ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 372

ตอนที่ 372 ต้องการเพิ่มหรือไม่ (4)

“ที่แท้ก็คือน้องเสีย…” ในที่สุดเฉียวฉู่ก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขามองไปที่หีบไม้มากมายที่อยู่ตรงหน้าเขา ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวใจ

ฮวาเหยาพยักหน้าเล็กน้อย “ทางฝั่งท่านอาจารย์ใหญ่ เกรงว่าก็คงจบลงด้วยวิธีการเช่นเดียวกันนี้”

เมื่อวานเยี่ยนปู้กุยกลับมาบอกกับพวกเขาทุกคนว่าปัญหาทุกอย่างได้ถูกจัดการอย่างเรียบร้อยแล้ว เดิมทีพวกเขายังไม่เข้าใจว่าทำไมท่านอาจารย์ใหญ่ที่แสนจะละโมบโลภมาก ถึงได้ยอมรามือกับเรื่องนี้ง่ายๆ ต้องรู้ก่อนว่าอุปนิสัยของอาจารย์ใหญ่ผู้นี้นอกจากเงินแล้ว เหตุผลแบบอื่นล้วนไม่เข้าหูของเขาทั้งสิ้น

แต่วันนี้ สถานการณ์ตรงหน้าได้อธิบายให้พวกเขาได้กระจ่างแจ้งทั้งหมด

จวินอู๋เสียจัดการกับท่านอาจารย์ใหญ่โดยใช้วิธีการโปรดของเขา นั่นก็คือใช้ 'เงิน' ในการพูดคุยตกลงกับท่านอาจารย์ใหญ่นั่นเอง!

“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าศิษย์น้องของพวกเราจะเป็นผู้เผด็จการท้องถิ่นที่ร่ำรวยมหาศาลถึงเพียงนี้” เฟยเยียนยิ้มตาหยี ขณะที่พูดสายตาของนางก็เหลือบไปมองหีบใบหนึ่งแล้วพูดว่า “เอ่อ…พวกเจ้าคิดว่าหีบที่เป็นชุดเสื้อผ้าของสตรีนั้น ถูกเตรียมไว้สำหรับข้าหรือไม่”

เฉียวฉู่มองไปที่เฟยเยียนขึ้นลงอย่างพิจารณา มองดูชุดกระโปรงสีอ่อนที่สวมอยู่บนร่างเล็ก จากนั้นใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา

"ข้าก็ว่าอย่างนั้น"

ใบหน้าของเฟยเยียนเปลี่ยนเป็นซีดขาวทันที

เฟยเยียนที่เป็นเหมือนเด็กสาวหน้าหวาน ลงไปนั่งยองๆ กับพื้นในมุมเงียบๆ หมดความร่าเริงสดใสไปในทันที

“แค่กๆ…ให้ข้าทำเถิด” หลังจากที่ฮวาเหยารู้ถึงที่มาของสิ่งของทั้งหมดนี้ เขาก็ยกมือขึ้นและรับเอาดินสอถ่านจากมือของบุรุษผู้นั้นแล้วลงลายมือชื่อ ‘ฮวาเหยา’ สองคำลงในใบรับสินค้าทั้งสองกอง

หลังจากลงลายมือชื่อในใบรับสินค้าทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย กลุ่มคนจากศาลาพระจันทร์ทอผ้าก็ยิ้มและให้คนแบกหีบบรรจุอาภรณ์และเครื่องประดับเหล่านั้นเข้าไปด้านในตึก ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่ง ฉกรรจ์ร่างโตก็ตะโกนสั่งงานพี่น้องของเขา และเริ่มลงมือปรับปรุงตึกฝั่งทิศตะวันออกที่แสนจะผุพังและทรุดโทรม

เมื่อเยี่ยนปู้กุยก้าวออกมาจากตึก เขาก็ถูกภาพของกลุ่มชายฉกรรจ์แปลกหน้ากลุ่มหนึ่งที่กำลังทำการก่อสร้างตึกฝั่งทิศตะวันออกครอบงำจนทำอะไรไม่ถูก ไหสุราที่ถืออยู่ในมือของเขาเกือบจะตกลงกับพื้น

ขณะที่เขากำลังจะเปิดปากเพื่อตะโกนออกไป กลิ่นหอมๆ ของสุราที่เขาไม่ได้ลิ้มรสมาเนิ่นนานก็ลอยเข้ามาเตะจมูก ดวงตาของเยี่ยนปู้กุยเป็นประกายขึ้นมาทันที

ฮวาเหยาซึ่งกำลังลงลายมือชื่อในใบรับสินค้าอีกใบ จู่ๆ ก็ถูกตบจากด้านหลัง เมื่อเขาหันศีรษะกลับไปมอง ก็เห็นว่าเยี่ยนปู้กุยอาจารย์ของเขาเองกำลังจ้องใบรับสินค้าในมือเขาตาเขม็ง

“สุราพวกนี้มาจากไหนกัน” เยี่ยนปู้กุยหรี่ตาลง เขาเลื่อนสายตามองไปยังไหสุรามากมายที่ส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนตรงหน้า น้ำลายของเขาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เยี่ยนปู้กุยกลืนน้ำลายดังอึก

“น้องเสียซื้อมันมาขอรับ” หลังจากฮวาเหยาลงลายมือชื่อชื่อเสร็จเขาก็ส่งมันคืนกลับไป

ตลอดทั้งเช้า เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงลายมือชื่อรับสินค้าไปทั้งสิ้นกี่ใบแล้ว ฝั่งทิศตะวันออกในเวลานี้กองพะเนินไปด้วยสินค้าทุกประเภทที่จำเป็นต้องใช้

เมื่อเยี่ยนปู้กุยได้ยินว่าสุราเหล่านี้จวินอู๋เสียเป็นคนซื้อมันมา เขาก็ไม่เกรงใจอีกแล้วหยิบมันไปสองไหทันที จากนั้นร่างที่สูงใหญ่ก็หายตัวไปจากที่ตรงนั้น หลบเข้าไปพักอยู่ในห้องของเขาและไม่ถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องภายนอกอีก

ฮวาเหยาถอนหายใจด้วยความปวดหัว เช้านี้มีหลายสิ่งถูกส่งมาที่ตึกฝั่งทิศตะวันออกทีละอย่างสองอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์ เครื่องประดับ อาหาร ของใช้ในชีวิตประจำวัน ของใช้สำหรับการเดินทาง…หรือแม้กระทั่งการซ่อมแซมที่พักอาศัย ไม่มีสิ่งใดขาดไปแม้แต่อย่างเดียว!

มากไปกว่านั้นคือของทุกอย่างที่จวินอู๋เสียสั่งมาล้วนเป็นของที่มีคุณภาพดีเยี่ยม ไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่ใช้ชีวิตอย่างยาจกมานานแล้วหรอก แม้กระทั่งเหล่าศิษย์จากตึกข้างๆ ที่มามุงดู ก็ยังรู้สึกอิจฉาริษยา อยากได้อยากมีบ้างจนแทบคลั่งแล้ว!

เคยเห็นคนร่ำรวยที่ใช้เงินอย่างโอ้อวดมาก็มาก แต่ไม่เคยเห็นใครที่เผด็จการ โปรยเงินราวกับเศษกระดาษเช่นนี้มาก่อนเลย!

หลังจากเช้าวันนั้น ทุกคนในสำนักศึกษาหงส์อมตะก็ทราบว่าในตึกฝั่งทิศตะวันออกมีห่านทองคำตัวใหญ่เพิ่มเข้ามา ชื่อของเผด็จการน้อยที่แสนร่ำรวยนั้นก็คือจวินเสีย!

แทบไม่มีใครรู้ว่านางเข้ามาร่วมกับตึกฝั่งทิศตะวันออกเมื่อใด และที่มาที่ไปของนางนั้นเป็นอย่างไร แต่บุคคลนี้ที่ไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขามาก่อน ก็ได้ทำให้เหล่าศิษย์ทั้งหมดตาบอดจากของขวัญที่เขาได้มอบให้กับคนจากตึกฝั่งทิศตะวันออก!

มีคนประมาณการว่าค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับของขวัญที่ถูกส่งไปยังตึกฝั่งทิศตะวันออกในเช้าวันนี้อย่างต่ำน่าจะใกล้เคียงเกือบหนึ่งล้านตำลึง!

ตัวเลขดังกล่าว ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ตาร้อนด้วยความอิจฉา…

เหล่าศิษย์ของสำนักศึกษาที่เคยเรียกตึกฝั่งทิศตะวันออกว่าเป็นรังขอทาน นับจากวันนี้ไปคงทำได้เพียงปิดปากเงียบ ไม่อาจเรียกเช่นนี้ได้อีกต่อไป

ถ้าหากว่าตึกฝั่งทิศตะวันออกเป็นรังขอทานที่สามารถโปรยเงินเป็นล้านตำลึงได้ แล้วสถานที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้จะเรียกว่าอะไร เล้าหมูหรือ!

ลูกศิษย์จากตึกอื่นๆ ที่แต่เดิมตั้งใจจะออกมาเพื่อรับชมความสนุก หลังจากได้เห็นความฟุ่มเฟือยดังกล่าว ทุกคนก็พากันหลบทางให้ นับแต่นี้เป็นต้นไปตึกฝั่งทิศตะวันออกได้ลบล้างคำว่า ‘รังขอทาน’ สามคำนี้ออกไปจากศีรษะของพวกเขาโดยสมบูรณ์ ส่วนจวินอู๋เสียแห่งตึกฝั่งทิศตะวันออกที่แสนจะร่ำรวยเงินทองและเป็นเผด็จการท้องถิ่นผู้นั้น พวกเขาก็ได้ลอบตั้งชื่อเล่นๆ ให้นางอย่างลับๆ ว่าเป็น 'เจ้าโง่ที่ร่ำรวย' ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา

…

ทำไมกัน

ถ้าเจ้ามีเงินมากถึงเพียงนั้น ทำไมต้องไปที่ตึกฝั่งทิศตะวันออกด้วย ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าเยี่ยนปู้กุยของตึกฝั่งทิศตะวันออกเป็นขี้เหล้าที่ติดเหล้าอย่างสมบูรณ์ แถมยังมีศิษย์สี่คนที่ทั้งจนทั้งไร้ความสามารถอีก!