ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 โดนรังเกียจ (2)

จวินอู๋เสียมองไปที่เขา รอจนกระทั่งเขายกถ้วยยามาให้ถึงที่แล้วป้อนเข้าปากนาง นางถึงค่อยๆ ลดความฉุนเฉียวเพราะถูกขัดจังหวะเมื่อสักครู่นี้ลง

ในสายตาของจวินอู๋เสีย นางไม่ได้คิดลึกอะไรเกี่ยวกับการกระทำของเขามากนัก กลับเหมารวมไปว่ามันเป็นการตอบแทนบุญคุณของอีกฝ่ายเท่านั้น

เนื่องจากชาติที่แล้วอู๋เสียถูกขังให้อยู่แต่ในบ้านพักกลางป่า เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวตลอดสิบกว่าปี จากทารกไร้เดียงสาสู่เด็กสาวแรกรุ่น นางไม่ค่อยมีโอกาสได้เรียนรู้และเข้าใจเรื่องราวของโลกภายนอกมากสักเท่าไหร่ แล้วจะเข้ากับคนอื่นได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตความคิดของนางเลยแม้แต่น้อย

ในสิบปีนั้น ความรู้จากตำราแพทย์มากมายได้หลั่งไหลเข้ามาในหัวสมองของนางไม่หยุด ทักษะนับไม่ถ้วนถูกเติมเต็มลงในร่างเล็กๆ โดยฝีมือของญาติเพียงคนเดียวที่ลงมือกักขังนางไว้ในหุบเขาลึกเหมือนนักโทษอย่างโหดเหี้ยม

ดังนั้นจงอย่าคาดหวังอะไรจากตัวจวินอู๋เสีย เพราะนางไม่ประสีประสาอะไรเลย

จวินอู๋เย่าโค้งตัวลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นคอยพยุงหลังนางไว้ ส่วนอีกข้างก็ป้อนยานางอย่างช้าๆ

จวินอู๋เสียขมวดคิ้วเล็กน้อยตอนที่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้

“กลิ่นคาวเลือด ข้าไม่ชอบ” กลิ่นที่แสนคุ้นเคยตีขึ้นปะทะกับกลิ่นยาที่ลอยมาเตะจมูก ทำเอาจวินอู๋เสียแทบอยากอาเจียน

มือที่พยุงจวินอู๋เสียอยู่พลันชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินอู๋เย่าฉายแววฝืดเฝื่อนขึ้นหลายส่วน

จวินอู๋เสียเพียงบ่นเบาๆ เท่านั้น จากนั้นนางก็ดื่มยาต่อไป

หลังจากดื่มยาเสร็จ จวินอู๋เย่าก็ถือถ้วยเปล่าแล้วเดินออกจากห้อง พอออกมานอกห้องแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็เลือนหายไป พร้อมๆ กับยกแขนขึ้นมาดมชายเสื้อของตนเอง ปรากฏว่ามันมีกลิ่นคาวเลือดติดอยู่จริงๆ ทว่าไม่ได้ชัดเจนมากถึงขนาดนั้น

ตอนลงมือ เขามั่นใจแล้วว่าไม่ถูกเลือดกระเซ็นใส่แม้แต่หยดเดียว แต่จะให้ทำอย่างไรได้เล่า โลหิตไหลนองเป็นแม่น้ำขนาดนั้น ป้องกันเพียงใดก็ยังมีกลิ่นมันติดมาอยู่ดี

“ดูเหมือนครั้งหน้า ข้าคงต้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนมาแล้วสิ” ใบหน้าของเขากลับมามีรอยยิ้มดังเดิม ดวงตาดำขลับลุ่มลึกทำให้คนเดาไม่ออกถึงอารมณ์ของเขา

......

เช้าวันต่อมา ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟป่า

เมื่อคืนองค์ชายรองได้พาหญิงคนรักไปเที่ยวชมทิวทัศน์ที่ทะเลบุปผา ระหว่างทางกลับถูกลอบโจมตี องครักษ์ทุกนายถูกสังหารสิ้น องค์ชายรองได้ปะทะกับศัตรูจนรอดชีวิตกลับมาได้ แต่เขาปกป้องได้เพียงหญิงงามในอ้อมแขนเท่านั้น เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ฮ่องเต้กริ้วหนักมาก ออกคำสั่งให้ทหารตามสืบตัวคนร้ายที่ลอบสังหารองค์ชายรองมาให้ได้

ภายในกำแพงเมืองหลวงที่เต็มไปความพลุกพล่าน ผู้คนต่างพูดคุยถึงข่าวลือที่ดังกระฉ่อน

เรื่องนี้มีรายละเอียดยิบย่อยเยอะเสียเหลือเกิน

ใครๆ ต่างก็รู้ว่าองค์ชายรองกับจวินอู๋เสียแห่งจวนหลินอ๋องนั้นเป็นคู่หมั้นคู่หมายกัน แต่คนที่อยู่ด้วยตอนโดนลอบทำร้ายกลับไม่ใช่จวินอู๋เสีย องค์ชายรองพาสตรีอื่นที่ไม่ใช่คู่หมั้นของตนออกไปเที่ยวยามวิกาลสำราญใจ ขากลับถูกบุคคลปริศนาลอบทำร้าย มิหนำซ้ำองครักษ์ยังตายหมดอีกด้วย

หากพูดถึงจวินอู๋เสีย ในเมืองหลวงแห่งนี้นางก็เปรียบเสมือนนักเลงดีๆ นี่เอง

เป็นที่ทราบกันดีว่าคุณหนูจวนหลินอ๋องนิสัยเย่อหยิ่งจองหองมากแค่ไหน เรื่องในครั้งนี้นางต้องมีเอี่ยวด้วยอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงคาดเดากันไปว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังการจู่โจมองค์ชายรองนั้นคือจวินอู๋เสียไม่ใช่ใครอื่น ยิ่งไปกว่านั้นคู่หมั้นของนางยังลอบคบหากับสตรีอื่น เรื่องแบบนี้สตรีธรรมดายังทนไม่ได้ นับประสาอะไรกับจวินอู๋เสียผู้ดุร้ายอำมหิตเล่า

ทุกคนต่างก็พูดคุยถึงเรื่องนี้กันตลอดช่วงเช้า องค์ชายรองไม่ยอมทนกับความอำมหิตของหญิงชั่ว นัดสตรีอื่นไปท่องเที่ยวด้วยกันแล้วโดนหญิงชั่วจับได้ หญิงชั่วโกรธมาก จึงสั่งให้ทหารจากกองทัพรุ่ยหลินปลอมตัวเป็นบุรุษลึกลับ แล้วไปลอบทำร้ายองค์ชายรองและสตรีคนใหม่ของเขา

พูดเสียเห็นภาพ เล่าได้สมจริงอย่างกับเห็นมาด้วยตาตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

ข่าวลือครั้งนี้ ทำให้จวินอู๋เสียที่เป็นหญิงชั่วอยู่แล้วถูกใส่สีตีไข่จนทำให้นางชั่วช้ายิ่งไปกว่าเดิมอีก