ อย่างไร้ความรู้สึก “แต่งงานกับคนใกล้ตายยังดีกว่าถูกบีบให้ไปตาย”
พูดจบ นางก็ปิดประตูลงอย่างเย็นชา บัดนี้หัวใจของนางราวกับจมดิ่งลงไปในก้นเหวลึก
แต่งงานกับคนใกล้ตายแล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่อสวรรค์ให้นางทะลุมิติแห่งกาลเวลามาอยู่ในร่างคนขี้ขลาดเช่นนี้ นางก็ควรขี้ขลาดให้ถึงที่สุด!
คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่นางฝ่าฝืนคำสั่งไม่ยอมทำกับข้าว และไม่มีใครเรียกให้ทางไปทำเช่นกัน ทว่าก่อนถึงเวลามื้ออาหาร ลุงกลับเดินมาเคาะประตูห้องของนาง
“หลันเอ๋อร์...”
ท่านลุงคนนี้เป็นที่หลันเอ๋อร์ไม่อยากปฏิเสธมากที่สุด นางจึงยอมเดินไปเปิดประตูและเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด
“หลันเอ๋อรื ลุงขอโทษ มากินปลากันเถอะ”
ผู้เป็นลุงเอ่ยด้วยดวงตาแดงก่ำ
ลั่วหลันรับปลาและข้าวจากมือของเขา พบว่านี่เป็นครั้งแรกที่นางได้กินอาหารร้อนๆ ในรอบหลายปี เมื่อก่อนป้ามักบอกกับลุงเสมอว่านางกินข้าวไปแล้ว ไม่ยอมให้กินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกัน นางเองก้บอกกับลุงไปว่ากินไปแล้วตั้งแต่ทำกับข้าวเสร็จ ดังนั้นลุงจึงไม่เคยรู้ว่านางมักจะได้กินอาหารที่เหลือเย็นๆ เสมอ นี่
“ท่านลุง ปลาตัวนี้น่ากินจังเลย ท่านไปตกมาเองหรือ รีบเข้ามาก่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าจวนอ๋องแล้ว เย็นนี้มานั่งคุยกันเถอะ”
ลุงพยักหน้าพลางเช็ดน้ำตา เขาเข้าเมืองไปซื้อปลาด้วยตัวเอง นี่อาจเป็นอาหารมื้อสุดท้ายของหลันเอ๋อร์ในบ้านหลังนี้แล้ว เพราะนางอยากกินปลา เขาจึงพยายามไปหามาให้
เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่อายุนานกว่าสิบปี พร้อมกับมองนางกินข้างและปลาในจานจนหมดเกลี้ยงพลางถอนหายใจยาว
“หลันเอ๋อร์ ลุงรู้ว่าเจ้ายอมแต่งงานกับท่านอ๋องเพราะกลัวว่าลุงกับป้าจะทะเลาะกัน แต่ท่านอ๋องคนนั้นกำลังจะตาย หากเขาสิ้นใจตายขึ้นมา เจ้าเอง...เจ้า...”
พูดไปได้เพียงครึ่งประโยค ลุงก็ไม่อาจพูดต่อได้อีก ชายสูงเจ็ดฉื่อกำลังสะอึกสะอื้นราวกับเด็กน้อยที่ถูกรังแก
เพื่อไม่ให้ลุงของนางต้องกังวล ลั่วหลันจึงค่อยๆ เผยยิ้มออกมา
“ท่านลุง ข้าไม่เป็นไร ไม่แน่ว่าพอข้าไปที่นั่น ท่านอ๋องอาจจะไม่ตายก็ได้ อย่าทำเช่นนี้เลย ข้ารู้สึกไม่สบายใจ”
“หลันเอ๋อร์ ลุงจะไปคุยกับป้าให้หาครอบครัวดีๆ กว่านี้” พูดจบ ลุงก็รีบลุกขึ้นเดินออกไปทันที
“ไม่ต้องหรอก”
ลั่วหลันรั้งลุงที่รีบเดินออกไป “ไปจวนอ๋องนั่นแหละ ข้าจะได้เป็นชายาเอก บางทีอาจได้ใช้ชีวิตดีๆ สักสองปี”
ลุงได้แต่ถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าต่อให้พูดอย่างไร ป้าของนางก็ไม่ฟัง
เขาจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าลายดอกไม้ออกจากอ้อมแขน และยื่นให้กับลั่วหลันด้วยมือสั่นเทา
“หลันเอ๋อร์ นี่คือของที่ติดตัวเจ้ามา เดิมทีเจ้าเคยมีผ้าห่มผืนเล็กๆ กับอาภรณ์ตัวเล็ก แต่เวลาผ่านมานานหลายปี ของเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว เจ้าเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เอาไว้แล้วกัน ลุงไม่มีสิ่งใดจะมอบให้เจ้า”
เมื่อพูดอย่างนั้น ลุงก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง ลั่วหลันรับผ้าเช็ดหน้าไป บนนั้นมีตัวอักษรปักอยู่สองตัว : ลั่วหลัน
ที่แท้ชื่อของนางก็มาจากผ้าเช็ดหน้าผืนนี้นี่เอง แต่นางไมได้รู้สึกอะไรกับผ้าเช็ดหน้าอันแปลกหน้าผืนนี้มากนัก
ก่อนจะเก็บมันไว้ในเสื้อและปลอบใจผู้เป็นลุง
“อย่าเศร้าไป แค่แต่งงานเท่านั้น มันเป็นเรื่องที่สตรีทุกคนต้องพบเจอ ข้าดีใจเสียอีกที่ได้แต่งงานเข้าจวนอ๋อง ข้าจะได้เป็นชายาเอกเชียวนะ สุดยอดไปเลย”
ลุงที่ฟังรู้ดีว่านางพยายามปลอบใจ เขาจึงกลั้นน้ำตาไว้และตอบไปว่า
“หลันเอ๋อร์ หากเจ้าไม่อยากแต่งงานก็บอกมาเถอะ ลุงจะปกป้องเจ้าทุกวิถีทาง”
“ข้าอยากแต่งงาน ข้าไม่เคยบอกว่าไม่อยากแต่งงาน”
ลั่วหลันจงใจเผยรอยยิ้มกว้าง นางต้องสร้างความมั่นใจให้กับคนเดียวในโลกนี้ที่ห่วงใยนาง
ลุงได้แต่ถอนหายใจและเดินออกไปอย่างเงียบๆ
คืนนั้น ลั่วหลันรู้สึกนอนไม่หลับ วันแรกที่ข้ามมิติมาที่นี่ก็ตัดสินใจแต่งงานกับชายเป็นไม้ใกล้ฝั่ง ฟังดูแลอาจดูน่าตลก แต่จะทำอะไรได้ล่ะ ต่อให้นางไม่ใช่ลั่วหลันที่ทะลุข้ามมิติมา หากเจ้าของร่างตัวจริงยังอยู่ นนางก็คงตัดสินใจทำแบบเดียวกันเพื่อท่านลุงอยู่ดี
เช้าวันรุ่งขึ้น ป้าของนางทำกับข้าวทั้งหมดสี่จาน และเรียกให้ลั่วหลันไปกินร่วมโต๊ะเดียวกันเป็นครั้งแรก ทว่าลั่วหลันกลับปฏิเสธและตอบป้าที่ยิ้มแย้มด้วยความเย็นชา
“หลังจากที่ข้าแต่งงานเข้าจวนอ๋อง พวกท่านได้รับเงินรางวัลตอบแทน นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นไปพวกเราถือว่าเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน”