สาวน้อยสุดแกร่งกับมิติพิเศษ: ตอนที่ 1 ตอนที่ 1

ครืนน…ครืนนน~

บนภูเขาไป๋อวิ๋น ท่ามกลางท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มืดสนิท มีสายฟ้าฟาดวาดผ่านและมีเสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นมาเป็นช่วง ๆ มีสายลมโหมพัดอย่างรุนแรงและมีฝนกระหน่ำลงมาหนัก

มือเล็ก ๆ ที่ขาวเพรียวบางคู่หนึ่งกำลังพยายามจับหญ้าป่าริมแม่น้ำเพื่อปีนขึ้นไป เสื้อผ้าสีแดงเปียกโชกไปทั้งตัว เมื่อมองอย่างละเอียดดูกลับพบว่าเป็นหญิงสาวที่ตั้งครรภ์อยู่ มองจากรูปร่างแล้วเห็นได้ชัดว่ากำลังใกล้จะคลอดแล้ว และนางก็ปีนขึ้นไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านเฉียดฟ้าต้นหนึ่งที่ริมแม่น้ำอย่างลำบากก่อนจะเอนตัวไปข้าง ๆ ต้นไม้นั้น ในเวลานี้ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางซีดขาวราวกับกระดาษและส่งเสียงครวญครางเบา ๆ แม้ว่าจะดูน่าสังเวชแต่ก็ยังสามารถเห็นได้ว่าเป็นใบหน้าที่งดงามน่าทึ่งเพียงใด

เวลาค่อยๆผ่านไปทีละน้อย หญิงสาวกัดริมฝีปากอย่างแรงจนมีเลือดไหลซึมออกมาจากริมฝีปาก แต่นางก็ยังคงอดทนไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักนิด เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายไหลเปียกโชกสู่พื้นดินบริเวณกว้าง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน “อ๊าาา” เสียงหญิงสาวร้องด้วยความเจ็บปวด และตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของทารกที่ดังกังวาน

ทันใดนั้นหญิงสาวก็ไม่ตอบสนองใด ๆแล้วเหมือนกับว่าตายไปแล้วก็ไม่ปาน มีเพียงเสียงร้องไห้ของทารกที่ดังอยู่เท่านั้นที่ทำให้นางยังรับรู้ได้

อาจจะผ่านไปครู่หนึ่ง หรือนานกว่านั้นแล้ว นิ้วของหญิงสาวถึงขยับและค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ มองไปยังเด็กทารกที่กำลังเอาแต่ร้องไห้ ดวงตามีประกายแสงขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงขยับตัวช้า ๆ และอุ้มเด็กทารกขึ้นมา เป็นทารกหญิงงั้นหรือ นี่คือลูกสาวของนาง นางถอดเสื้อสีแดงของตัวเองออกและห่อเด็กทารกเอาไว้ด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“บรู๊วววว”

เสียงหมาป่าหลายตัวหอนขึ้นมาทำให้หญิงสาวตื่นตัวขึ้นมาในทันที จากนั้นก็รู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก นางรู้ดีว่าในป่าในเขาเช่นนี้มีสัตว์ป่ามากมาย และเลือดทั้งตัวเช่นนี้เป็นการดึงดูดพวกมันง่ายๆ นางกอดลูกสาวที่ยังคงร้องไห้อยู่ด้วยความสิ้นหวัง

“ลูกแม่ไม่ร้องนะ แม่อยู่ตรงนี้”

เด็กน้อยดูเหมือนฟังเข้าใจเสียอย่างงั้นหยุดร้องไห้ไปในทันที ดวงตาเล็ก ๆ สีดำสนิทจ้องมองไปที่ใบหน้าที่ซีดขาวของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าพูดอะไรไม่ได้เลยล่ะ

“แงงง…แงงง…”

ข้าไม่ใช่ตายไปแล้วหรอกหรือ? ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?

ซูเย่ว์ นักฆ่าหมายเลขหนึ่งขององค์กรหน่วยสืบราชการเอ็กซ์ที่ถนัดเรื่องการใช้พิษ เมื่อตอนนางอายุยี่สิบแปดปี ระหว่างที่นางกำลังปฏิบัติภารกิจลอบสังหารถูกเพื่อนร่วมทีมที่ไว้วางใจทรยศหักหลัง จนต้องจบชีวิตลงด้วยการถูกระเบิดร่างแหลกและในเวลานี้นางมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กทารกหญิงที่เพิ่งคลอด และหญิงสาวคนนี้ที่กำลังอุ้มนางก็คือท่านแม่ของนางในชาตินี้

แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นอีก เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้ใกล้จะหมดลมหายใจแล้ว นางเป็นเพียงทารกตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกจะไปมีชีวิตรอดได้อย่างไร เฮ้อ นี่นางเพิ่งจะได้เกิดใหม่ก็ต้องไปเจอท่านพญายมอีกแล้วงั้นหรือ?

“บรู๊วววว~”

หมาป่ายักษ์ขนปุกปุยสีขาวดังหิมะปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกนาง มันเดินเข้ามาหาช้า ๆ ด้วยท่าทางที่สง่างามเหมือนดังราชามองไปที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมด

หญิงสาวตกใจอย่างเห็นได้ชัดและมือที่อุ้มเด็กน้อยก็กอดรัดไว้แน่น ร่างกายขยับไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ แต่ดวงตายังคงมองไปอย่างแน่วแน่

เมื่อเห็นหมาป่าสีขาวเดินมาหยุดตรงหน้าพวกนาง และไม่ได้เคลื่อนไหวต่อ แต่ดวงตาคู่นี้ของหมาป่ายังคงจ้องมองมนุษย์ตัวใหญ่และตัวเล็กสองคนนี้อยู่ สีหน้าของหญิงสาวซีดขาวอย่างเห็นได้ชัดแล้ว แต่นางยังคงกอดลูกเอาไว้แน่น

สายลมพัดผ่านมาเบาๆ ฝนได้หยุดตกแล้ว

เมื่อหญิงสาวเห็นว่าหมาป่าขาวไม่มีการเคลื่อนไหวอื่น ๆ แต่ดวงตาหมาป่าที่มีขนาดใหญ่เท่าระฆังคู่นี้ดูเหมือนจะเข้าใจคนได้สามารถมองสถานการณ์ที่ยากลำบากของนางออก ผ่านไปอยู่นานหญิงสาวจึงเอ่ยปากขึ้นมา “ขอท่านได้โปรดช่วยลูกของข้าด้วยเถอะ” ด้วยน้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างแหบแห้ง

หมาป่าขาวไม่มีการตอบสนองกลับ นางจึงพูดต่อ “ข้าไม่รู้ว่าท่านจะฟังเข้าใจคำพูดของข้าหรือไม่ นี่คือลูกสาวของข้า” นางตบเด็กน้อยในอ้อมแขนเบา ๆ และซูเย่ว์ที่อยู่ในอ้อมแขนก็ร้องให้แงขึ้นมาขานรับทันที ราวกับเป็นการตอบรับ

ตอนนี้นางก็กังวลใจอย่างมากเช่นกัน นางไม่อยากตาย ในหัวนางมีวิธีต่างๆนานาแวบขึ้นมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เด็กทารกที่เพิ่งเกิดอย่างนางสามารถจะทำได้…ทำยังไงดี ๆ

หมาป่าตัวใหญ่สีขาวตัวนี้เหมือนจะมีจิตวิญญาณที่สามารถฟังภาษามนุษย์เข้าใจได้งั้นหรือ? ทำไมถึงไม่ตอบสนองอะไรเลย

หญิงสาวมองเด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยสายตาที่อ่อนโยน “ข้ากำลังจะตายแล้ว แต่ลูกของข้าจะตายไม่ได้ นางยังเด็กขนาดนี้เอง นางยังไม่เคยได้เห็นใต้หล้านี้ ท่านสามารถช่วยนางได้หรือไม่?”

“บรู๊ววว” หมาป่าขาวส่งเสียงหอน แต่ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ

ในเวลานี้หญิงสาวดึงเชือกสีแดงออกจากคอ และเชือกแดงเส้นนี้ก็มีหยกรูปพระจันทร์เสี้ยวแขวนอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา นางวางจี้หยกเอาไว้ในอ้อมแขนของเด็กน้อย “ลูกแม่ ขอโทษนะ แม่ไม่สามารถอยู่รอดูการเติบโตของลูกได้ แต่ว่าแม่จะคอยเฝ้ามองลูกตลอดไป” นางเอาใบหน้าถูเข้ากับหน้าของลูกสาว และมีน้ำตาหยดหนึ่งหยดลงบนใบหน้าของซูเย่ว์ ในใจของซูเย่ว์รู้สึกอึดอัดไปหมด แม้ว่านางจะเกิดเป็นมนุษย์มาเป็นครั้งที่สองแล้ว แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสถึงความรักของแม่ รู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างมาก แต่...ก็รู้สึกเศร้าใจ

“แม่หวังว่าลูกจะเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ได้เห็นทิวทัศน์ของใต้หล้าแห่งนี้ สุขภาพแข็งแรงปลอดภัยและทุกสิ่งทุกอย่างราบรื่น”

“เจ้ามีพี่ชายอีกคนหนึ่ง” เมื่อนึกถึงลูกชาย ดวงตาของหญิงสาวก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางไม่รู้ว่าหากไม่มีนางอยู่ด้วยแล้ว ลูกชายของนางจะอยู่รอดในพระราชวังที่เป็นเหมือนสถานที่กินคนไม่เหลือซากได้อย่างไร และผู้ชายคนนั้นจะสามารถปกป้องเขาได้หรือไม่

ที่แท้หญิงสาวในชุดแดงคนนี้คือสนมอวิ๋นเฟยสตรีของฮ่องเต้อู่แห่งราชวงศ์ต้าชิ่งนั้นเอง ซึ่งเล่าลือกันว่าเป็นหญิงสาวที่ฮ่องเต้อู่ทรงรักมากที่สุด เมื่อห้าปีก่อนพระองค์เกือบจะปลดนางสนมทั้งหมดในวังหลวงเพื่อนางแล้ว แต่ตอนนี้กลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

“เจ้าจะต้องชอบเขาอย่างแน่นอน เขาจะต้องเป็นพี่ชายที่ดี”