ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 370

ตอนที่ 370 ต้องการเพิ่มหรือไม่ (2)

ดวงตาของเยี่ยนปู้กุยเกือบถลนออกมาจากเบ้าตา เขาจ้องมองไปที่ตั๋วแลกเงินในมือของจวินอู๋เสียที่ยัดใส่อ้อมแขนของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย จากที่ลองกวาดสายตานับดูผ่านๆ น่าจะมีอยู่อย่างต่ำสักหนึ่งล้านตำลึงในมือของเขา...

เยี่ยนปู้กุยรู้สึกกระวนกระวายใจมาก เขารีบคืนตั๋วแลกเงินทั้งหมดกลับไปให้อู๋จวินเสียทันที

“ไม่ต้องหรอก เจ้าเก็บไว้เองเถิด” ขณะที่เขาพูดหัวใจของเยี่ยนปู้กุยก็ราวกับมีเลือดไหลลงมาซิบๆ...

ยัยหนูนี่ ทำไมถึงได้ร่ำรวยมากขนาดนี้นะ!

แล้วจะให้บุรุษอกสามศอกอย่างเขา อดทนต่อกลิ่นอันแสนยั่วเย้าของพวกมันได้อย่างไร

จวินอู๋เสียรับเงินคืนไป ไม่ได้สนใจหัวใจอันแสนบอบบางของเยี่ยนปู้กุยว่ามันจะถูกนางทำให้แหลกสลายไปจนหมดแล้ว

เมื่อพวกเขากลับไปที่ตึกฝั่งทิศตะวันออก เฉียวฉู่และคนอื่นๆ ต่างก็รอพวกนางอยู่ที่ลานเรือนพักอยู่แล้ว ไม่มีใครจากไปไหน และเมื่อเห็นว่าจวินอู๋เสียและเยี่ยนปู้กุยกลับมาอย่างรวดเร็ว ทั้งสี่คนก็รีบวิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ที่เพิ่งก้าวเข้าประตูมา

“เป็นอย่างไรบ้าง ท่านอาจารย์ใหญ่ได้พูดอะไรหรือไม่” เฉียวฉู่ถามอย่างอดใจไม่ไหว

เยี่ยนปู้กุยถอนหายใจหนัก ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความเศร้าโศกและความขุ่นเคือง ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของฉียวฉู่และคนอื่นๆ ถูกแขวนอยู่กลางอากาศ

"ในอนาคต…"

เฉียวฉู่และคนอื่นๆ กลืนน้ำลายดังอึก จ้องไปที่เยี่ยนปู้กุยโดยไม่ละสายตา

“ไอ้เจ้าเหอชิวเซิงนั่นจะไม่มาหาเรื่องพวกเราอีกแล้ว!" การแสดงออกที่น่าเศร้าบนใบหน้าของเยี่ยนปู้กุยถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้างทันที

"เอ๋!" เฉียวฉู่และคนอื่นๆ ร้องอุทานเสียงหลง พร้อมใจกันจ้องไปที่ผู้เป็นอาจารย์อย่างตกตะลึง

เฉียวฉู่หันกลับมามองที่จวินอู๋เสียเป็นคนแรก พริบตานั้นคล้ายกับจะเข้าใจอะไรได้ เขาถามนางด้วยความสยดสยองว่า “น้องเสีย! คงไม่ใช่ว่าเจ้า…ทุบตีเหอชิวเซิงและท่านอาจารย์ใหญ่ไปแล้วหรอกนะ!"

ด้วยนิสัยของจวินเสียเช่นนี้ มีความเป็นไปได้มากถึงเก้าในสิบส่วน!

"เปล่า" จวินอู๋เสียตอบ

"เจ้า...เจ้าอย่าปล่อยให้ตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม หากว่าคนพวกนั้นกดดันเจ้าจริงๆ ข้ากับเยียนเอ๋อร์จะแอบออกไปปล้นเงินไม่ให้ท่านอาจารย์รู้เอง” เฉียวฉู่ยังคงกังวลเล็กน้อย

เยี่ยนปู้กุยที่ยืนอยู่ด้านข้างเขากลอกตา จากนั้นก็ตบไปที่ศีรษะของศิษย์ที่โง่เขลาอย่างน่าเวทนาของเขาหนึ่งฉาดใหญ่ๆ “เห็นว่าข้าตายไปแล้วหรือ” กล้าพูดต่อหน้าต่อเขาเช่นนี้ ยังมีหน้ามาบอกว่าจะแอบทำไม่ให้เขารู้อย่างลับๆ อีก!

จวินอู๋เสียเองก็ตกตะลึงเล็กน้อยกับสิ่งที่เฉียวฉู่กล่าว เรื่องง่ายดายถึงเพียงนั้น ในสายตาของพวกเขามันกลายเป็นสถานการณ์ที่ซับซ้อนเพียงนี้เชียวหรือ

“เอาล่ะๆ แยกย้ายกันไปฝึกเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว อย่าไปแอบขี้เกียจเชียว” เยี่ยนปู้กุยผลักเด็กๆ ออกไปพร้อมรอยยิ้มหนาๆ ที่มุมปากซึ่งซ่อนอยู่ใต้เคราของเขา

ลูกศิษย์คนใหม่ของเขาคนนี้ รับมาได้อย่างไม่ขาดทุนจริงๆ!

เยี่ยนปู้กุยไม่ได้ตั้งใจที่จะอธิบายรายละเอียดทุกอย่างให้กับเฉียวฉู่และคนอื่นๆ ฟัง เฉียวฉู่และคนอื่นๆ จึงทำได้เพียงเดินจากไปอย่างเงียบๆ และกลับไปฝึกฝน เพราะในใจของพวกเขายังมีความทุกข์และความกังวลมากมายให้ต้องจัดการ และเตรียมความพร้อม เวลานี้พวกเขาจึงมุ่งเป้าไปที่การเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง เผื่อว่าสักวันหนึ่งเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีกและท่านอาจารย์ใหญ่กับเหอชิวเซิงมาหาเรื่องพวกเขาอีกครั้ง จะได้สามารถปกป้องจวินอู๋เสียได้

จวินอู๋เสียกลับมาที่ห้องพักของนางและนั่งลง พร้อมกับอุ้มเจ้าแมวดำตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน นางเพียงเรียกออกไปเบาๆ ร่างของเยี่ยซาก็พุ่งผ่านประตูห้องเข้ามาแล้วมาปรากฏตัวต่อหน้านาง

"คุณหนูใหญ่ ท่านจะสั่งอะไรหรือขอรับ" เยี่ยซากล่าวขณะที่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

จวินอู๋เสียหยิบปึกตั๋วแลกเงินออกมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็กระซิบพูดกับเยี่ยซาสักสองสามคำ หลังจากนั้นไม่นาน เยี่ยซาก็เก็บปึกตั๋วแลกเงินนั้นไปแล้วร่างของเขาก็หายไปในทันที

จวินอู๋เสียยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้และมองลงไปที่เจ้าแมวดำตัวน้อยที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมแขนของนาง

ถ้ามันตื่นขึ้นมา บางทีมันอาจจะบอกนางได้ถึงวิธีจัดการกับปัญหาในมือนี้

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เฉียวฉู่และคนอื่นๆ เดินออกมาจากห้องพักของพวกเขาพร้อมกับวงสีดำรอบตา พวกเขาไม่หลับตลอดคืนทั้ง เพราะมัวแต่คิดมากและกังวลใจเนื่องจากไม่ได้ยินเสียงรบกวนใดๆ จากด้านนอกเลย ซึ่งทำให้พวกเขาค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น ดูสิ ไม่ใช่ว่าทั้งคนสี่คนตอนนี้เดินโซเซออกมาจากห้องหรือไร เมื่อเดินออกไปและเห็นหน้ากันเอง แต่ละคนก็แสดงรอยยิ้มขมขื่นหดหู่

“ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์ใหญ่และคนอื่นๆ ไม่ได้วางแผนที่จะมาหาปัญหาหลังจากนี้แล้วจริงๆ ท่านอาจารย์กับน้องเสียทำได้อย่างไรกันนะ" เฉียวฉู่เกาหัวของเขาด้วยความงงงวย

รอบงตาของฮวาเหยาเองก็มีรอยหมองคล้ำ เขาส่ายหัวเล็กน้อย สับสนไม่แพ้เฉียวฉู่

"ไม่มาก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าก็อย่าได้กังวลไปเลย” เฟยเยียนเหยียดตัวอย่างเฉื่อยชา ใบหน้าที่อ่อนหวานและน่ารักของนางดูเหนื่อยเล็กน้อย

หรงรั่วเพียงแค่จัดคอเสื้อของเขาและไม่ได้พูดอะไรมาก