ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 354
ตอนที่ 354 ข้ามาแล้ว (3)
"ปิดปากของเจ้าให้สนิท" จวินอู๋เย่าทิ้งคำเตือนและอุ้มจวินอู๋เสียเดินไปยังห้องพักของนาง
หรงรั่วรีบวิ่งกลับเข้ามาหลังจากนั้น เมื่อเห็นว่าเยี่ยนปู้กุยกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยใบหน้าซีดเผือด หัวใจของเขาก็กระตุกอย่างหนัก
“ท่านอาจารย์!”
เยี่ยนปู้กุยยกมือขึ้น และส่ายหัวเป็นเชิงบอกเขาว่าไม่เป็นไร “เรื่องที่เจ้าเห็นในวันนี้ทั้งหมด อย่าได้แพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด ไม่ว่าจะกับใครหน้าไหนก็ตาม ท่านผู้นั้นมิใช่ตัวตนที่พวกเราจะสามารถยั่วยุได้”
เทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิผู้ปกครองดินแดนเทพมารยังไม่ตาย และหากดินแดนเทพมารล่วงรู้ พวกเขาจะต้องรีบลงมายังสามโลกเบื้องล่างเพื่อรับเสด็จองค์จักรพรรดิของพวกเขากลับคืนไปอย่างแน่นอน เพียงแต่...เหตุใดนายท่านเจวี๋ยถึงมาอยู่ในโลกเบื้องล่างแห่งนี้กัน หรือว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้นกันแน่ และข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์จักรพรรดิที่มีรายงานไปทั่วแล้ว เหตุใดนายท่านเจวี๋ยถึงปรากฏขึ้นในสามโลกเบื้องล่างอีกครั้ง
เยี่ยนปู้กุยปัดหมอกหนาที่เป็นดั่งปริศนาหล่านั้นออกไป และเมื่อเขากระจ่างแจ้ง เสียงหัวเราะสะใจก็ดังก้องไปทั่วลานที่พัก
“ฮ่าฮ่าฮ่า! สิบสองตำหนักเอ๋ย คราวพวกเจ้าจะต้องตายอย่างแน่นอน!”
ด้วยความสามารถของอสรพิษทมิฬของนายท่านเจวี๋ย ย่อมสามารถล่วงรู้ได้ทุกสิ่งที่เขาปรารถนาที่จะรู้ ในเมื่อนายท่านเจวี๋ยรู้ว่าเขาหนีออกมาจากตำหนักสรรพชีวิต นั่นก็หมายความว่าพระองค์ย่อมรู้เช่นกันถึง…ที่คนพวกนั้นได้ทำลงไป
หรงรั่วมองไปที่เยี่ยนปู้กุยที่จู่ๆ ก็แผดเสียงหัวเราะดังก้องออกมาราวกับคนเสียสติ เขาขยับริมฝีปากเล็กน้อยแต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร
……
...
เมื่อจวินอู๋เสียตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยประทับอยู่ในดวงตานาง ร่างเล็กกะพริบตาปริบๆ จ้องมองไปที่เขาด้วยดวงตาที่เย็นชา จากนั้นถึงก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
"ครั้งหน้า อย่าทำเรื่องที่เป็นอันตรายแบบนี้อีก” จวินอู๋เย่านอนอยู่ข้างเตียงของจวินอู๋เสีย มือข้างหนึ่งของเขาอิงศีรษะไว้ในขณะที่อีกข้างก็พาดไปที่เอวของจวินอู๋เสีย มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
ตอนที่จวินอู๋เสียกำลังหลับอยู่ เขาได้ตรวจสอบจิตวิญญาณของนางแล้วและพบว่าจิตวิญญาณของนางในตอนนี้อ่อนแอเป็นอย่างมาก จวินอู๋เสียไม่มีบาดแผลภายนอกที่บาดเจ็บสาหัส แต่สาเหตุที่ร่างกายของนางอ่อนแอขนาดนี้ เป็นเพราะจิตวิญญาณของนางเสียหายนั่นเอง อาการบาดเจ็บทางร่างกายพักฟื้นเพียงไม่กี่วันก็หายดี แต่อาการบาดเจ็บที่เกิดขึ้นกับจิตวิญญาณนั้น...
จวินอู๋เย่าหรี่ตาลง แต่ภายใต้การจ้องมองของจวินอู๋เสีย เขาก็รีบปรับสีหน้าและระงับอารมณ์ด้านลบทั้งหมดให้หายไปจากดวงตาอย่างรวดเร็ว
“เขาตายแล้ว” จวินอู๋เสียลุกขึ้นนั่ง “ข้ายังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย”
จวินอู๋เย่าขยับลงจากเตียงและมานั่งข้างๆ ทันใดนั้นกระดูกงูขนาดเท่าฝ่ามือของเขาก็เผยสู่สายตา
"เสี่ยวเสียเอ๋อร์ ต้องการให้เขาฟื้นคืนชีพกลับมาอีกครั้งอย่างนั้นรึ"
จวินอู๋เสียมองไปที่กระดูกงูในมือของจวินอู๋เย่า ดวงตาของนางก็เป็นประกายแวววาว หรงรั่วบอกนางว่าอสรพิษทมิฬที่ส่งพวกเขากลับมา เหลือเพียงเศษชิ้นส่วนกระดูกงูหลังจากที่มันตาย ถึงแม้นางจะไม่เคยเห็นมันกับตา แต่นางก็รู้สึกได้ว่าชิ้นส่วนกระดูกงูในมือของจวินอู๋เย่าก็คือหนึ่งในนั้นที่หรงรั่วเคยพูดถึง
สังเกตเห็นถึงสายตาของจวินอู๋เสีย จวินอู๋เย่าก็กำกระดูกงูไว้ในมือของเขาแน่น หมอกสีดำค่อยๆ เข้าปกคลุมกระดูกงูไว้ก่อนจะค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วเปลี่ยนรูปร่างเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์
องค์ประกอบเล็กๆ น้อยๆ ค่อยๆ ประสานเข้าหากันอย่างช้าๆ ผ่านไปไม่นานชายชุดดำก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง ดวงตาของเขาปิดแน่น และใบหน้าของเขาก็เหมือนกับชายชุดดำที่ระเบิดตัวเองในวันนั้นทุกกระเบียดนิ้ว!
จวินอู๋เสียเฝ้าดูอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ เมื่อชายชุดดำลืมตาขึ้นมา นางก็ได้เห็นรูม่านตาในแนวตั้งสีดำสนิทเหมือนกับดวงตางูของเขา
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าจะถูกเรียกว่าเยี่ยซา” จวินอู๋เย่าพูดกับชายชุดดำ
“ขอรับ!” เยี่ยซาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง สีหน้าไร้ซึ่งความรู้สึก
จวินอู๋เย่าเงยหน้าขึ้น มองไปที่จวินอู๋เสียด้วยรอยยิ้มสดใสบนริมฝีปากของเขา
“เยี่ยซา นั่นคือชื่อของเขา”
จวินอู๋เสียหลุบตาลง กระชับวงแขนที่อุ้มเจ้าแมวดำตัวน้อยตัวน้อยเพิ่มขึ้นอีกส่วน
นั่นไม่ใช่เขา...
แม้ว่ารูปลักษณ์และบรรยากาศรอบตัวจะเหมือนกันทุกประการ แต่เยี่ยซาที่อยู่ตรงหน้านางนี้ แตกต่างจากเยี่ยซาที่อยู่ในเทือกเขาเมฆาวันนั้น
จวินอู๋เย่าสังเกตเห็นถึงปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ ของจวินอู๋เสียทั้งหมด แม้ว่าจวินอู๋เสียจะไม่ได้พูดอะไร ยิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดออกมา แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกทั้งหมดของนางในตอนนี้
“จิตวิญญาณของเยี่ยซาได้ถูกหลอมรวมเข้ากับกระดูกงูชิ้นนั้น ตอนนี้เขาเกิดใหม่แล้ว คนตรงหน้า จึงเป็นทั้งเยี่ยซาแต่ก็ไม่ใช่เยี่ยซา”