แม่หม้ายยังซิงกับอ๋องหน้านิ่ง: ตอนที่ 3 อย่าบอกท่านพ่อ ตอนที่ 3
“อย่าบอกท่านพ่อ” กู้หรูชิงสีหน้านิ่งเฉย เอ่ยอย่างใจเย็นก่อนจะค่อยๆหลับตาลง
ชาติที่แล้ว นางได้ขอร้องให้ท่านพ่อขัดขวางงานแต่งครั้งนี้ สุดท้ายก็รู้ไปถึงหูฮ่องเต้ ทำให้เซียวจิ่งจือต้องผิดหวัง จนเป็นต้นเหตุของความเกลียดแค้น
เมื่อได้ย้อนเวลากลับมา นางจะไม่ยอมให้เรื่องในอดีตเกิดขึ้นซ้ำรอยอีกเด็ดขาด!
“คุณหนูกังวลว่าท่านโหวจะไม่สบายใจใช่ไหม?” ฮวนเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ถึงแม้ท่านกับท่านโหวเคยมีเรื่องขัดแย้งมาก่อน แต่ถึงอย่างไรท่านโหวก็เป็นห่วงคุณหนูอยู่ตลอด ถ้าไม่เช่นนั้น ท่านโหวก็คงไม่เข้าวังไปทูลขอราชโองการประทานสมรสจากฝ่าบาท เพื่อให้ท่านได้แต่งงานกับท่านเขย”
ถ้าไม่มีท่านพ่อคอยหนุนหลัง สามปีมานี้ กู้หรูชิงจะอยู่อย่างสงบสุขเช่นนี้ได้อย่างไร
กู้หรูชิงพยักหน้าเบาๆ ข้างในแววตาค่อยๆมีน้ำตาซึม “ข้ารู้ แต่เพราะเป็นเช่นนี้ ข้าจึงยิ่งไม่ควรให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องกังวล เรื่องนี้ข้าจะจัดการด้วยตนเอง”
“แต่ว่าคุณหนู…”
“พอได้แล้วฮวนเอ๋อร์ ไปตรวจนับสินเดิมของข้าในห้องเก็บของเถอะ”
“ฮะ? อยู่ดีๆจะไปตรวจนับสินเดิมทำไมกัน?”
“บอกให้ไปก็ไปสิ เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง”
ฮวนเอ๋อร์รับคำสั่งและออกไป ในห้องเหลือเพียงกู้หรูชิงคนเดียวเท่านั้น
นางนั่งอยู่อย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องราวในชาติที่แล้ว
ตอนนั้นนางเอาแต่ใจตนเอง ถึงขั้นยอมตัดขาดความสัมพันธ์จากจวนผิงหยางโหวอย่างไม่เสียดาย เพื่อแต่งงานกับเซียวจิ่งจือ สุดท้ายทำให้พ่อแม่ต้องโมโห พี่ชายต้องผิดหวัง
แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นเช่นไร?
เซียวจิ่งจือ
ชาติที่แล้วเจ้าติดค้างข้า ชาตินี้ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าอย่างละเอียด
ในเวลาเดียวกัน กู้หรูชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ความคิดฆ่าล้างแค้นพุ่งเต็มเปี่ยม
…
“ฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่าเชิญท่านไปเข้าพบเจ้าค่ะ”
มีเสียงดังขึ้นที่นอกประตู
ฮวนเอ๋อร์ที่กำลังตรวจนับสินเดิมอยู่ในห้องเก็บห้องก็วิ่งออกมาอย่างรีบร้อน “คุณหนูท่านอย่าไปเลย ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกท่านไปพบในเวลานี้ต้องเป็นเรื่องที่ท่านเขยต้องการแต่งงานกับหญิงคนนั้นแน่ๆ!”
กู้หรูชิงค่อยๆลืมตาขึ้นมาสีหน้าดูกังวลเล็กน้อย “สิ่งที่ต้องเจอยังไงก็หนีไม่พ้น”
“งั้นข้าน้อยจะตามคุณหนูไปด้วย”
“ไม่ต้อง เจ้าไปตรวจนับสินเดิมต่อ ข้าไปคนเดียวก็พอ”
ด้านนอกยังคงมีฝนตกอย่างต่อเนื่อง กู้หรูชิงกางร่มเอาไว้ เดินก้าวเท้าช้าๆไปยังโถงสืออัง
เมื่อเดินผ่านเรือนแห่งหนึ่งที่มีหญ้าขึ้นเต็ม นางหยุดชะงักฝีเท้า ยืนนิ่งอยู่สักพัก
เรือนร้างแห่งนี้ ก็คือสถานที่ที่นางเสียชีวิตในชาติที่แล้ว
สาวใช้ข้างกายรู้สึกทนไม่ไหว จึงขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังรอท่านอยู่ ท่านจะยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนี้ทำไม?”
กู้หรูชิงได้สติขึ้นมา และไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับสาวใช้ ยกฝีเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนที่นางไปมาบ่อยที่สุดในช่วงสามปี
เมื่อเดินเข้าไปยังเรือนของนายหญิงผู้เฒ่าเซียว ก็มีเสียงหัวเราะของคนชราดังขึ้นมา ดูท่านายหญิงผู้เฒ่าเซียวอารมณ์ดีไม่น้อย
นางเดินเข้าประตู สีหน้านายหญิงผู้เฒ่าดูสดใสกว่าปกติ นางนั่งพิงหลังอยู่บนเตียงแววตาเผยรอยยิ้ม มองดูกู้หรูชิง “เจ้ามาแล้วหรือ”
“คารวะท่านแม่” กู้หรูชิงทำตามประเพณี ก้มคำนับฮูหยินผู้เฒ่าเซียว
กู้หรูชิงก้มหน้าลงช้าๆและปกปิดความแค้นในแววตา
ชาติก่อนที่นางต้องตกอยู่ในสถานการณ์อันโหดร้าย หญิงชราคนนี้ก็มีส่วนเกี่ยวข้องไม่น้อย
“ดีๆๆ เข้ามาเร็วเข้า สะใภ้รักของข้า”
ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกให้กู้หรูชิงมานั่งอยู่ด้านหน้านาง จับมือนางไว้อย่างสนิทสนม ใบหน้าเผยรอยยิ้มและเอ่ยว่า “หลายปีมานี้ทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว เรื่องต่างๆในบ้านต้องอาศัยเจ้าดูแล อีกทั้งยังดูแลคนชราอย่างข้าได้ดีอย่างยิ่ง นับว่าเป็นผู้หญิงที่ดีพร้อม สมกับที่เป็นสะใภ้ของตระกูลเซียว! ”