ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 76 คนเพี้ยนแซ่ซู... คุณชายซูจอมอนามัย (6) ตอนที่ 76

บทที่ 76 คนเพี้ยนแซ่ซู... คุณชายซูจอมอนามัย... (6)

“อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ...” อยู่ๆ ซ่งชิงชุนก็หยุดคร่ำครวญ ราวกับกลับคิดอะไรได้ขึ้นมา จากนั้นครู่ใหญ่ เธอพลันอุทานขึ้นมาอย่างดีอกดีใจว่า “ทำไมโง่อย่างนี้นะ! ปกติบ้านนี้มีคนมาทำความสะอาดให้อยู่แล้วทุกวันนี่ ไม่ค่อยจะสกปรกเท่าไหร่ เท่าไร แล้วทำไมฉันต้องมานั่งทรมานทรกรรมตัวเองอย่างนี้ด้วยล่ะ ฉันก็แค่ทำลวกๆ สร้างภาพไปก่อน... พอเขาหลับไปแล้ว ก็ค่อยไปเข้านอน และพอเขาตื่นมาพรุ่งนี้เช้า เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่าฉันทำความสะอาดไปแล้วหรือยัง ซ่งชิงชุน! เธอฉลาดมาก ฉันรักเธอ!”

จากนั้นซูจือเนี่ยนก็ได้ยินเสียงจูบ เขาสงสัยว่าเธอคงจะจูบมือตัวเอง แล้วยกมือนั้นขึ้นมาแปะหน้า เพราะเขาได้ยินเสียงตบเบาๆ ดังขึ้นในเวลาต่อมา

หลังจากเงียบไปสักพัก ซูจือเนี่ยนได้ยินเสียงโทรทัศน์ดังขึ้น และอาจกลัวว่าเขาจะได้ยินเสียง เธอจึงลดเสียงให้เบาที่สุด แต่เขามั่นใจว่าเสียงนั้นดังมาจากห้องออกกำลังกาย

ในห้องออกกำลังกายไม่มีโทรทัศน์ แสดงว่าเธอคงดูโทรทัศน์บนมือถือ บทสนทนาที่ได้ยินเป็นภาษาเกาหลี และถึงเขาจะไม่ใช่พวกบ้าละครเกาหลี แต่เขาก็รู้จักละครเรื่องที่เธอดูอยู่เป็นอย่างดี นั่นเพราะพระเอกในละครเรื่องนี้มีพลังวิเศษเหมือนกับเขา

แต่เขาแตกต่างจากพระเอกละครของเรื่องนี้ ตรงที่เขาไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวซึ่งมีชีวิตอยู่มานานสี่ร้อยปี เขาเป็นคนธรรมดามีอายุขัยจำกัด

ซูจือเนี่ยนกำลังประชุมทางวิดีโอ[footnoteRef:1]อยู่ แต่ระหว่างประชุม ความสนใจของเขากลับหันเหไปยังเสียงที่ดังมาจากห้องออกกำลังกาย หญิงสาวในห้องนั้น บางครั้งก็ตะโกน บางครั้งก็ทอดถอนใจ แสดงอารมณ์ตามเนื้อเรื่องของละครที่ฉายอยู่ [1: ]

“หล่อจังเลย!” “โอ๊ย! ศาสตราจารย์ตู ฉันรักคุณ!” “ยัยบ้า!” “ตามท้องเรื่องของละครแบบนี้ เดี๋ยวพวกเขาจะต้องจูบกันแน่เลย...”

เมื่อฟังเสียงการวิพากษ์วิจารณ์ละครอย่างมีอารมณ์ร่วมซ่งชิงชุนแล้ว เขาก็รู้สึกอินร่วมไปกับละครด้วยเช่นกัน

“ท่านประธานซู คุณคิดอย่างไรกับข้อเสนอของผมครับ” คนบนจอคอมพิวเตอร์ถามขึ้นอย่างสุภาพ ซูจือเนี่ยนหลุบตาลง ไม่ตอบอะไร จึงเป็นเหตุให้ชายคนนั้นกระแอมกระไอเสียงดังพอควร ก่อนจะถามต่อ “ท่านประธานซูครับ”

ซูจือเนี่ยนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวกับบุคคลบนจอคอมพิวเตอร์ “ขอโทษครับ ผมขอตัวสักครู่”

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องทำงานไป

...

ซ่งชิงชุนกำลังนอนอยู่บนเสื่อสำหรับเล่นโยคะ ในมือถือโทรศัพท์ไว้ตรงหน้า สายตาเธอจดจ่ออยู่กับละคร เสียงดนตรีโรแมนติก ดังออกมาจากมือถือของเธอ เป็นฉากที่พระเอกดึงนางเอกเข้ามาและกำลังจะบรรจงจุมพิต...

จิตใจของซ่งชิงชุนดื่มด่ำไปกับฉากนั้น และขณะที่จดจ่อกับฉากจูบกันของคู่พระนางอยู่นั้น เธอพลันได้ยินเสียงซูจือเนี่ยนดังมาจากประตูด้านนอก “ซ่งชิงชุน!”

มือเธอสะดุด ทำเอาโทรศัพท์ในมือร่วงหล่นตกลงบนใบหน้า เธอร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับที่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของซูจือเนี่ยนที่กำลังเดินมา

เธอตกใจและหวาดกลัวมากจนลืมเลือนความเจ็บปวดบนใบหน้าไปหมดสิ้น ซ่งชิงชุนรีบกระวีกระวาดปิดมือถือ นำไปซุกซ่อนไว้ใต้เสื่อโยคะ จากนั้นก็รีบคว้าผ้าเช็ดโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ เอาไว้ แล้วลดตัวลงอยู่ในท่าคลาน พลางก้มหน้าก้มตาเช็ดเสื่อโยคะ ขณะเดียวกับที่ประตูห้องออกกำลังกายถูกเปิดออก

ซ่งชิงชุนแสร้งทำเป็นง่วนอยู่กับการทำความสะอาด พอประตูเปิดออกกว้าง เธอสงบอกสงบใจตัวเองก่อนจะหันหน้าไปมองซูจือเนี่ยนอย่างหวาดๆ

ซูจือเนี่ยนเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าเฉยเมย ก่อนจะลดสายตาไปยังเสื่อโยคะ ซ่งชิงชุนหวาดกลัวมากจนเหนื่อยหายใจหอบ

เขาคงได้ยินเสียงจากมือถือ และรู้ว่าเธอแอบอู้อย่างนั้นหรือรึ