ข้ามมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายย้อนยุค: ตอนที่ 1 กวาดล้างตระกูลและเนรเทศงั้นเหรอ เก็บข้าวของให้หมด ตอนที่ 1

“ทำยังไงดี จวนอ๋องกำลังจะถูกยึด พวกเราก็อาจจะโดนเนรเทศไปด้วย”

“ท่านอ๋องถูกเรียกตัวไปวังยังไม่กลับมาเลย พวกเราเป็นแค่คนรับใช้จะทำอะไรได้”

“แต่ว่าการเนรเทศนี่มันอาจถึงตายเลยนะ ทั้ง ๆ ที่ท่านอ๋องชนะสงคราม แล้วทำไมถึงถูกกวาดล้างตระกูลล่ะ”

เจียงหว่านค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง เห็นเด็กสาวสองคนในชุดสีเขียวรีบวิ่งออกไปจากห้อง ด้านนอกมีเสียงดังเพล้งพล้าง เหมือนคนกำลังทุบทำลายข้าวของ

ฉากนี้ก็...ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถ่ายละครย้อนยุคอย่างบอกไม่ถูก

แต่นางซึ่งมีพลังพิเศษได้เสียชีวิตไปแล้วในขณะปฏิบัติภารกิจนี่นา หรือว่านี่คือยมโลก

คลื่นความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางหลั่งไหลเข้าสู่สมอง ทำให้เจียงหว่านรู้สึกปวดหัวจี๊ด ๆ แต่แล้วนางก็สรุปได้สองข้อ

หนึ่ง นางทะลุมิติมา และกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่ใช้วิธีสกปรกเพื่อที่จะได้แต่งงานกับใครสักคน

สอง นางกำลังจะเผชิญกับหายนะในไม่ช้านี้ เพิ่งจะแต่งงานได้สองวันก็ต้องถูกเนรเทศไปพร้อมครอบครัวของสามี เจ้าของร่างเดิมใช้อุบายมากมายกลับตกมาอยู่ในสภาพนี้ น่าจะตายด้วยความโกรธ

ไม่มีเวลาคิดมากนัก เจียงหว่านลุกขึ้นทันที ต้องถูกเนรเทศไปยังดินแดนรกร้าง นางจะไม่ยอมนั่งรอความตายเด็ดขาด

โชคดีที่เจ้าของร่างเดิมไม่เป็นที่รักของผู้อื่น ทุกคนในจวนหลังโตนี้จึงไม่มีใครสนใจนาง เจียงหว่านใช้พลังพิเศษเก็บทรัพย์สินเดิมทั้งหมดที่อยู่ในคลังเก็บของเข้าช่องมิติของนาง

ใช่แล้ว นางไม่เพียงแค่เป็นผู้มีพลังพิเศษ แต่ยังเป็นหมอเทวดาที่มีช่องมิติการแพทย์แบบพกพา ในช่องมิติของนางมีเครื่องมือและข้าวของต่าง ๆ ที่ช่วยให้นางรอดชีวิตในชาติที่แล้ว

แต่ถ้าหากต้องอาศัยอยู่ในดินแดนอันรกร้าง อุปกรณ์เหล่านี้ยังไม่เพียงพอ ดังนั้นนางจึงเร่งรีบกักตุนข้าวของเครื่องใช้

นางเก็บทรัพย์สินเดิมในลานบ้านของนางทั้งหมดด้วยความเร่งรีบ เจียงหว่านรู้สึกไม่สบอารมณ์เล็กน้อย พ่อของเจ้าของร่างเดิมช่างขี้เหนียว มีทรัพย์สินเดิมตั้งมากมาย แต่กลับไม่มีชิ้นไหนดูล้ำค่าเลย

แต่เจียงหว่านมีนิสัยไม่ยอมปล่อยอะไรให้หลุดลอย ถึงไม่ล้ำค่าก็จะเก็บ เมื่อออกไปข้างนอกก็เห็นว่าทั้งจวนกำลังอลม่าน ผู้คนต่างกำลังร้อนรนใจ

กลับไม่มีใครสนใจนางเลย ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวท่าทางทุลักทุเลเห็นเจียงหว่านก็พูดด้วยความโกรธ

“เจียงหว่าน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้า เจ้ายังมีหน้าออกมาอีกหรือ เจ้าจะทำให้ข้าตาย”

เจียงหว่านนึกขึ้นมาได้ว่านี่คือศัตรูของเจ้าของร่างเดิม ชื่อเสิ่นเชียน ผู้ไม่ได้แต่งงานกับชายที่นางรักอ๋องจ้าน จึงไปแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของเขาแทน

ไม่รู้เหมือนกันว่านางจงใจหรือไม่ ที่เลือกวันแต่งงานวันเดียวกันกับเจ้าของร่างเดิม

“ท่านอ๋องถูกเรียกตัวเข้าวังอย่างเร่งด่วน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าไม่คิดหาทางรับมือ แล้วยังจะมายุ่งกับข้าอีก เป็นบ้าไปแล้วหรือ”

เจียงหว่านสีหน้าเย็นชา ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับนาง เพราะยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ

ทว่าเสิ่นเชียนไม่มีท่าทีจะปล่อยเจียงหว่าน ด้วยความรำคาญเจียงหว่านจึงเตะเสิ่นเชียนจนตัวปลิว และตักเตือนนางอย่างดุร้าย

“อย่ามายุ่งกับข้า!!!”

นางรีบเผ่นทันที ถ้าไม่ใช่เพราะความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีหนี้บุญคุณกับซ่งจิ่วยวน นางคงจะหนีไปแล้ว!

แต่เมื่อได้มาอยู่ในร่างนี้ นางจึงต้องตอบแทนบุญคุณก่อนจะจากไป ไม่สามารถซ้ำเติมคนที่กำลังตกทุกข์ได้ยากได้

ท่านอ๋องถูกเรียกตัวไปยังพระราชวังแล้ว พระราชโองการกวาดล้างตระกูลก็จะตามมาในไม่ช้า เจียงหว่านไม่อยากเสียเวลา

“เจียงหว่าน!”

หลังจากที่เสิ่นเชียนลอยไปตกลงบนพื้นอย่างทุลักทุเล เครื่องประดับก็กระจัดกระจายไปทั่ว เสื้อผ้ากระเซอะกระเซิง ศีรษะกระแทกจนปูดบวม

นางโกรธจนลมแทบจับ ทว่าตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาของเจียงหว่านแล้ว

ในขณะที่เจียงหว่านต้องรีบไปรับของฟรีก่อน เพื่อไม่ให้คนแบบเสิ่นเชียนมาขัดจังหวะ นางจึงใช้พลังพิเศษในการเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็ว

นอกจากคลังส่วนตัวของชายชั่วแล้ว คลังของคนอื่นไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่นางก็เก็บจนเกลี้ยงจวน แม้แต่ห้องครัวก็ไม่เว้น

ขณะนี้ทุกคนในจวนกำลังตื่นตระหนกกันอย่างมาก จนไม่มีใครทันสังเกตการกระทำของเจียงหว่าน

จากนั้นเจียงหว่านก็กลับไปจวนซ่างซูบ้านของแม่เจ้าของร่างเดิม ซึ่งในนิยายเขียนไว้ว่าทรัพย์สินเดิมแต่งงานทั้งหมดตกเป็นของแม่เลี้ยง เจียงหว่านไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้ใครเอาเปรียบ

นางรีบไปที่คลังส่วนตัวของฮูหยินซ่างซู เยี่ยมเลย ที่นี่เต็มไปด้วยผ้าไหม เงิน ทอง อัญมณี ตำรา และข้าวของอีกมากมาย

ฮูหยินซ่างซูเป็นแค่สาวใช้ แต่เห็นได้ชัดว่าข้าวของเหล่านี้เป็นสิ่งที่แม่ของเจ้าของร่างเดิมทิ้งเอาไว้ เจียงหว่านไม่ปล่อยให้เหลือแม้แต่เส้นผม

แม้แต่ข้าวปลาอาหารทั้งหมดในห้องครัวของจวนซ่างซูก็ถูกเก็บจนเกลี้ยง ขณะที่กำลังไปห้องครัวใหญ่ก็ได้ยินเสียงพูดของพ่อห่วย ๆ

“ท่านจ้านอ๋องช่างโชคร้ายจริง ๆ เพิ่งจะชนะสงครามกลับมา ข้าคิดว่าเขาจะได้รับการยกย่อง อุตส่าห์มอบลูกสาวไปให้ แต่การตัดสินพระราชหฤทัยของฝ่าบาทนั้นยากที่จะเดาได้”

“นายท่าน งั้นเราจะทำอย่างไรดี ในจวนเรามีคนมากมาย จะปล่อยให้พวกเขาต้องรับเคราะห์ไปด้วยไม่ได้”

“ตัดขาด ต้องตัดขาด!”

น้ำเสียงเขาดูแน่วแน่ผิดปกติ ฝีเท้าของเจียงหว่านหยุดชะงักชั่วขณะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็อย่าหาว่านางไม่เกรงใจ!

เจียงหว่านกลับไปยังคลังใหญ่ของจวนซ่างซูที่ยังมีข้าวของหลงเหลืออยู่อีกเล็กน้อย จากนั้นก็เก็บทรัพย์สินของมีค่า แก้วแหวนเงินทอง เสบียงอาหารทั้งหมดไป

แม้แต่คลังส่วนตัวในห้องของน้องชายและน้องสาวต่างแม่เจียงหว่านก็ไม่เว้น แม้แต่ข้าวเม็ดเดียวก็ไม่เหลือเอาไว้

เมื่อคิดถึงสามีของเจ้าของร่างเดิม เจียงหว่านก็นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยาย ใช่ คนที่เป็นตัวการลอบกัดพวกเขาคือ องค์ชายหกกับฮ่องเต้ผู้ชั่วร้าย

ผู้ที่ทำคุณงามความดีไว้มากก็จะเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการ ด้วยนิสัยใช้แล้วทิ้งของพ่อลูกคู่นี้นั้น ทำให้เจียงหว่านรู้สึกรังเกียจ ดังนั้นจะไม่ปล่อยพวกเขาไป!

ด้วยเหตุนี้เจียงหว่านจึงหายวับไปยังจวนขององค์ชายหก ให้ตายเถอะ จวนองค์ชายผู้นี้อย่างกับเป็นมหาเศรษฐี

เจียงหว่านถูมือไปมา แล้วยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่เริ่มเก็บสิ่งของ เมื่อเทียบกับทรัพย์สินอัญมณีเงินทองที่แสนธรรมดาเหล่านั้นของจวนซ่างซู ทรัพย์สมบัติขององค์ชายหกนั้นล้วนเต็มไปด้วยสิ่งของล้ำค่านับไม่ถ้วน เพราะฉะนั้นเจียงหว่านจึงเก็บทุกอย่างโดยไม่ลังเล

นางเก็บกวาดคลังหลายแห่งขององค์ชายหก และก่อนจะจากไป ก็พบว่าใต้จวนขององค์ชายหกมีห้องใต้ดินด้วย

เมื่อเข้าไปดู แม่เจ้า นางพบกับหีบทองคำและหีบเสบียงอาหาร รวมทั้งอาวุธคุณภาพสูงจำนวนมาก เป็นไปได้สูงว่าคนที่คิดจะก่อกบฏก็คือเขา

เก็บไปให้หมด อย่าให้ศัตรูมันได้ประโยชน์!

เจียงหว่านกวาดมือเพียงหนึ่งที ห้องใต้ดินก็เหลือเพียงความว่างเปล่า นางข้ามมิติไปยังพระราชวังอย่างรวดเร็ว

ที่พระราชวังมีการรักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด เมื่อพิจารณาถึงประชาชนคนธรรมดาในแผ่นดิน เจียงหว่านก็ถือว่าไม่ได้ทำเกินไป กับการแค่กวาดทรัพย์สมบัติในคลังส่วนตัวของฮ่องเต้ชาติหมากับฮองเฮาชาติชั่ว

ตอนนั้นใครใช้ให้ฮองเฮาด่าทอเจ้าของร่างเดิมว่าเป็นคนชั้นต่ำกันล่ะ!

ได้ยินว่าฝีมือห้องพระเครื่องต้นของพระราชวังนั้นยอดเยี่ยมมาก ก่อนจะจากไปเจียงหว่านเลยถือโอกาสเก็บของในห้องพระเครื่องต้นไปด้วย

เมื่อนางกลับมาถึงจวนจ้านด้วยอาการเหนื่อยหอบ ก็เห็นว่าทหารที่จะมายึดทรัพย์ใกล้จะถึงพอดี เจียงหว่านไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำสักอึก แต่นางนึกขึ้นได้ว่ายังมีคลังเสบียงอีกหนึ่งแห่งที่ยังไม่ได้ไปเก็บเพราะอยู่คนละทาง จะปล่อยให้ตกเป็นของฮ่องเต้ชาติหมาไม่ได้!

หลังจากที่นางเก็บกวาดเสร็จแล้วจึงกลับมาที่ลานบ้านของตัวเอง ไม่มีใครสังเกตว่านางหายไปไหนมา เห้อ เจ้าของร่างเดิมนี่ช่างไม่เป็นที่โปรดปรานของผู้อื่นเลยจริง ๆ

เจียงหว่านนั่งลงดื่มน้ำหนึ่งแก้ว แล้วเพ่งกระแสจิตเข้าไปในช่องมิติ เมื่อเห็นทรัพย์สมบัติที่ส่องประกายภายในช่องมิติ นางก็ยิ้มร่าด้วยความดีใจ

น่าเสียดายที่มีเวลาไม่มาก มิเช่นนั้นนางอยากจะซื้ออาหารอร่อย ๆ ตามร้านค้าในเมืองหลวง เมื่อได้ยินเสียงทุบทำลายข้าวของและเสียงร้องไห้จากด้านนอก เจียงหว่านก็รู้ได้ทันที

มาแล้ว!

มากวาดล้างตระกูลแล้ว!

เจียงหว่านรีบหยิบขนมจากช่องมิติเข้าปากเพื่อบรรเทาความหิว ก่อนจะปัดมืออย่างใจเย็นและเดินไปยังลานด้านหน้า

เมื่อเจียงหว่านมาถึง ลานด้านหน้าในขณะนี้ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว พร้อมกับพวกผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าร่ำไห้อยู่บนพื้น