ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 235
ตอนที่ 235 ตบหน้าครั้งที่สี่ (3)
ภายใต้การทรมานของอสรพิษกลืนปราณ ร่างของผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่คนชั่วพริบตาก็ชักกระตุกด้วยความเจ็บปวด
ฉินอวี่เยียนซึ่งลงมายืนอยู่ที่หน้าบัลลังก์ จ้องมองภาพทั้งหมดนี้ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ นางไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุรุษรูปงามผู้นี้จะมีความแข็งแกร่งที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินขนาดนี้!
เพียงขยับนิ้วมือเบาๆ ก็สามารถปลดปล่อยอสรพิษกลืนปราณตัวเล็กๆ ออกไปเล่นงานผู้เชี่ยวชาญทั้งสี่คนได้ง่ายๆ ต้องรู้ก่อนว่าหนึ่งในนั้นยังเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นสีครามที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย!
คนผู้นี้มีภูมิหลังอย่างไรกันแน่!
ความชื่นชมหลงใหลในตัวจวินอู๋เย่าแต่แรก แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว ฉินอวี่เยียนไม่อาจรักษารอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของนางไว้ได้อีกต่อไป
จวินอู๋เย่ากอดจวินอู๋เสียแล้วค่อยๆ ร่อนลงพื้น โดยไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะมองมาที่เขาด้วยสายตาเช่นไร เขาทำเพียงยิ้มแล้วพิจารณาจวินอู๋เสียขึ้นลงด้วยสายตาที่อ่อนโยน ดูให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ทำให้โลหิตกระเซ็นมาเปื้อนตัวนาง จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ในอีกด้านหนึ่ง บัวหิมะมัวเมาที่กำลังต่อสู้ติดพันอยู่ก็เปิดฉากฆ่าล้างอย่างบ้าคลั่งและเดือดพล่าน ทุกๆ หมัด ทุกๆ การโจมตีของเขาที่ปลดปล่อยออกไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ทั้งทรงพลังและทำให้ผู้คนรู้สึกเจ็บปวดเจียนตายทุกครั้งที่โดน
มีพลังวิญญาณแผ่ออกมาปกป้องร่างแล้วอย่างไร!
เป็นผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีน้ำเงินแล้วจะอย่างไรล่ะ!
ภายใต้หมัดอันทรงพลังของบัวหิมะมัวเมา การขัดขืนทั้งปวงก็เป็นเพียงเรื่องตลก
เพียงหมัดเดียวที่ซัดออกไป ศีรษะของศิษย์สำนักชิงอวิ๋นก็ระเบิดออกมา โลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณจนมาโดนอาภรณ์สีขาวหิมะบนร่างที่ย้อมสีโลหิตมาก่อนแล้ว กลิ่นคาวเลือดดูเหมือนจะทำให้บัวหิมะมัวเมาบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม ร่างกายของเขาปลดปล่อยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวออกมา จังหวะการโจมตีของเขาเร็วขึ้น และหมัดของเขาก็ทรงพลังมากยิ่งขึ้น เจียงเฉินชิงที่สั่งให้คนไปเด็ดหัวของบัวหิมะมัวเมาลงมาในตอนแรก มองดูเด็กหนุ่มที่เป็นเหมือนกับเทพสังหารที่ลงมาจากท้องฟ้า ก็ให้รู้สึกเสียภายหลังเกินจะกล่าว ก้มมองดูสภาพของตัวเองที่ทั้งสะบักสะบอม ทั้งกระดูกแขนและกระดูกสันหลังหัก ก็ยิ่งหวาดกลัวไปทั้งหัวใจ
ในที่สุดเจียงเฉินชิงก็เข้าใจว่าทำไมจวินอู๋เสียซึ่งเป็นสมาชิกของจวนสกุลจวินถึงได้มาปรากฏตัวที่วังหลวงแบบนี้
ดูท่าคนที่ส่งไปยังจวนหลินอ๋องทั้งหมด จะตกตายภายใต้เงื้อมมือของบัวหิมะมัวเมาจนหมดแล้ว!
เจียงเฉินชิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาผู้ซึ่งทรงพลังและแข็งแกร่ง ยืนอยู่บนจุดเกือบสูงสุดเหนือผู้คนทั่วไป จะมาพลาดท่าถูกเล่นงานจนมีสภาพน่าสมเพชอยู่ในรัฐเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตั้งมาไม่ถึงร้อยปีแห่งนี้!
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนรุ่นเยาว์ที่น่ากลัวแบบนี้ซุกซ่อนอยู่ในรัฐชีด้วย!
ด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีคราม แม้แต่ผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีม่วงในตำนานที่ไม่ปรากฏตัวมานานนับศตวรรษแล้วก็ยังยากจะต่อกรกับเขาได้
ความเย่อหยิ่งและเอาแต่ใจพลันมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย เจียงเฉินชิงทำได้เพียงนอนราบกับพื้นอย่างเปล่าประโยชน์ มองดูบัวหิมะมัวเมาไล่ฆ่าฟันคนอื่นๆ ในท้องพระโรงอย่างบ้าคลั่ง
เจ้าสัตว์ร้ายสีดำพามั่วเฉี่ยนยวนในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายขึ้นขี่หลังแล้วหลบหนีออกมาจากความโกลาหล มั่วเฉี่ยนยวนที่แต่เดิมก็เป็นเหมือนตะเกียงขาดน้ำมันอยู่แล้ว รู้สึกว่าร่างกายของเขาแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทุกครั้งที่สัตว์ร้ายสีดำเคลื่อนไหว แต่เขาก็พยายามกัดฟันทนไว้
อุตส่าห์รอดมาได้จนถึงตอนนี้แล้ว เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
“สภาพของเขา...ดูไม่ดีเลย” สัตว์ร้ายสีดำมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของจวินอู๋เสีย หางขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยขนสะบัดไปมา
แม้มันจะไม่ใช่หมอ แต่มันก็ติดตามจวินอู๋เสียมานานมากย่อมได้เรียนรู้ผ่านตามาไม่มากก็น้อย มันสามารถบอกได้เลยว่าพลังชีวิตของมั่วเฉี่ยนยวนนั้นแทบไม่เหลืออยู่แล้ว การที่เขาสามารถรอดได้มาจนถึงตอนนี้ ล้วนเป็นเพราะคนของสำนักชิงอวิ๋นยังต้องการข่าวสารเรื่องที่อยู่ของหยกวิญญาณจากปากของเขาอยู่ แต่อวัยวะภายในทั้งหมดในร่างกายล้มเหลวจนหมดแล้ว เกรงว่าเขาจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว
จวินอู๋เสียหรี่ตาลง ราวกับว่านางคุ้นเคยกับการเห็นเลือดแล้ว หลังจากที่ได้เห็นสภาพบาดแผลบนตัวของมั่วเฉี่ยนยวนชัดๆ คิ้วงามก็อดขมวดมุ่นไม่ได้
คนกลุ่มนี้ลงมือได้โหดเหี้ยมอำมหิตจริงๆ
ร่างกายของมั่วเฉี่ยนยวนแทบจะกลวงโบ๋ไปหมดแล้ว การที่เขายังมีลมหายใจอยู่ ล้วนเป็นเพราะฤทธิ์ของโอสถที่ช่วยยื้อชีวิตเขาไว้ ริมฝีปากของเขาเม้มติดกันอย่างแน่นหนา แต่เลือดที่ตีตื้นขึ้นมาก็ยังคงไหลออกจากริมฝีปากของเขาไม่หยุด
จวินอู๋เสียสูดลมหายใจเข้าลึก ตวัดสายตาจ้องบัวหิมะมัวเมาที่กำลังละเลงเลือดอย่างสนุกสนาน สั่งไปด้วยเสียงเย็นและไม่สบอารมณ์ว่า “รีบๆ ทำให้มันจบได้แล้ว!”
นางรอได้ แต่อาการบาดเจ็บของมั่วเฉี่ยนยวนเกรงว่าจะรอไม่ไหวอีกต่อไป!