ใต้ชายคารัก - 傲娇男神住我家：99次说爱你: บทที่ 35 อดีตที่เราเคยมี (5) ตอนที่ 35
ตอนบทที่ 35 – อดีตที่เราเคยมี (5)
ก่อนที่ซ่งชิงชุนจะมีโอกาสได้ตอบกลับไป ซูจื๋อเหนียนซูจือเนี่ยนก็วางสายแล้ว สมองของเธอยังคงเบลอๆ อยู่เพราะว่าเพิ่งตื่นนอน เธอจึงกดปุ่มห้ามรบกวนบนโทรศัพท์แล้วกลับไปนอนต่ออีกรอบ จนกระทั่งมีเสียงเตือนข้อความดังต่อกันสองครั้งนั่นแหละ ซ่งชิงชุนจึงหยิบโทรศัพท์มาแล้วพยายามฝืนลืมตาขึ้น ข้อความเหล่านั้นถูกส่งมาจากหมายเลขที่เพิ่งโทรมาเมื่อครู่
ข้อความแรกมีตัวเลขหกตัว ส่วนข้อความที่สองมีเพียงคำคำเดียว: รหัสผ่านพาสเวิร์ด
ข้อความที่ส่งมาสั้นและตรงประเด็นไม่ต่างจากการคุยโทรศัพท์ ซ่งชิงชุนทำความเข้าใจข้อความอยู่นานสองสามวินาที ก่อนที่ความเป็นจริงเริ่มส่องแสงใส่เธอช้าๆ เธอตวัดสายตามองวันที่ที่อยู่บนโทรศัพท์ มันเป็นวันที่หนึ่ง ธันวาคม วันที่เธอทำสัญญากับซูจื๋อเหนียนซูจือเนี่ยน ซึ่งมีผลบังคับใช้อย่างเป็นทางการ
ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า แต่โทรศัพท์และข้อความกลับลบความคิดที่จะนอนต่อออกจากใจของซ่งชิงชุนไปจนสิ้น ยังมีเวลาสิบสองชั่วโมงจนกว่าจะถึงเส้นตายตอนหนึ่งทุ่ม แต่ความกังวลอันร้ายกาจอัดแน่นเต็มหัวใจของเธอเรียบร้อยแล้ว
เธอคิดว่าเตรียมใจไว้อย่างดีแล้วตอนที่เซ็นสัญญากับซูจื๋อเหนียนซูจือเนี่ยน แต่เมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ เธอกลับงตระหนักว่าเธอยังไม่พร้อมทั้งทางกายและทางใจ
ตลอดทั้งบ่ายวันนั้น ซ่งชิงชุนรู้สึกราวกับตนเป็นหุ่นกระบอก ช่วงมื้อเที่ยง เธอเหม่อเสียจนจุ่มมือลงไปในซุป แต่โชคดีที่ซุปนั้นตั้งไว้สักพักจนค่อนข้างเย็นแล้ว มันเลยไม่ลวกมือเธอเข้า
หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จ เธอก็กลับมาจัดกระเป๋าที่ห้อง ใจจริงเธออยากเอาของไปเพียงนิดหน่อย แต่เมื่อจัดของเสร็จ เธอกลับได้รู้ว่าไม่ว่าเธออยากเอาไปน้อยแค่ไหน สิ่งที่ได้ก็ยังคงเป็นกระเป๋าใบใหญ่อยู่ดี
กว่าเธอจะจัดกระเป๋าเสร็จก็บ่ายสามแล้ว หรือพูดอีกอย่างคือเหลืออีกแค่สี่ชั่วโมงก็จะหนึ่งทุ่ม บ้านของตระกูลซ่งอยู่ไม่ห่างจากบ้านพักของซูจือเนี่ยนซูจื๋อหนานนัก ซ่งชิงชุนจึงตั้งใจจะอยู่ที่นี่จนกระทั่งนาทีสุดท้าย จึงเปิดละครดูไปพลางๆ เพื่อบรรเทาความกังวลในใจตัวเอง
ละครเรื่องนี้นำแสดงโดยเฉียวอันฮาว เห่า และกำลังได้รับความนิยมอย่างสูง รีวิวในโลกออนไลน์ต่างก็เป็นไปในทางชื่นชมทั้งนั้น แต่ซ่งชิงชุนกลับไม่ได้สนใจดูเลยสักนิด จิตใจของเธอติดค้างอยู่กับความจริงที่ว่า เธอจะต้องทนทรมานอยู่ในบ้านเดียวกับซูจื๋อเหนียนซูจือเนี่ยนเป็นเวลาถึงร้อยคืน สุดท้ายเธอจึงโยนโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง
อาจเป็นเพราะเธอเพิ่งได้คุยกับซูจื๋อเหนียนซูจือเนี่ยนก็เป็นได้ หรืออาจเป็นเพราะความฝันเมื่อคืน ซ่งชิงชุนจึงได้แต่มองเหม่อไปข้างนอก พร้อมจิตใจที่หวนกลับไปสู่เรื่องราวในอดีต
****...
ซ่งชิงชุนจดจำวันที่สามในชีวิตมัธยมปลายของเธอได้อย่างชัดเจน
วันนั้นฝนตกหนัก และเธอก็ลืมพกร่มไปจากบ้าน ดังนั้นในตอนที่กลับมาถึงบ้าน เธอก็มีสภาพเปียกปอนแล้ว
เธอคิดว่าพ่อคงจะบ่นใหญ่โตเหมือนเคยว่า ทำไมถึงได้วิ่งตากฝนกลับบ้าน โทรเรียกคนขับรถไม่เป็นหรือไง
แต่ว่าวันนั้น เมื่อเธอผลักประตูหน้าเข้าไป เธอกลับพบว่าบ้านกำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย มีคนมากมายอยู่กันในห้องถัดจากเธอ พวกเขาง่วนอยู่กับการยกเตียงเก่า โต๊ะหนังสือ ตู้และเครื่องเรือนออกไป แล้วแทนที่ด้วยของใหม่
เธอตะโกนออกไปว่า “หนูกลับมาแล้วนะค่ะ” อยู่หลายครั้งพร้อมกับขมวดคิ้ว แต่ดูเหมือนไม่มีใครสังเกตเห็นเธอเลย เธอจึงวิ่งขึ้นบันได ทิ้งทางน้ำหยดไว้ตามหลัง และก่อนที่ทันจะได้พบกับซ่งเมิ่งหวา ซ่งเม่งวา แม่บ้านคนหนึ่งก็ลากเธอไปที่ห้องนอน แล้วบังคับให้เธออาบน้ำอุ่น